Η απάντηση είναι όχι. Σαφώς και όχι. Είναι όλοι τους και οι 57 οικογένειες των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών, χαροκαμένοι, βαριά πενθούντες άνθρωποι, που η ζωή τους «σημαδεύτηκε» για πάντα από την απώλεια, τη συντριβή και την καρτερία για δικαίωση…
Όμως η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα της 21χρονης αδικοχαμένης Μάρθης Ψαροπούλου που στο συγκλονιστικό ηχητικό του 112 ακούγεται μαζί με άλλα νεαρά παιδιά να λέει «Δεν έχω οξυγόνο», δευτερόλεπτα πριν ξεψυχήσει, έγινε τα τρία προηγούμενα χρόνια η μητέρα- σύμβολο των Τεμπών. Βγήκε μπροστά, διεκδίκησε, φώναξε, αμφισβήτησε, εξαπέλυσε βαριές κατηγορίες κατά της νυν κυβέρνησης για διαφθορά και ανυπαρξία του κρατικού μηχανισμού. Συγκέντρωνε όλα εκείνα τα στοιχεία για να το «πάρει πάνω της», να ορθώσει λόγο και ανάστημα, να γίνει η φωνή των πολλών. Και τα κατάφερε… Ορμητική σαν τυφώνας, με φωνή από ατσάλι και πύρινο λόγο.
Τα περσινά συλλαλητήρια της δεύτερης επετείου από την τραγική σιδηροδρομική τραγωδία ξεπέρασαν κάθε ρεκόρ συμμετοχής και παλμού. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο πολίτες κατέβηκαν στο Σύνταγμα για να διαδηλώσουν, με πάρα πολλούς από αυτούς, να το επιχειρούν για πρώτη φορά στη ζωή τους. Ταυτίστηκαν μαζί της, η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών «μίλησε» στην ψυχή τους, σηκώνοντάς τους από τον καναπέ για τον “μεγάλο” σκοπό: την απονομή δικαιοσύνης για την χαίνουσα πληγή των Τεμπών.
Όμως η Καρυστιανού δεν ήταν ποτέ ένα πρόσωπο. Για την κοινωνία, ήταν η προσωποποίηση όλων των συγγενών θυμάτων της τραγωδίας.
Στηρίζοντας αυτήν, στήριζαν όλους τους συγγενείς που έχασαν παιδιά, γονείς και αδέρφια. Το ίδιο και αυτή. Από τη θέση της προέδρου, μιλούσε και ενεργούσε, για λογαριασμό όλων, απηχώντας τις θέσεις όλων ή τουλάχιστον όσων δεν είχαν εξαρχής διατυπώσει αντιρρήσεις για τυχόν επιλογές της.
Η προαναγγελία δημιουργίας κόμματος από την κ. Καρυστιανού, η απαίτηση των υπόλοιπων μελών του Συλλόγου να απομακρυνθεί από την προεδρία του και η παραίτησή της από πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, οδήγησαν στη διάσπαση. Η ενότητα του κινήματος των Τεμπών χάθηκε και η αντιδικία καλά κρατεί.
Είναι απολύτως σεβαστό το δικαίωμα της κ. Καρυστιανού να διεκδικήσει όσα αναζητά μέσω της πολιτικής. Είναι επίσης αναφαίρετο δικαίωμα των υπολοίπων συγγενών να διαχωρίζουν τη θέση τους και να συνεχίζουν να μάχονται για τη δικαίωση μέσω της δικαστικής οδού. Ευχή να ξαναβρεθεί η αγάπη και η ενότητα στη διαδρομή….
