Σαν να μην πέρασε μια μέρα από την πρώτη αξιολόγηση με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Το πρόβλημα για τους δανειστές είναι, κυρίως, το Δημόσιο και οι υψηλές του δαπάνες.
Κάπως έτσι μπήκε ξανά στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, έστω και έμμεσα, το θέμα των απολύσεων στο Δημόσιο και αυτό μέσω των συμβασιούχων. Οι δανειστές τόνισαν ότι όσοι αυτή την ώρα υπηρετούν με συμβάσεις είναι κατά περίπου 5.000 περισσότεροι και τόνισαν ότι αυτό δεν είναι ανεκτό.
Ουσιαστικά αν και οι αμοιβές των περισσοτέρων από τους εργαζόμενους με σύμβαση στο δημόσιο αμείβονται μέσω ΕΣΠΑ και δεν επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό οι δανειστές θέτουν ζήτημα.
Την ίδια ώρα όμως με έμμεσο τρόπο η Τρόικα θέτει και ζήτημα για τους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ. Με την εμμονή των δανειστών για αύξηση του ορίου ομαδικών απολύσεων αυξάνεται και οι κίνδυνος απολύσεις για τους εργαζόμενους σε ΔΕΚΟ οι οποίες μπαίνουν στο υπερταμείο προς πώληση.
Το Δημόσιο, ωστόσο, για τους δανειστές αποτελεί μια “ανοιχτή” πληγή. Διαρκώς επαναφέρουν ζητήματα μισθολογίου και αριθμού των εργαζόμενων. Κάπως έτσι η κυβερνητική πλευρά θεωρεί ότι για ακόμη μια φορά θα τεθεί ζήτημα “παγώματος” στις μισθολογικές ωριμάνσεις, αλλά και ζήτημα ειδικών μισθολογίων.
Οι εκπρόσωποι των Θεσμών θέτουν διαρκώς ζήτημα επιδομάτων και έτσι θα επιχειρηθεί με την ενσωμάτωση των σημαντικότερων από αυτά στους μισθούς να περισωθεί μεγάλος μέρος από τα χρήματα που παίρνουν σήμερα οι εργαζόμενοι. Και αυτό ωστόσο θα πρέπει να συμφωνηθεί με την τρόικα, γεγονός που θεωρείται πολύ δύσκολο και έτσι φαίνεται ότι ανοίγει ο δρόμος για νέες μειώσεις.
