Η θύελλα που σηκώθηκε μετά την αποκάλυψη ότι σε άσχετο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, πέρασε διάταξη που αφορά σε αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο, ήταν καταρχάς πολιτική. Με φόντο αν πρόκειται για «φωτογραφική» διάταξη, εξυπηρετώντας το προσωπικό συμφέρον της Όλγας Κεφαλογιάννη στην αντιδικία της με τον πρώην σύζυγό της, γνωστό μουσικοσυνθέτη Μίνωα Μάτσα και με την Υπουργό να απαντά ότι αποτέλεσε νομοθετική πρωτοβουλία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, της οποίας έκανε χρήση και η ίδια.
Αναμφίβολα αποτελεί θεσμικό εκτροχιασμό, αν αποδειχθεί ότι η εν λόγω νομοθετική πράξη έγινε καθ’ υπαγόρευση τρίτων προσώπων. Όμως το ακόμα πιο σοβαρό θέμα που τίθεται μετά από αυτή την εξέλιξη είναι: Τη χρειαζόμασταν τη ρύθμιση που εισήγαγε το άρθρο 109 του Ν. 5264/ 2025; Ή αποτελεί νομική κακοτεχνία και θεσμική παρέκκλιση;
Η διάταξη αλλάζει ριζικά το υφιστάμενο άρθρο 1536 του Αστικού Κώδικα, προβλέποντας ότι αν αλλάξουν οι συνθήκες στη ζωή των γονέων ή στη διαβίωση του παιδιού, τότε ο γονέας μπορεί να ζητήσει μεταβολή της πρωτόδικης απόφασης τόσο για τη γονική μέριμνα, όσο και για τους τρόπους επικοινωνίας μεταξύ παιδιού και γονέων του.
Στην έντονη κριτική που ασκείται, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, δια του Υπουργού, Γιώργου Φλωρίδη απαντά ότι ήταν μεταρρύθμιση επιβεβλημένη από επιστημονικούς και κοινωνικούς λόγους, για ένα μείζον ζήτημα που αφορά σε όλες τις οικογένειες. Εμβριθείς νομικοί από την άλλη, ερίζουν ότι πρόκειται για νομική ακροβασία, που «τινάζει στον αέρα» το οικογενειακό δίκαιο.
Η ουσία πάντως είναι ότι η ψηφισμένη διάταξη που αποτελεί πλέον νόμο του κράτους, δίνει τη δυνατότητα στους αντίδικους γονείς που ΔΕΝ συμφωνούν με την πρωτόδικη δικαστική απόφαση που έλαβαν για συνεπιμέλεια ή για αποκλειστική επιμέλεια στον έναν γονέα και επικοινωνία στον άλλο, να κάνουν χρήση της νέας διάταξης, επικαλούμενοι αλλαγή στις συνθήκες του πρώην ζευγαριού και του/ των παιδιών, ζητώντας με αυτόν τον τρόπο νέα δικαστική κρίση, χωρίς να περιμένουν την έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης.
Η συνέχεια προοιωνίζει ένα μικρό αλαλούμ, καθώς δημιουργείται το ανορθόδοξο το νέο δικαστήριο να αλλάζει, ακόμα και να εξαφανίζει την πρωτόδικη απόφαση με μια άλλη πρωτόδικη απόφαση, ενώ εκκρεμεί έφεση κατά της πρώτης, με αποτέλεσμα το Πρωτοδικείο να λειτουργεί σαν Εφετείο κατά του εαυτού του και όταν φτάνει η ώρα του Εφετείου, να μην υπάρχει καν η απόφαση για την οποία έχει ασκηθεί η έφεση. Τα υπόλοιπα μέλλει να αποδειχτούν στο πεδίο. Το μόνο σίγουρο είναι με αυτές τις αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο, η πολυπόθητη επιτάχυνση, πάει περίπατο.
