Ο Άδωνις Γεωργιάδης λατρεύει τις κάμερες. Αυτή τη φορά, όμως, αποφάσισε να τις φορέσει στο πρόσωπό του. Ένας υπουργός που περιφέρεται ανάμεσα σε πολίτες με γυαλιά υψηλής τεχνολογίας, τα οποία εύλογα δημιουργούν την εντύπωση ότι μπορούν να καταγράφουν ό,τι βλέπουν και ακούνε, εκπέμπει ένα μήνυμα. «Εγώ μπορώ».
Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα του αδωνισμού. Η αλαζονεία. Η βεβαιότητα ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους τους άλλους. Ότι οι πολίτες οφείλουν να χαμογελούν, να σφίγγουν το χέρι του υπουργού και να μη δικαιούνται ούτε καν να αναρωτηθούν αν η τεχνολογία που κουβαλάει πάνω του επηρεάζει την ιδιωτικότητά τους.
Μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών, θα περίμενε κανείς λίγη περισσότερη πολιτική ευαισθησία. Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε μια επίδειξη ισχύος. Έναν υπουργό που μοιάζει να απολαμβάνει περισσότερο τον συμβολισμό της τεχνολογίας παρά την ανάγκη να εμπνέει εμπιστοσύνη.
Η εξουσία έχει ένα ελάττωμα. Όταν μένει ανεξέλεγκτη, αρχίζει να πιστεύει ότι όλα της επιτρέπονται. Ότι η εικόνα υπερισχύει της ουσίας. Ότι η πρόκληση είναι επικοινωνία. Ότι ο πολίτης είναι κομπάρσος στο προσωπικό της σόου.
Η δημοκρατία, όμως, δεν χρειάζεται υπουργούς που θυμίζουν influencers εξοπλισμένους με gadgets. Χρειάζεται δημόσιους λειτουργούς που αντιλαμβάνονται πως κάθε συμβολική κίνηση έχει βάρος. Όταν εμφανίζεσαι με μια συσκευή που παραπέμπει σε καταγραφή, η πρώτη σου υποχρέωση είναι να διαλύσεις κάθε σκιά. Όχι να την τροφοδοτείς.
Γιατί τελικά το ζήτημα δεν είναι τα γυαλιά. Είναι η νοοτροπία. Η αντίληψη ότι η εξουσία μπορεί να κοιτάζει τους πολίτες από ψηλά, να τους προκαλεί και μετά να απαιτεί και χειροκρότημα. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο αξεσουάρ που φορά σήμερα η κυβέρνηση.
