Η Ζιζέλ Πελικό, η γυναίκα που έπεσε θύμα κατ’ επανάληψη βιασμών τους οποίους οργάνωνε ο ίδιος ο σύζυγός της στο σπίτι τους στη νότια Γαλλία, προχώρησε σήμερα στη δημοσίευση των απομνημονευμάτων της. Στο βιβλίο της αφηγείται όσα βίωσε, αλλά και εξηγεί γιατί επέλεξε η δίκη να γίνει δημόσια και όχι κεκλεισμένων των θυρών.
Το βιβλίο, με τίτλο «Ύμνος στη ζωή», κυκλοφόρησε σήμερα και καταγράφει με προσωπική μαρτυρία τη φρίκη που υπέστη. Η υπόθεση είχε προκαλέσει διεθνές σοκ και ανέδειξε την 73χρονη Ζιζέλ Πελικό σε εμβληματική μορφή του αγώνα κατά της σεξουαλικής βίας, συμβάλλοντας μάλιστα στο να ανοίξει συζήτηση στη Γαλλία και να υπάρξουν αλλαγές στη νομοθεσία για τους βιασμούς.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Εξηγώντας την απόφασή της να μην προτιμήσει μια κεκλεισμένων των θυρών δίκη, η οποία θα της επέτρεπε να διατηρήσει την ανωνυμία της, η Πελικό τονίζει στα απομνημονεύματά της: «Κανείς δεν θα μάθαινε τι μου έκαναν (…) Κανείς, πέρα απ’ όσους θα εμπλέκονταν στη δική, δεν θα έβλεπε τα πρόσωπά τους, δεν θα τους κοίταζε από πάνω ως κάτω και θα αναρωτιόταν πώς να ξεχωρίσει τους βιαστές μεταξύ των γειτόνων και των συναδέλφων τους».
«Στην κόλαση και πίσω»
Περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε ότι ο σύζυγός της τη νάρκωνε και τη βίαζε επί χρόνια, η Πελικό γράφει ότι η αστυνομία αρχικά τη ρώτησε αν εκείνη και ο τότε σύζυγός της συνήθιζαν να ανταλλάσσουν συντρόφους. Όταν εκείνη απάντησε πως όχι, τότε της έδειξαν φωτογραφίες στις οποίες εμφανιζόταν η ίδια, αναίσθητη στο κρεβάτι, με άγνωστους άνδρες.
«Ο αστυνομικός μου λέει έναν αριθμό. Μου λέει ότι 53 άνδρες είχαν έρθει στο σπίτι μου για να με βιάσουν», εξηγεί στο βιβλίο της.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στη συνέχεια περιγράφει πώς επέστρεψε στο σπίτι της και άπλωσε τα πλυμένα ρούχα του συζύγου της. «Ήμουν σαν ένας σκύλος που περιμένει στον κήπο το αφεντικό του», γράφει.
Επίσης περιγράφει πόσο δύσκολο της ήταν να εξηγήσει στους φίλους της και κυρίως στα παιδιά της τι συνέβη, σημειώνοντας ότι γνώριζε πως η κόρη της Καρολίν «θα ζούσε μια κόλαση».
Εκτός από τον σύζυγο της Πελικό, άλλοι 50 άνδρες καταδικάστηκαν επειδή βίαζαν τη Ζιζέλ όσο εκείνη ήταν ναρκωμένη.
«Η πίστη στους ανθρώπους (…) είναι η εκδίκησή μου»
Στη διάρκεια της δίκης η Ζιζέλ δεν απευθύνθηκε ποτέ απευθείας στον σύζυγό της Ντομινίκ Πελικό, αλλά στα απομνημονεύματά της αναφέρει ότι σκοπεύει να τον επισκεφθεί στη φυλακή για να του ζητήσει εξηγήσεις.
«Σκέφτηκες ποτέ “πρέπει να σταματήσω”; Κακοποίησες την κόρη μας; (…) Έχεις ιδέα σε τι κόλαση ζούμε; (…) Σκότωσες; (…) Θα του κάνω αυτές τις ερωτήσεις. Χρειάζομαι απαντήσεις, μου χρωστάει τουλάχιστον αυτό», τονίζει.
Η Πελικό εξηγεί ότι πήρε δύναμη από τις χιλιάδες επιστολές που έχει λάβει από γυναίκες από όλο τον κόσμο και από τις γυναίκες που περίμεναν έξω από τη δικαστική αίθουσα.
«Λίγο καιρό αφού ξεκίνησε η δίκη, άρχισα να λαμβάνω επιστολές στο τέλος κάθε ημέρας (…) προτιμούσα να διαβάζω τα γράμματά τους αντί για τις εφημερίδες. Μου έδωσαν την ευκαιρία να ακούσω τις φωνές των γυναικών», εξηγεί.
«Πώς θα μπορούσα να πω στις γυναίκες (…) ότι η παρουσία τους έξω από τη δικαστική αίθουσα για εμένα έσβηνε όσα συνέβαιναν μέσα», τονίζει.
Στα απομνημονεύματά της η Πελικό περιγράφει ότι ξαναβρήκε την αγάπη με έναν άνδρα τον οποίο συνάντησε μέσω κοινών φίλων.
Το βράδυ που τον συνάντησε γράφει ότι «ήταν μεθυσμένη από χαρά». «Είχα ανάγκη να αγαπήσω ξανά. Δεν φοβόμουν (…) Έχω ακόμη πίστη στους ανθρώπους. Κάποτε αυτή ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία μου, τώρα είναι η δύναμή μου, η εκδίκησή μου».
