Η αποθήκη είναι ίσως ο πιο ειλικρινής χώρος ενός σπιτιού.
Το σαλόνι λέει ψέματα. Είναι τακτοποιημένο για τους επισκέπτες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η κουζίνα επίσης.
Ακόμα και το υπνοδωμάτιο μπορεί να κρύψει τα μυστικά του πίσω από μια κλειστή ντουλάπα.
Η αποθήκη, όμως, είναι ο τόπος όπου καταλήγουν όλα όσα δεν έχουμε το θάρρος να αποχωριστούμε. Εκεί δεν φυλάμε αντικείμενα. Φυλάμε πιθανότητες.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Την πιθανότητα να ξαναχρειαστούμε εκείνο το καλώδιο. Την πιθανότητα να επισκευάσουμε κάποτε το χαλασμένο ποδήλατο. Την πιθανότητα να ξεκινήσουμε ξανά το χόμπι που εγκαταλείψαμε το 2017.
Αν άνοιγες σήμερα την αποθήκη σου με τη λογική ενός δημοπράτη και όχι ενός νοσταλγικού ιδιοκτήτη, πολλά από όσα βλέπεις θα έπρεπε να φύγουν.
Το κουτί με τα «χρήσιμα» καλώδια
Κάθε αποθήκη διαθέτει ένα. Μερικές φορές είναι σακούλα. Άλλες φορές συρτάρι. Συνήθως περιέχει φορτιστές για κινητά που δεν υπάρχουν πια, καλώδια άγνωστης προέλευσης και μετασχηματιστές που μοιάζουν να προέρχονται από τεχνολογία εξωγήινου πολιτισμού.
Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο: «Κάπου θα χρειαστεί.»
Δεν χρειάστηκε τα τελευταία 10 χρόνια. Δεν θα χρειαστεί ούτε τα επόμενα 10.
Το γυμναστικό όργανο της αισιοδοξίας
Ο διάδρομος που έγινε κρεμάστρα. Το ποδήλατο γυμναστικής που φιλοξενεί χαρτόκουτα. Οι αλτήρες που χρησιμοποιήθηκαν με ενθουσιασμό για τρεις εβδομάδες και έκτοτε παραμένουν σε καθεστώς χειμερίας νάρκης.
Δεν είναι αθλητικός εξοπλισμός πλέον. Είναι μνημεία καλών προθέσεων.
Τα κουτιά από ηλεκτρικές συσκευές
Το κουτί της τηλεόρασης. Το κουτί του φούρνου μικροκυμάτων. Το κουτί της καφετιέρας. Οι περισσότεροι τα κρατούν «για παν ενδεχόμενο».
Το ενδεχόμενο συνήθως δεν έρχεται ποτέ.
Αυτό που έρχεται είναι η μέρα που συνειδητοποιείς ότι αφιέρωσες τρία τετραγωνικά μέτρα αποθηκευτικού χώρου σε χαρτόνια.
Τα έπιπλα που βρίσκονται σε αναμονή σύνταξης
Η καρέκλα με το σπασμένο πόδι. Το κομοδίνο που «θα φτιαχτεί». Το ράφι που περιμένει βίδες από το 2019.
Η αποθήκη είναι γεμάτη από αντικείμενα που ζουν σε μια μόνιμη υπόσχεση ανακαίνισης.
Η αλήθεια είναι απλή: αν δεν τα επισκεύασες όταν το πρόβλημα ήταν φρέσκο, μάλλον δεν θα το κάνεις τώρα.
Τα δοχεία με τα άγνωστα περιεχόμενα
Κουτιά χωρίς ετικέτες. Σακούλες με περιεχόμενο που κανείς δεν θυμάται. Βαζάκια με βίδες, καρφιά, εξαρτήματα και αντικείμενα που μοιάζουν σημαντικά μόνο επειδή δεν ξέρουμε τι είναι.
Αυτά τα αντικείμενα ζουν χάρη σε ένα ψυχολογικό τέχνασμα. Φοβόμαστε περισσότερο να πετάξουμε κάτι άγνωστο παρά κάτι άχρηστο.
Οι αναμνήσεις που δεν είναι αναμνήσεις
Υπάρχουν πράγματα που αξίζει να κρατήσουμε. Ένα παλιό άλμπουμ φωτογραφιών. Ένα γράμμα. Ένα αντικείμενο με πραγματική συναισθηματική αξία.
Αλλά η μισοχαλασμένη καρέκλα γραφείου από το πρώτο σου σπίτι δεν είναι ανάμνηση. Είναι απλώς μια μισοχαλασμένη καρέκλα γραφείου.
Συχνά μπερδεύουμε το συναίσθημα με το αντικείμενο που το πυροδοτεί. Και έτσι καταλήγουμε να αποθηκεύουμε πράγματα αντί για αναμνήσεις.
Η πιο δύσκολη ερώτηση
Όταν ανοίξεις σήμερα την αποθήκη σου, μην αναρωτηθείς: «Κι αν το χρειαστώ;» Είναι η λάθος ερώτηση.
Ρώτησε: «Αν δεν το είχα ήδη, θα έμπαινα στη διαδικασία να το αποκτήσω σήμερα;» Οι περισσότερες απαντήσεις θα είναι αρνητικές.
Και κάπου εκεί θα καταλάβεις ότι η αποθήκη δεν είναι χώρος αποθήκευσης αντικειμένων. Είναι χώρος αποθήκευσης αποφάσεων που αναβάλαμε.
Αν μετά από αυτή τη λίστα μπείτε στην αποθήκη σας, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ανακαλύψετε ότι κρατάτε πράγματα τα οποία είχατε ξεχάσει πως υπάρχουν. Κι αυτό από μόνο του είναι μια αρκετά καλή ένδειξη για το τι πρέπει να φύγει.
