Μέσα στον ορυμαγδό του πολέμου στην περιοχή του Κόλπου και τις άγνωστες προς το παρόν διαστάσεις που παίρνει μέρα με την μέρα, αυτή η σύγκρουση για την ευρύτερη περιφέρεια, μέσα στην οποία βρίσκεται η Ευρώπη, η «είδηση» της επίθεσης Τραμπ στην Ισπανία, σχεδόν πέρασε στα ψιλά της ειδησεογραφίας.

Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι θα μας απασχολήσει «όλους» στην Ευρωζώνη την επόμενη περίοδο.

Ο λόγος δεν είναι η πολιτική στάση καθ’ εαυτή, του Σάντσεθ, να απαγορεύσει δηλαδή την χρήση των αμερικανικών βάσεων σε ισπανικό έδαφος για τον πόλεμο στο Ιράν. Με άλλα λόγια να τα βάλει ευθέως και μόνος στην ΕΕ, με τον Τραμπ και τις πολεμικές του ορέξεις στον Κόλπο, την ίδια στιγμή που ο κ. Μέρτς έπαιρνε θέση «σφουγκοκωλάριου» (βυζαντινός θεσμός) στην Ουάσιγκτον δίπλα στον Αμερικανό πρόεδρο.

Ο λόγος είναι, ότι η δημόσια δήλωση εντολής του Τραμπ στον ΥΠΟΙΚ των ΗΠΑ Σκοτ Μπέσεντ, να κόψει κάθε εμπορική και οικονομική θέση με την Ισπανία, δεν έμεινε … στα λόγια.

Έχει ήδη δρομολογηθεί, πέραν των άλλων, με μια κεντρικής σημασίας απόσυρση επενδυτικών κεφαλαίων από την Ισπανία με βασικό φορέα την BlackRock, δηλαδή τον επίσημο σύμβουλο διαχείρισης του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ.

Η εντολή δόθηκε στην JP Morgan και την Goldman Sachs την επόμενη ημέρα για να πουληθούν με ταχείες διαδικασίες μεγάλες συμμετοχές στον ισπανικό ενεργειακό τομέα. Και όταν η BlackRock κινείται με τόσο απότομο τρόπο, ακολουθούν όσοι κινούνται επενδυτικά γύρω της, μαζί με όσους άλλους έχουν πάρει την ίδια εντολή και δεν το γνωρίζουμε…

Το πράγμα είναι από μόνο του σημαντικό. Αλλά γίνεται ακόμα πιο σημαντικό αν σκεφτεί κανείς ότι η έκθεση του ισπανικού τραπεζικού συστήματος στην ενεργειακή διάρθρωση της ισπανικής οικονομίας, μαζί με τον τομέα του real estate, είναι δομικά κορυφαία και καθοριστική για το τι μπορεί να ακολουθήσει, αν η κυβέρνηση και οι Βρυξέλλες, μαζί με την ΕΚΤ, δεν κινηθούν έστω και σιωπηρά για να καλύψουν τα επενδυτικά νότα της ενεργειακής βάσης της χώρας.

Να σημειωθεί εδώ, ότι ένας από τους λόγους που τόνωσαν το «θάρρος» του κ. Σάντσεθ να τα βάλει με τον Τράμπ για το αυτονόητο, είναι το γεγονός ότι η Ισπανία είναι η πλέον ανεξάρτητη ενεργειακά χώρα της ΕΕ μεταξύ των έξι ισχυρότερων χωρών της Ευρωζώνης.

Δεν «χτυπάει» κατά συνέπεια η BlackRock «κάπου» στην ισπανική οικονομία, αλλά στο πλέον ευαίσθητο σημείο της την ενεργειακή της ασφάλεια και επάρκεια.

Από μόνο του το παράδειγμα αυτό είναι ένα εξαιρετικό «δείγμα», του σε τι και πως, μπορούν να επεκταθούν οι συνέπειες του πολέμου στον Κόλπο, στην Ευρώπη, είτε μέσω του τραπεζικού συστήματος, είτε μέσω του ενεργειακού, ήδη ανεπαρκούς συστήματος τροφοδοσίας, είτε – πολύ χειρότερα – μέσω μίας νομισματικής αποσταθεροποίησης του ευρώ, το οποίο σιωπηρά έχει «πέσει» μέσα σε χρόνο dt από τα 1,8 – 1,9 δολάρια στα 1,6 δολάρια με την χρυσή λίρα Αγγλίας να ταξιδεύει για τα 1200 ευρώ.

Είναι ίσως χρήσιμο να θυμηθούμε τι συνέβη το 1973 – 1974.

Και ακόμα πιο χρήσιμο το τι έγινε το 1981, όταν απέναντι στον επίμονο διψήφιο πληθωρισμό της δεκαετίας του ’70, οι ΗΠΑ «χτύπησαν» (Πώλ Βόλκερ) με την διψήφια άνοδο των επιτοκίων.

Χρειάσθηκαν 5 χρόνια από τότε – και αλλεπάλληλα κύματα ύφεσης – μέχρι να υπάρξουν οι (εξ ανάγκης) προϋποθέσεις κάποιας ισορροπίας με την Συμφωνία στο Plaza το 1985, όπως έχουμε θυμίσει στο παρελθόν από τα Οικονοκλαστικά.

Έχουμε ήδη αρχίσει να «κολυμπάμε» σε πολύ βαθιά νερά. Και ας μη ξεχνάμε ότι η Ευρωζώνη μετά την εμπλοκή της στον αμερικανικό πόλεμο στην Ουκρανία, τώρα ζει τις πρώτες στιγμές πραγματικής εμπλοκής της και στον δεύτερο πόλεμο των ΗΠΑ στην περιοχή, σε λιγότερο από 4 χρόνια από το 2022…