Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη έδωσε ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης, αυτή την εβδομάδα, στην εφημερίδα Απογευματινή και τον δημοσιογράφο Γιώργος Βαϊλάκης με τον ηθοποιό να κάνει αναφορά στην πολιτική ορθότητα.
Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης μίλησε συγκεκριμένα για την επιρροή της πολιτικής ορθότητας στη σάτιρα καθώς και τον τρόπο που ο ίδιος διαχειρίζεται τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα.
Έχετε αποδείξει ότι μπορείτε να κινηθείτε με άνεση και στο δραματικό και στο κωμικό. Τι είναι πιο δύσκολο τελικά και τι είναι πιο κοντά σε εσάς;
Όλα είναι το ίδιο δύσκολα και το ίδιο εύκολα, αν υπηρετείς έναν ρόλο, ένα είδος. Τι είναι πιο κοντά σε εμένα προσωπικά δεν ξέρω. Πάντως, μπορώ να πω ότι δεν είμαι κατ’ εξοχήν κωμικός. Δηλαδή η ιδιοσυγκρασία μου και η φωνή μου δεν είναι αυτό που θα έλεγα “φωνή κωμικού ηθοποιού”.
Σε περίπου εξήντα έργα που έχω παίξει, ούτε τα πέντε δεν είχαν κωμικό χαρακτήρα. Απλώς υπήρχε μια περίοδος με βαριετέ – καμπαρέ, που είναι άλλου είδους υποκριτική. Αυτό που έχει ενδιαφέρον για μένα είναι ότι περνάς από μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα. Δεν αλλάζουν μόνο οι δραματουργίες, η εποχή ή το έργο, αλλά και το ίδιο το είδος. Για μένα ψυχικά είναι πιο εύκολο να προσεγγίζω τη μια χρονιά μια δραματική κατάσταση, ένα σκληρό έργο ρεπερτορίου και την άλλη μια κωμωδία.
Η σάτιρα είναι αναγκαστικά συνυφασμένη με τα κακώς κείμενα. Πιστεύετε ότι κινδυνεύει από την πολιτική ορθότητα, από μια νέα “καθώς πρέπει” συμπεριφορά;
Νομίζω ότι η σάτιρα κινδυνεύει πάντα από εμάς τους ίδιους. Δηλαδή από όλους εμάς που προσπαθούμε να αρθρώσουμε σατιρικό λόγο. Η αυτολογοκρισία υπήρχε και θα υπάρχει, γιατί υπάρχει πάντα ένα όριο και ένα μέτρο, προσωπικό του καθενός. Αλλά η σάτιρα κινδυνεύει κυρίως από το να είναι κοινότοπη, μη ενδιαφέρουσα, μη κωμική ή να γίνεται χυδαία άνευ λόγου.
Είναι κυρίως αισθητικό το κριτήριο. Και αυτό το θέτει εκείνος που επιχειρεί να κάνει σάτιρα. Γιατί, όλα αυτά τα χρόνια, υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν σάτιρα και άνθρωποι που νομίζουν ότι κάνουν σάτιρα. Αυτό που για εσάς έχει οξύτητα, για άλλους μπορεί να είναι χυδαίο ή κοινότοπο. Άρα κινδυνεύουμε κυρίως από τον εαυτό μας στη σάτιρα και γενικότερα στη ζωή.
