Ο Θύμιος Πανουργιάς γεννήθηκε το 1931 στο Αγρίνιο, όπου τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, με καθηγητή τον Γιάννη Παππά (1951-1956) και συνέχισε στο Παρίσι στην αντίστοιχη σχολή με υποτροφία του ΙΚΥ. Το 1964 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Δούλεψε ακατάπαυστα τη γλυπτική, φιλοτέχνησε μνημεία, ασχολήθηκε με τα συνδικαλιστικά του κλάδου και ήταν μέλος πολλών επιτροπών διαφόρων φορέων και υπουργείων.
Το 1969 πραγματοποίησε, στο Βρετανικό Συμβούλιο, την πρώτη ατομική έκθεσή του, την οποία ακολούθησαν ατομικές παρουσιάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και συμμετοχές σε ομαδικές διοργανώσεις, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας το 1965, όπου κέρδισε το αργυρό μετάλλιο, του Σάο Πάουλο το 1969 και της Βενετίας το 1972. Έργα του βρίσκονται σε πολλές κρατικές και ιδιωτικές συλλογές και μουσεία στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τον Καναδά. Έργα του σε δημόσιους χώρους είναι, μεταξύ άλλων, το μνημείο της εξέγερσης των καπνοπαραγωγών και της θυσίας του Βλάχου στη Σφήνα (Κυψέλη), το μνημείο των πεσόντων στην πλατεία Δημάδη στο Αγρίνιο και το μνημείο της Εθνικής Αντίστασης, στην Πλατεία Δημοκρατίας στο Αγρίνιο που παριστάνει τους τρεις κρεμασμένους του αντιστασιακού αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής.
«Ο καλλιτέχνης δεν σταματά να εργάζεται ποτέ. Ακόμα και όταν κοιμάται δημιουργεί. Μακάρι να έχω την τύχη να κλείσω τα μάτια μου επάνω στη γλυπτική» υποστήριζε ο ίδιος, μιλώντας στην εφημερίδα του Αγρινίου «Νέα Εποχή», το 2011.
Ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, Νίκος Ξυδάκης, όταν πληροφορήθηκε την είδηση της απώλειας του Θύμιου Πανουργιά έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Ο Θύμιος Πανουργιάς ήταν ένας από τους σημαντικότερους γλύπτες της μεταπολεμικής Ελλάδας, που αφιέρωσε τη ζωή του στη δημιουργία γλυπτικών έργων, δουλεύοντας κυρίως την πέτρα, το μάρμαρο και το μέταλλο και έχοντας πλήρη γνώση των δυνατοτήτων της ύλης. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του».
