Αυτή την εβδομάδα τρείς από τις ισχυρότερες Κεντρικές Τράπεζες στο διεθνές νομισματικό σύστημα (από σήμερα μέχρι και την Παρασκευή), η Fed (ΗΠΑ), η ΒοΕ (Μ. Βρετανία) και η BoJ (Ιαπωνία), θα ανακοινώσουν τις αποφάσεις τους για τα επιτόκια. Αν δηλαδή θα αυξήσουν τα επιτόκια δανεισμού.
Η πρόβλεψη των αγορών είναι πως αρχίζοντας από σήμερα, τουλάχιστον η Fed, αλλά και η BoJ την Παρασκευή, θα αυξήσουν τα επιτόκια κατά ένα τέταρτο την μονάδας. Ίσως στο ίδιο μονοπάτι να κινηθεί και η βρετανική BoE για την οποία όμως δεν υπάρχει ακόμα τόσο ισχυρή πρόβλεψη.
Και για τις τρείς όμως Κεντρικές Τράπεζες, το βασικό στις ανακοινώσεις τους δεν είναι τόσο η μάλλον βέβαιη (Fed, BoJ) αύξηση των επιτοκίων όσο το τί ακριβώς θα πουν και πώς θα «εξηγήσουν» την τρέχουσα κατάσταση, όσο αφορά το άμεσο μέλλον.
Κατ’ αρχήν η αύξηση των επιτοκίων, εφ’ όσον επιβεβαιωθεί από σήμερα μέχρι και την Παρασκευή, πρόκειται να «συμβεί» σε πρωτοφανείς συνθήκες. Συνθήκες όπου οι αγορές έχουν ήδη οδηγήσει τα επιτόκια σε επίπεδα 2007 – 2008, ειδικά στο υψηλότερο επίπεδο χρέους στον πλανήτη, ήτοι μεταξύ του μεγαλύτερου δανειολήπτη και του μεγαλύτερου δανειστή του, δηλαδή τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία.
Τα δεκαετή ομόλογα κινούνται στα όρια του 5% για τις ΗΠΑ και στο 3% (!) για την Ιαπωνία.
Το στοιχεία αυτό αξίζει ιδιαίτερης προσοχής γιατί σ’ αυτή την σχέση έχει οικοδομηθεί για δεκαετίες η χρηματοδότηση όχι μόνο του κολοσσιαίου αμερικανικού χρέους, αλλά και η… ευμάρεια του Χρηματιστήριου της Νέας Υόρκης μέσω του περιβόητου carry trade. Δηλαδή του δανεισμού με φθηνά επιτόκια – για δεκαετίες μεταξύ 1% και 1,5% από την Ιαπωνία – και επένδυσή τους στα αμερικανικά κρατικά και ιδιωτικά ομόλογα με υπερδιπλάσιες αποδόσεις. Αλλά και στην Γουώλ Στρήτ που ειδικά τα τελευταία χρόνια με τους υπερσκέυλερς να απορροφούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια στις μετοχές και τα ομόλογα.
Με απλά λόγια μιλάμε για την μεγαλύτερη «μηχανή» παραγωγής εξασφαλισμένων αποδόσεων για δεκαετίες μεταξύ Ιαπωνία – ΗΠΑ αλλά και στο περιβάλλον τους. Αυτή η «μηχανή» σήμερα με τα ιαπωνικά επιτόκια στο 3% για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, ρατάρει… άσχημα.
Και η προοπτική μεγαλύτερης αύξησης επιτοκίων κάνει τους δανεισμένους στο παρελθόν με 1% και 2% να τρέχουν πανικόβλητοι να κλείσουν «τρύπες» που δεν κλείνουν, ενώ την ίδια στιγμή όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον που οι ανάγκες εξυπηρέτησης του χρέους και των κολοσσιαίων επενδύσεων στο ΑΙ «απορροφούν» ότι διαθέσιμη ρευστότητα υπάρχει στο περιβάλλον…
Και γιατί οι Κεντρικές Τράπεζες θα αναρωτηθεί κανείς να κάνουν ένα τόσο επικίνδυνο βήμα στην λάθος… κατεύθυνση;
Μα γιατί, όπως όλοι οι κεντρικοί τραπεζίτες, μαζί και το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα έχουν δηλώσει, η προοπτική του πληθωρισμού δεν είναι όπως το 2021 (και τότε λάθος) προσωρινή, αλλά έχει μακρύτερο ορίζοντα… θυμίζοντας την δεκαετία του ‘70 στο… χειρότερο (λόγω χρέους και νομισματικού πληθωρισμού).
Με απλά λόγια ότι έχει συμβεί μέχρι τώρα στο σύστημα, ιδιαίτερα μετά το 2008, πιέζει ασφυκτικά για περισσότερο και φθηνότερο διαθέσιμο «χρήμα», αλλά ο πληθωρισμός που ήρθε για να μείνει σύμφωνα με τους Κεντρικούς Τραπεζίτες, απαιτεί ακόμα πιο ασφυκτικά εδώ και τώρα οι κεντρικές τράπεζες να κινηθούν… ανάποδα, στις απαιτήσεις της αγοράς και των κυβερνήσεων.
Αυτό είναι ένα αδιέξοδο που ούτε ο Κεϋνσιανισμός, ούτε ο νέο-Φιλελευθερισμός έχουν μέχρι στιγμής απάντηση.
Και είναι μάλλον βέβαιο ότι οι «εξηγήσεις» που θα αναγκαστούν να δώσουν οι Κεντρικοί Τραπεζίτες αυτή την εβδομάδα για τις αποφάσεις τους, δεν θα είναι επίσης μία επαρκής απάντηση και «λύση» στο αδιέξοδο. Θα μπορούσε να πει κανείς ακριβώς στο σημείο αυτό, ότι «εκεί» διακρίνονται τα αχνά σημάδια της επιμονής ανοδικής πορείας του χρυσού, ακόμα και όταν όλα δείχνουν το αντίθετο…
