Ο Αλέξανδρος Μυλωνάς παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα «Τα Νέα» και στη δημοσιογράφο Ζωή Λιάκα και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στη δύσκολη σχέση με τη μητέρα του. Όπως είπε η έλλειψη αγάπης από εκείνη, τον επηρέασε και διαμόρφωσε πτυχές του χαρακτήρα του.
Όπως είπε ο Αλέξανδρος Μυλωνάς, συγχώρεσε τη μητέρα του αλλά ποτέ δεν ξέχασε τη συμπεριφορά της απέναντί του. Στη βαθιά προσωπική του εξομολόγηση, παραδέχτηκε ότι δεν έκλαψε στην κηδεία της.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στα παιδικά του χρόνια, έψαχνε την αγάπη στον πατέρα του, με τον οποίο είχε ήρθε πιο κοντά. Με το πέρασμα του χρόνου προσπάθησε να εξετάσει πιο ψύχραιμα τη στάση της γυναίκας που τον έφερε στον κόσμο.
Οι γονείς σας σάς στήριζαν σε αυτό;
Ο μπαμπάς μου, πολύ. Η μάνα μου γενικώς ήταν αλλού, δεν ασχολιόταν με μένα. Ήταν πολύ καλή γλύπτρια, πολύ ταλαντούχα, αλλά στον κόσμο της. Ήμουν πιο κοντά στον πατέρα μου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μεταφράζατε μέσα σας αυτή τη συμπεριφορά ως έλλειψη αγάπης;
Ναι, έτσι το εξέλαβα. Η αγάπη είναι και πρακτικό πράγμα. Δεν είναι μόνο να σε αγαπάνε με λόγια. Πρέπει να πω ότι όταν ήμουν άρρωστος με φρόντιζε. Ήξερε να φροντίσει τον άρρωστο.
Πού σας έλειπε λοιπόν η μητέρα σας;
Στην καθημερινότητα. Είναι επιτρεπτό να πω ότι ήταν λίγο σκληρή, υπό την έννοια της καρδιάς. Έλεγε ξανά και ξανά ότι «τα πιο σημαντικά μου παιδιά είναι τα έργα μου».
Της το λέγατε αυτό;
Ναι, γιατί σκεφτόμουν «πώς έχεις το θράσος να το λες αυτό;». Δεν της το είπα ποτέ. Τσακωθήκαμε πολλές φορές και κάναμε δύο χρόνια να μιλήσουμε. Ύστερα από δύο χρόνια κάτι γινόταν και τα ξαναβρίσκαμε, μέχρι τον επόμενο καβγά, που πάλι κάναμε δύο χρόνια να μιλήσουμε.
Το κενό της μητέρας έπρεπε κάπως να το καλύψετε. Πού ψάξατε την αγάπη που σας έλειψε;
Στον πατέρα. Όχι συνειδητά, προφανώς. Δεν μπορώ να πω ότι αυτό συνδέεται με την επιλογή μου να γίνω ηθοποιός. Αλλά άλλο είναι η μάνα.
Τι σας άφησε μεγαλώνοντας αυτή η έλλειψη;
Νομίζω, τη σχέση μου με τις γυναίκες. Σε έναν βαθμό, ναι, καθόρισε τη σχέση μου με τις γυναίκες. Δεν τις εμπιστευόμουν. Παρ’ όλα αυτά, είχα δύο γάμους, δύο διαζύγια. Αλλά, ναι, θα έλεγα ότι αυτό με επηρέασε πάρα πολύ στο πώς έβλεπα τις γυναίκες. Τις ποθούσα, αλλά δεν τις εμπιστευόμουν. Ήταν καθοριστικό στο πώς μεγάλωσα στις σχέσεις με τις γυναίκες. Συνήθως τους έρωτές μου τους υπολόγιζα ανάλογα με το πόσο πίστευα όταν χώρισα. Ιδιαίτερα την τελευταία φορά που ερωτεύτηκα πολύ, μου πήρε χρόνια να το ξεπεράσω.
Τη μητέρα σας τη συγχωρέσατε;
Ναι, τη συγχωρώ. Τα τελευταία δέκα, δεκαπέντε χρόνια τα πηγαίναμε καλύτερα. Η μάνα μου πέθανε 96 χρονών. Την παραδέχομαι για πάρα πολλά πράγματα. Ήταν άξιος άνθρωπος, ικανός, έξυπνος, πάρα πολύ ταλαντούχος στη δουλειά της. Αλλά είχε μια σκληράδα, ήταν δύσκολος άνθρωπος. Είχε την ικανότητα να σου πει ξαφνικά κάτι πολύ ειλικρινές. Νομίζω, έχω την ωριμότητα να τη συγχωρώ. Αλλά δεν την αγάπησα.
Ποτέ;
Ποτέ. Θυμάμαι, και στην κηδεία της δεν έκλαψα. Ούτε εκείνη την ώρα, ούτε αργότερα.
