ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ

Οι Κούτσηδες, οι Γιανουζέοι, οι Λεμπέσηδες, οι Σαχτούρηδες και οι υπόλοιπες μεγάλες οικογένειες των Σπετσών, που δεν δίσταζαν να βγάζουν μαχαίρια μεταξύ τους για ψύλλου πήδημα κι ας ήταν συναγωνιστές στον αγώνα. Η σκληρή αρβανίτικη κοινωνία των νησιών με τα παράλογα ήθη της.

Πως ένας Γερμανός εκμεταλλεύτηκε τις γνώσεις και το αρχαιολογικό ένστικτο ενός ντόπιου, ώστε να ανακαλύψει το περίφημο Ασκληπιείο του Ιπποκράτη στην Κω. Δεν του το αναγνώρισε ποτέ, έδρεψε μόνος του την δόξα της ανακάλυψης.

Πως ο Ρέμπραντ απαθανάτιζε με τα πινέλα του τα μαθήματα ανατομίας γίνονταν μια φορά τον χρόνο στο Άμστερνταμ, πάνω σε πτώμα εκτελεσμένου...

Μέσα στην μαυρίλα της κατοχής, η Σύγκλητος του Πανεπιστημίου Αθηνών καταδικάζει τον Ιωάννη Κακριδή με απόλυση, μετά από μια πειθαρχική διαδικασία που έμεινε στην ιστορία ως η «δίκη των τόνων». Κωμωδία και τραγωδία μαζί, στην χειρότερη ιστορική περίοδο του ελληνικού έθνους.

Ένα πραγματικό σκυλί του πολέμου, ο καλύτερος στρατηγός των συμμάχων στον β’ παγκόσμιο πόλεμο, που έφαγε το κεφάλι του διότι ήταν στρατιώτης και όχι πολιτικός. Ιδιόρρυθμη και εκρηκτική προσωπικότητα, τα ‘βαζε με όλους με αποτέλεσμα, παρά τα τρομερά προσόντα του, να έχει μόνο εχθρούς και κανέναν φίλο.

Ο διασημότερος πίνακας ζωγραφικής όλων των εποχών και οι περιπέτειες του. Από τον καιρό που ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι τον περιέφερε μισοτελειωμένο στην Ευρώπη, στην κρεβατοκάμαρα του Ναπολέοντα. Κι από την κλοπή του από το Λούβρο ως τα σημερινά οχυρωματικά έργα που την προφυλάσσουν.

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι η φάλαγγα του πεζικού ήταν αυτή που κέρδιζε τους πολέμους, αλλά και ήταν και ο εγγυητής του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι ιππείς, ως πλούσιοι αριστοκράτες που ήταν αφού μπορούσαν να συντηρούν άλογα, ήταν οιονεί ύποπτοι για το πολίτευμα, γι αυτό άλλωστε μόνο η συμμετοχή στο πεζικό θεωρούνταν γενναιότητα και τιμή.

Όταν ο πλανήτης έφτασε μια ανάσα από το πυρηνικό ολοκαύτωμα. Κατά την διάρκεια της κρίσης δόθηκαν δεκάδες αφορμές για να πατηθεί το κουμπί εκτόξευσης των πυρηνικών πυραύλων, αλλά μας έσωσαν τυχαίες συμπτώσεις και η πεποίθηση των ηγετών ότι μια τέτοια σύγκρουση δεν θα είχε νικητή.