Πολύ σωστά και εύστοχα μερίδα του τύπου φέτος στο Συμπόσιο των Δελφών, πέρα από τα συνήθη εορταστικά και διαφημιστικά… πάνελ, πρόσεξε (παρά το γεγονός ότι η κα Λάουρα Κοβέσι κέρδισε χωρίς κόπο την προσοχή όλων) την παρατήρηση/προειδοποίηση του παλιού και πολύπειρου τραπεζίτη κ. Σάλα για το επερχόμενο επενδυτικό κενό στην εγχώρια οικονομία.

Η αλήθεια είναι ότι και άλλες φορές στο πρόσφατο παρελθόν τόσο ο κ. Σάλας όσο και άλλοι παράγοντες της οικονομίας που δεν συνηθίζουν να επιδιώκουν την προσοχή των ΜΜΕ, έχουν προειδοποιήσει για τον ίδιο κίνδυνο. Οπότε θα μπορούσε να πεί κανείς ότι η επισήμανση του κ. Σάλα συγκέντρωσε μεν την προσοχή, αλλά δεν ξάφνιασε κανένα.

Άλλωστε είναι κάτι που μοιάζει λίγο πολύ… προδιαγεγραμμένο για την εγχώρια οικονομία, αφού και η κυβέρνηση έχει προειδοποιηθεί από την πλέον αρμόδια αρχή, το ΔΝΤ, πέρσι στην διάρκεια της Εαρινής Συνόδου στην Ουάσιγκτον.

Από τις γραμμές αυτές, την Τετάρτη στις 22 Οκτώβρη του 2025 στα Οικονοκλαστικά με τίτλο : «Η κρίση στην Γαλλία, η ελληνική … εκδίκηση και ο επικείμενος επενδυτικός γκρεμός», είχαμε αναφερθεί στα όσα ακούστηκαν στους διαδρόμους της Συνόδου του ΔΝΤ, για την ελληνική οικονομία και τις προειδοποιήσεις που ακούστηκαν «ψιθυριστά» για το τι μέλλει γενέσθαι στο 2026. Δηλαδή φέτος.

Και όλα αυτά ενώ ακόμα κανείς δεν φανταζόταν ότι ενας πόλεμος σαν αυτόν που έχει ξεσπάσει στο μεταξύ θα άλλαζε την κατάσταση διεθνώς.

Αυτό που υπενθύμισε ο κ. Σάλας φέτος στους Δελφούς είναι ότι η ελληνική οικονομία πάσχει από παντελή έλλειψη πραγματικών επενδυτικών πόρων. Τουρισμός και ιδιωτική κατανάλωση δε κρατάνε όρθια μία οικονομία σε συνθήκες σαν τις σημερινές.

Ούτε οι χρηματοδοτικές ενέσεις από τα κοινοτικά ταμεία μπορούν εσαεί να είναι το υποκατάστατο μιας φυσιολογικής ροής χρηματοδότησης επαρκούς επενδυτικής στάθμης. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτό το επενδυτικό κενό έρχεται σε μία στιγμή όπου συνδυάζονται χρονικά η διακοπή της κοινοτικής επενδυτικής χρηματοδότησης, με την ραγδαία ενίσχυση ενός περιβάλλοντος στασιμοπληθωρισμού.

Τι λέγαμε τότε, τον Οκτώβρη του 2025 για το χρηματοδοτικό κενό που στο ΔΝΤ το είχαν απειλητικά ονομάσει «επενδυτικό γκρεμό»;

Εξηγούσαμε τότε: «Τι είναι «επενδυτικός γκρεμός»; Δεν είναι άλλο από την απότομη διακοπή των έκτακτων εισροών ευρωπαϊκών πόρων μέσω του RRF (το περιβόητο Ταμείο Ανάκαμψης) σε σιγότερο από ένα χρόνο (Αύγουστος του 2026). Μέσω του Μηχανισμού Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF) η Ελλάδα έχει πρόσβαση σε περίπου 36 δις ευρώ ποσό που αντιστοιχεί και ξεπερνάει το 16% – 17% του ΑΕΠ της χώρας. Από αυτά τα 17 – 18 δις ευρώ είναι επιχορηγήσεις (δωρεάν) και τα υπόλοιπα εξαιρετικά χαμηλότοκα δάνεια…». Και εξηγούσαμε ότι «Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Κομισιόν και του ΔΝΤ, οι εισροές αυτών των πόρων από το RRF «προσθέτουν» 1,3 έως 1,7 ποσοστιαίες μονάδες στο ετήσιο ΑΕΠ. Με άλλα λόγια αν δεν ήταν οι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, η περιβόητη υψηλότερη ανάπτυξη στην Ε.Ε. θα ήταν κάπου 1% δηλαδή περίπου όσο και της …Γαλλίας του Μακρόν. Η πρόσθετη αυτή σχεδόν δωρεάν στήριξη του ΑΕΠ ισχύει όσο είναι ενεργή η λειτουργία του RRF… δηλαδή μέχρι του χρόνου το καλοκαίρι (Αύγουστος του 2026), γιατί μετά από την στιγμή εκείνη δεν πρόκειται να εκταμιευθεί ούτε ένα ευρώ από όσα δεν έχουν απορροφηθεί και αποδοθεί στους δικαιούχους…».

Αυτά γράφονταν τον Οκτώβρη του 2025 και αυτά επανέλαβε, αρκετά… διακριτικά θα μπορούσαμε να πούμε, ο πολύπειρος παλιός τραπεζίτης κ. Σάλας.

Βέβαια πέραν των ευχών για την μη απώλεια πόρων από αρμόδιους κρατικούς παράγοντες δεν ακούσαμε κάτι άλλο. Τι άλλο; Το αν αυτά τα 36 δις ευρώ, αντί να κλείσουν τρύπες και να ανοίξουν βολικές… μπίζνες, άνοιξαν κάποιους διαδρόμους προσδοκιών νέων παραγωγικών επενδύσεων, για παράδειγμα!

Αυτό άλλωστε φαίνεται με ακρίβεια αποτυπωμένο στον σχεδιασμό του Προϋπολογισμού του 2026, ο οποίος δεν περιλαμβάνει την παραμικρή «αλλαγή», που να είναι προσανατολισμένη στην νέα πραγματικότητα, αυτή δηλαδή του επικείμενου «επενδυτικού γκρεμού» ή πιο διακριτικά να τον πούμε «επενδυτικού κενού» μετά το φετινό καλοκαίρι…

Γιατί έχει σημασία και επιμένουμε σ’ αυτό;

Ας σκεφτούμε με τι ισοδυναμεί το εκρηκτικό οικονομικό περιβάλλον που ορίζεται από το εφιαλτικό μίγμα: «επενδυτικό κενό/επενδυτικός γκρεμός και στασιμοπληθωρισμός». Και αυτό σε μία οικονομία που ζει από την ιδιωτική κατανάλωση και τον τουρισμό σε συνθήκες χαμηλών εισοδημάτων – υψηλής φορολογίας  και πολεμικής αναταραχής στην ευρύτερη περιοχή. Η απάντηση σ’ αυτή την εφιαλτική προοπτική, σίγουρα δε ακούστηκε στους Δελφούς. Από κανένα…