Όλοι έχουν δει έστω και μια φορά στη ζωή τους αμερικανική ταινία δράσης με αστυνομικούς να κάνουν περιπολία ή stake out κρατώντας ντόνατς. Οι λόγοι όμως που έχει συνδυαστεί αυτό το υπέροχο γλύκισμα με τις περιπολίες των αστυνομικών αρχών, δεν κρύβεται σε μία απλή συνήθεια ή προτίμηση αλλά σε μία ιστορία που που μετρά αρκετές δεκαετίες.
Τη δεκαετία του 1950 δεν υπήρχαν 24ωρα σούπερ μάρκετ, πρατήρια καυσίμων σε κάθε γωνία ή αλυσίδες καφέ που λειτουργούσαν όλο το εικοσιτετράωρο και θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν τους αστυνομικούς που ξαγρυπνούσαν για το καθήκον. Μετά τα μεσάνυχτα, οι περισσότερες επιχειρήσεις κατέβαζαν ρολά. Οι μόνες που παρέμειναν ανεκτές ήταν τα καταστήματα με ντόνατς.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο λόγος ήταν πρακτικός. Τα κλασικά ντόνατς με μαγιά χρειάζονται αρκετές ώρες προετοιμασίας. Για να είναι έτοιμα και φρέσκα στις 6 το πρωί, οι αρτοποιοί έπρεπε να εργάζονται όλη τη νύχτα. Αφού ήταν ήδη ξύπνιοι και το κατάστημα φωτισμένο, πολλοί άνοιγαν τις πόρτες τους και εξυπηρετούσαν πελάτες όλο το βράδυ.
Για τους αστυνομικούς που περιπολούσαν στις άδειες πόλεις, αυτά τα μαγαζιά ήταν σχεδόν η μοναδική επιλογή. Ήταν ένα μέρος για έναν ζεστό καφέ, ένα γρήγορο σνακ, μια στάση για ξεκούραση και –ίσως το σημαντικότερο– μια τουαλέτα. Η σχέση αυτή αποδείχθηκε αμοιβαία επωφελής.
Τα καταστήματα με ντόνατς διατηρούσαν συχνά μεγάλα ποσά μετρητών στα ταμεία τους και αποτελούσαν εύκολο στόχο για ληστείες. Η παρουσία ενός περιπολικού έξω από το κατάστημα λειτουργούσε αποτρεπτικά για τους κακοποιούς.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μάλιστα, τη δεκαετία του 1960 πολλά καταστήματα άρχισαν να προσφέρουν δωρεάν ή πολύ φθηνά ντόνατς και καφέδες στους αστυνομικούς, ελπίζοντας ότι θα τους προτιμούν στις νυχτερινές τους βάρδιες.
Το στερεότυπο είχε ήδη γεννηθεί και ακόμα και σήμερα παραμένει ζωντανό.
Αν και στο μυαλό μας η εικόνα ενός αστυνομικού να καταναλώνει ντόνατς θεωρείται δεδομένη, καμία έρευνα δεν έχει δείξει πως οι αστυνομικοί καταναλώνουν περισσότερα ντόνατς από άλλους εργαζόμενους σε νυχτερινές βάρδιες.
Πληροφορίες από Say Yes To The Press
