Τα τελευταία στοιχεία που έχουν δοθεί στην δημοσιότητα κάνουν πολλούς να αναρωτιούνται, αν ο χρυσός έκλεισε την πολύμηνη φάση «διόρθωσης» και αρχίζει πάλι την ανοδική του πορεία, ή είναι μία συγκυριακή στιγμή απατηλής… αισιοδοξίας, για τους οπαδούς του;
Τα στοιχεία προς το παρόν είναι εντυπωσιακά, με άλμα άνω του 4% σε μία ημέρα και τιμή που ξεπέρασε τα 4.600 δολάρια ανά ουγκιά. Κάτι δηλαδή που δεν είχαμε ξαναδεί από τα μέσα Ιουνίου.
Η αφορμή γι’ αυτό είναι η γνωστή συνέντευξη Τύπου της Fed, μετά από την οποία οι επενδυτές – με όσα κατάλαβαν – έμειναν με την αίσθηση ότι η Fed δεν είναι διατεθειμένη να κάνει αυτό που της λένε τα στοιχεία του πληθωρισμού, να «σφίξει» δηλαδή τη νομισματική πολιτική αυξάνοντας οσο χρειάζεται τα επιτόκια. Και αυτό παρά τις δηλώσεις περί ετοιμότητας για κάτι τέτοιο. Ταυτόχρονα όμως, η «επικοινωνιακή» προς το παρόν αποκλιμάκωση στα Στενά του Ορμούζ φάνηκε να εκτονώνει εν μέρη την ένταση στο γεωπολιτικό ρίσκο, ρίχνοντας τις τιμές του πετρελαίου, αλλά και την απόδοση του αμερικανικού 10ετούς ομολόγου. Όλα αυτά όμως τίθενται και πάλι εν αμφιβόλω από τις εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις, αν και πάλι το δολάριο δεν φάνηκε να αναστρέφει την τάση διολίσθησης της συναλλαγματικής του ισοτιμίας.
Εδώ όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε, όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει από τα Οικονοκλαστικά ότι ο χρυσός τιμολογείται σε δολάρια και κατά συνέπεια η εξέλιξη της ισοτιμίας του δολαρίου επηρεάζει άμεσα την τιμή του χρυσού, πολύ περισσότερο από τις ίδιες τις προσδοκίες για επιτόκια. Όλα αυτά όμως αφορούν εξελίξεις οι οποίες έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συγκυριακό χαρακτήρα. Κατά συνέπεια και το αποτέλεσμά τους στην τιμή του χρυσού θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί σαν μία προσωρινή τάση.
Πίσω όμως από αυτές τις εξελίξεις «κινείται» μία βαθύτερη και πιο μακροπρόθεσμη δυναμική, με περισσότερο διαρθρωτικά χαρακτηριστικά. Αυτό είχαμε υποστηρίξει ακόμα και στην παλαιότερη επισήμανσή των Οικονοκλαστικών στα μέσα Φεβρουαρίου του 2025, όταν η τιμή του βρισκόταν σε επίπεδα πάνω από τα 5400 δολάρια. Τότε είχαμε επισημάνει την σοβαρή πιθανότητα μιας βαθιάς προσωρινής διόρθωσης μέχρι και τα 4000 δολάρια. Όπως και συνέβη στην συνέχεια μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Τράμπ.
Αλλά και τότε είχαμε υπογραμμίσει ότι αυτό θα είναι κάτι προσωρινό καθώς αυτή η βαθύτερη δυναμική που «δουλεύει» πίσω από την δολαριακή τιμολόγησή του χρυσού θα τον επαναφέρει σε πολύ ψηλότερα επίπεδα, όσο μεγάλη και να είναι η διόρθωση που θα μεσολαβήσει, γιατί πίσω από την βραχυμεσοπρόθεσμη κινητικότητα, κρύβεται μια πολύ πιο βαθιά, διαρθρωτική ονομαστικά ανοδική τάση.
Τι συμβάλει στην τάση αυτή; Η απάντηση είναι στα διαθέσιμα στοιχεία από τις κινήσεις των Κεντρικών Τραπεζών. Παρά τα όσα συμβαίνουν στις αγορές καθημερινά αυτούς τους μήνες, καταγράφεται ένα «γεγονός», ότι οι κεντρικές τράπεζες αγόρασαν ποσά ρεκόρ, κάτι περισσότερο από 289 τόνους χρυσού μόνο στο δεύτερο τρίμηνο του 2026.
Αυτή είναι μία αύξηση 62% σε σχέση με πέρυσι. Στατιστικά μιλώντας τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι σχεδόν οκτω – εννέα στις δέκα χώρες παγκοσμίως έχουν αυξήσει τα αποθέματά τους! Η Πολωνία για παράδειγμα ξεπέρασε ακόμη και την ΕΚΤ σε αξία αποθεμάτων σε χρυσό, καθώς μη όντας στο Ευρώ μπορεί να κινηθεί αυτόνομα και να αγοράσει όσο εκείνη αποφασίσει. Οσο για την Κίνα και την Ρωσία δεν έχουν δώσει τα πραγματικά στοιχεία των διαθεσίμων τους σε χρυσό, γνωστού όντος ότι αγοράζουν σταθερά χρυσό εις βάρος των δολαριακών συναλλαγματικών αποθεμάτων τους…
Η βαθύτερη αιτία αυτής της σιωπηρής «τάσης» είναι η αίσθηση αμφιβολίας και κινδύνου πίσω από το γεγονός ότι το δολάριο πέρα από διεθνές συναλλαγματικό αποθεματικό, είναι και ένα εργαλείο οικονομικής πολιτικής της Ουάσιγκτον…
Επιπλέον όμως όλοι αναγνωρίζουν ότι το πρωτοφανές γιγάντιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος των ΗΠΑ που τιμολογείται σε δολάρια είναι πλέον σε επίπεδα που δεν αποτελεί πλέον ασφαλές καταφύγιο εμπιστοσύνης με άμεσες συνέπειες για το δολάριο. Όσο δε για τις πολιτικές Τράμπ δεν είναι κάτι που… ενισχύει αυτή την κλονισμένη εμπιστοσύνη.
Με άλλα λόγια η «σιωπηρή» στροφή των Κεντρικών Τραπεζών προς τον χρυσό εκφράζει μία ψήφο δυσπιστίας απέναντι στις ΗΠΑ.
Κατά συνέπεια όταν προσπαθεί να αξιολογήσει κανείς την εξέλιξη της τιμής του χρυσού πρέπει να διαχωρίζει τα προσωρινά/συγκυριακά στοιχεία των μεταβολών από τα στοιχεία που διαμορφώνουν την βαθύτερη δυναμική των τιμών.
Προς το παρόν πάντως οι αναλυτές διίστανται ως προς την ένταση και την ισχύ των δύο αυτών πλευρών της πραγματικότητας. Σύμφωνα με δηλώσεις αναλυτών που έχουν δημοσιευθεί στα μεγάλα οικονομικά ΜΜΕ, οι «γνώμες» ειδημόνων αυτής της αγοράς όπως ο Aakash Doshi της State Street αναφέρουν τα 4.000 δολάρια ως βασικό σενάριο, με ορίζοντα τα 5.000 δολάρια μέσα στο επόμενο εξάμηνο.
Πιο ακραία σενάρια, όπως αυτό της Crescat Capital, τοποθετούν τον χρυσό στα 20.000 δολάρια μέσα στην επόμενη τετραετία! Πίσω από αυτή την εντυπωσιακή εκτίμηση αναφέρονται λόγοι όπως η ραγδαία και ανεξέλεγκτη αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς χρήματος (νομισματικός πληθωρισμός) σε σχέση με τα διαθέσιμα αποθέματα, ή η περίπτωση ακραίας πτώσης των αγορών με διόρθωση 50% στο χρηματιστήριο… Φαινόμενα δηλαδή ανάλογα με τις κρίσεις των dot-com και του 2008. Στην κατεύθυνση αυτή έχουν υπάρξει αρκετές προειδοποιήσεις τους τελευταίους μήνες ειδικά από τον J Demon της JP Morgan.
Τι μπορεί να ανατρέψει μια τέτοια προοπτική, έστω και προσωρινά; Αν για παράδειγμα η Fed εκπλήξει όλους και προχωρήσει (το αντίθετο δηλαδή από ότι έχει κάνει μέχρι τώρα) σε τρεις ακόμη αυξήσεις επιτοκίων, ακολουθώντας τις πληθωριστικές ενδείξεις. Ένα γεγονός δηλαδή που η αγορά σήμερα δεν έχει προεξοφλήσει… Στην περίπτωση αυτή μέρος των πρόσφατων «κερδών» του χρυσού θα μπορούσε να αντιστραφεί γρήγορα.
Βέβαια, ούτε η κατάσταση της οικονομίας σε ΗΠΑ, αλλά και Ε.Ε., ούτε οι συνεχιζόμενες αγορές χρυσού των κεντρικών τραπεζών, ή πολύ περισσότερο η γεωπολιτική αβεβαιότητα δείχνουν μια τέτοια προοπτική σαν ένα άμεσο βραχυπρόθεσμο σενάριο μέσα στο 2026.
Έτσι θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι αντιφάσεις που διαμορφώνουν βραχυπρόθεσμα τις τιμές του χρυσού, σε συνδυασμό με τις βαθύτερες τάσεις που συνεχίζουν στην ίδια κατεύθυνση, οδηγούν μάλλον σε μια νέα, πιο μόνιμη φάση αυξημένης ζήτησης χρυσού, αλλά με έντονη μεταβλητότητα στην πορεία της, ιδιαίτερα την χρονική περίοδο γύρω από τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ.
