Θα μπορούσε να γίνει παράδοση. Κάθε παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου, ο Άδωνις Γεωργιάδης να βγαίνει σε ένα τηλεοπτικό στούντιο και να ανοίγει ξανά τη συζήτηση για τους νεκρούς. Όχι επειδή προσφέρει κάτι καινούργιο στην ιστορία, αλλά επειδή κάθε τέτοια παρέμβαση θυμίζει πόσο ενοχλεί ακόμη η εξέγερση όσους θα προτιμούσαν να την έχουν κλεισμένη σε μια σχολική γιορτή.
Φέτος, ο υπουργός δήλωσε ότι παραμένει πιστός στο πόρισμα Τσεβά. Μετά τις αντιδράσεις, διευκρίνισε ότι δεν είπε πως δεν υπήρξαν νεκροί συνολικά, αλλά ότι δεν υπήρξαν μέσα στο Πολυτεχνείο, αναφέροντας 34 νεκρούς γύρω από τον χώρο και 1.018 τραυματίες.
Κι όμως, κάθε χρόνο η ίδια παγίδα στήνεται ξανά. Η εξέγερση στριμώχνεται στα κάγκελα, λες και η ιστορία σταματά εκεί. Το ερώτημα γίνεται πού ακριβώς έπεσαν οι νεκροί, ενώ το ουσιαστικό ερώτημα είναι ποιος τους σκότωσε και γιατί. Σαν να μπορεί μια γραμμή στον χάρτη να σβήσει την κρατική καταστολή ή να μικρύνει τον αγώνα μιας γενιάς που βγήκε απέναντι στη χούντα.
Αυτή είναι η δουλειά του ιστορικού αναθεωρητισμού. Δεν χρειάζεται πάντα να αρνηθεί ευθέως τα γεγονότα. Αρκεί να τα τεμαχίσει, να απομονώσει μια διατύπωση, να μετατρέψει την επέτειο σε διαμάχη για το αν κάποιος ήταν «μέσα» ή «έξω». Κι έτσι, αντί να συζητάμε για τη δικτατορία, την αντίσταση και τη βία της, μετράμε ξανά την απόσταση από την πύλη.
Γι’ αυτό, ναι, ας βγαίνουν κάθε χρόνο και ας αμφισβητούν ή, έστω, ας επιχειρούν να σχετικοποιήσουν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου. Κάθε φορά που το κάνουν, αναγκάζονται να ξαναφέρουν την εξέγερση στο παρόν. Να μιλήσουν για τους νεκρούς, για τη χούντα, για τη Δημοκρατία που δεν χαρίστηκε σε κανέναν.
Κι αυτή είναι η πιο τρανή απόδειξη πως το Πολυτεχνείο ζει. Όχι ως επέτειος ακίνδυνη και βολική, αλλά ως μνήμη που εξακολουθεί να στοιχειώνει τους ακροδεξιούς και όσους θέλουν να ξαναγράψουν τους αγώνες του δημοκρατικού λαού και της Αριστεράς.