«Αν η νόσος είναι μεσογειακή, δεν θα μπορέσει να την γιατρέψει ένας ξένος γιατρός. Και, πάνω απ όλα, δεν μπορεί, ένας ξένος γιατρός, να γράψει την ίδια συνταγή, σε διαφορετικούς ασθενείς, για διαφορετικές ασθένειες», προσθέτει ο λογοτεχνικός πατέρας του υπαστυνόμου Χαρίτου.
Σε ότι αφορά, ειδικότερα, την κατάσταση στην χώρα μας , ο Πέτρος Μάρκαρης, υπογραμμίζει:
«η Ελλάδα ήταν μια φτωχή χώρα μέχρι την δεκαετία του ογδόντα. Δεν είχαμε χρήματα. Μετά, με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είδαμε, ξαφνικά, σχεδόν, ένα σωρό λεφτά, όσα δεν θα μπορούσαμε ούτε καν να φανταστούμε. Από ψωμί και ελιά, περάσαμε σε γεμάτο τραπέζι. Η νέα αυτή κατάσταση μας βρήκε απροετοίμαστους και αντιδράσαμε πολύ άσχημα. Η Ελλάδα έχασε την μεγάλη ευκαιρία που της πρόσφερε η Ευρώπη. Ίσως θα ήταν καλύτερα να περιμένουμε, να κάνουμε πολλές μεταρρυθμίσεις πριν μπούμε στην Ευρώπη».
Σχετικά, δε, με τις ανθρώπινες συνέπειες της κρίσης, ο προβεβλημένος μας συγγραφέας, εξηγεί στην Ιταλίδα δημοσιογράφο Ρίτα Σάλα:
« η γενιά των γονιών μας ήξερε να δέχεται τις θυσίες και να τις βιώνει, σχεδόν πάντα, χωρίς απελπισία. Τα παιδιά μας, όμως, δεν έχουν αυτή την ικανότητα, η ιδέα μιας νέας φτώχειας τα τρομοκρατεί, τα πιάνει πανικός. Κανένας δεν βρίσκει, πλέον, τη δύναμη να σκεφθεί και να συζητήσει. Κι όμως, η διέξοδος είναι εκεί, και είμαστε εμείς, οι χώρες του Νότου και της Μεσογείου, που πρέπει να ακολουθήσουμε και πάλι τούτο τον δρόμο».
«Πρέπει να προβάλουμε και πάλι ξεκάθαρα την κοινή μας ταυτότητα, που τη συνθέτουν ο Όμηρος, ο Περικλής, αλλά και τα αμύγδαλα, τα μπαχάρια, τα πλοία, η μουσική, η αρχιτεκτονική….. οι ιδέες», τονίζει, τέλος, στην συνέντευξή του προς την «Ιλ Μεσσατζέρο», ο Πέτρος Μάρκαρης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
