Η επιλογή της συνεργασίας και της από κοινού εκμετάλλευσης της εκκλησιαστικής περιουσίας με το δημόσιο, ήταν κάτι που δεν ενθουσίασε πολλούς μητροπολίτες εξαρχής.
Ακόμη και εκείνοι που βλέπουν θετικά το μοντέλο ως μέσο μελλοντικής αξιοποίησης των δικών τους περιουσιών, (σ.σ. η κάθε Μητρόπολη διαχειρίζεται ανεξάρτητα τα περιουσιακά της στοιχεία) αναμένουν την τελική έκβαση της κίνησης του Αρχιεπισκόπου, η επιτυχία ή η αποτυχία της οποίας θα κρίνει, και το αν θα χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα προς μίμηση ή προς αποφυγή.
Οι θιασώτες της ιδέας της συνεργασίας Εκκλησίας – Δημοσίου στην αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, προτάσσουν δυο βασικά επιχειρήματα. Σύμφωνα με το πρώτο, η συνεργασία Εκκλησίας – Δημοσίου αξιοποιεί περιουσιακά στοιχεία τα οποία χρόνια τώρα, δεν απέδιδαν το παραμικρό ενώ τα σύνθετα γραφειοκρατικά προβλήματα στέκονταν μονίμως εμπόδιο σε κάθε προσπάθεια.
Το δεύτερο εξίσου σημαντικό επιχείρημα έχει να κάνει με το γεγονός πως η περιουσία δεν πωλείται αλλά παραχωρείται σε επενδυτές προς αξιοποίηση.
