Κάπου ανάμεσα στα βίντεο του TikTok, τις φωτογραφίες στο Instagram και τις ατελείωτες παιδικές εκκλήσεις του τύπου «σας υπόσχομαι ότι θα τον φροντίζω εγώ», χιλιάδες οικογένειες έρχονται κάθε χρόνο αντιμέτωπες με το ίδιο δίλημμα. Να υιοθετήσουν ή όχι έναν σκύλο.
Η συζήτηση συνήθως ξεκινά με ενθουσιασμό. Ένα παιδί βλέπει έναν χαριτωμένο τετράποδο φίλο, ένας γονιός θυμάται τον σκύλο που είχε μικρός και ξαφνικά η ιδέα μοιάζει τέλεια.
Αυτό που σπανίως συζητιέται με την ίδια ένταση είναι τι συμβαίνει μετά τη φωτογραφία της πρώτης ημέρας. Γιατί ένας σκύλος δεν είναι το νέο μέλος μιας συλλογής. Είναι το νέο μέλος της οικογένειας.
Η δοκιμασία δεν είναι αν το θέλει το παιδί
Σχεδόν όλα τα παιδιά θέλουν έναν σκύλο. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν τον θέλουν οι ενήλικες.
Ένας σκύλος χρειάζεται βόλτες όταν βρέχει, όταν κάνει κρύο, όταν οι γονείς γυρίζουν εξαντλημένοι από τη δουλειά και όταν το παιδί που υποσχόταν ότι θα αναλάβει τα πάντα ξαφνικά έχει διαγώνισμα, φροντιστήριο ή απλώς άλλα ενδιαφέροντα.
Η ευθύνη δεν θα ανήκει ποτέ σε ένα οκτάχρονο ή 10χρονο παιδί. Θα ανήκει πάντα στους γονείς.
Και αυτή είναι ίσως η πρώτη και πιο σημαντική ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί πριν από οποιαδήποτε υιοθεσία. Είμαστε διατεθειμένοι να αναλάβουμε μια δέσμευση που μπορεί να διαρκέσει δεκαπέντε χρόνια ή και περισσότερο;
Η εποχή της «μόδας» και η αξία της υιοθεσίας
Τα τελευταία χρόνια τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν δημιουργήσει νέες τάσεις ακόμη και στον κόσμο των κατοικιδίων.
Ξαφνικά, συγκεκριμένες εμφανίσεις σκύλων γίνονται viral. Ορισμένες οικογένειες αναζητούν το ζώο που μοιάζει με εκείνο που είδαν σε μια ανάρτηση ή σε ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων.
Όμως η υιοθεσία δεν ξεκινά από την εμφάνιση. Ξεκινά από μια ανάγκη.
Στα καταφύγια και στις φιλοζωικές οργανώσεις περιμένουν χιλιάδες σκύλοι κάθε ηλικίας, μεγέθους και χαρακτήρα.
Ζώα που δεν αναζητούν μια οικογένεια για να γίνουν μέρος μιας τάσης, αλλά για να αποκτήσουν μια δεύτερη ευκαιρία.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται το μεγαλύτερο μάθημα που μπορεί να πάρει ένα παιδί από τη διαδικασία της υιοθεσίας. Ότι η αξία ενός πλάσματος δεν καθορίζεται από το πόσο σπάνιο, ακριβό ή φωτογενές είναι.
Ένας σκύλος δεν έρχεται για να μάθει μόνο
Συχνά ακούμε ότι ένα παιδί θα μάθει υπευθυνότητα μέσα από τη συμβίωση με έναν σκύλο. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά εξίσου αληθινό είναι ότι και οι ενήλικες έχουν κάτι να μάθουν.
Να επιβραδύνουν τον ρυθμό τους για μια βόλτα στη γειτονιά. Να δείξουν συνέπεια. Να εξηγήσουν στα παιδιά ότι η αγάπη δεν είναι συναίσθημα της στιγμής αλλά πράξη που επαναλαμβάνεται καθημερινά.
Ένας σκύλος δεν χρειάζεται να είναι τέλειος για να τον αγαπήσεις. Μπορεί να φοβάται, να έχει περάσει δύσκολες εμπειρίες ή να χρειάζεται χρόνο για να εμπιστευτεί ξανά τους ανθρώπους. Και ακριβώς εκεί κρύβεται η πραγματική αξία της υιοθεσίας. Στην αποδοχή.
Το τεστ που λίγοι κάνουν
Πριν από κάθε υιοθεσία, οι ειδικοί προτείνουν στις οικογένειες να κάνουν ένα απλό νοητικό πείραμα. Φανταστείτε τη ζωή σας δύο χρόνια μετά.
Όχι την πρώτη εβδομάδα. Όχι τη μέρα που θα φτάσει ο σκύλος στο σπίτι. Αλλά ένα συνηθισμένο πρωινό καθημερινής. Με υποχρεώσεις, κούραση, λογαριασμούς, σχολικές δραστηριότητες και περιορισμένο χρόνο.
Υπάρχει ακόμη χώρος για βόλτες, φροντίδα, κτηνιατρικές επισκέψεις και καθημερινή παρουσία; Αν η απάντηση είναι «ναι», τότε ίσως η οικογένεια να είναι πραγματικά έτοιμη.
Περισσότερο από ένα κατοικίδιο
Η υιοθεσία ενός σκύλου δεν είναι μια οικογενειακή δραστηριότητα. Είναι μια οικογενειακή απόφαση με διάρκεια ετών. Και σε μια εποχή όπου σχεδόν τα πάντα αγοράζονται, αλλάζονται και αντικαθίστανται γρήγορα, ίσως η υιοθεσία να αποτελεί μια μικρή πράξη αντίστασης στην κουλτούρα της κατανάλωσης.
Γιατί ο σκύλος που θα περάσει το κατώφλι του σπιτιού δεν θα έρθει για να συμπληρώσει μια εικόνα ευτυχίας. Θα έρθει για να γίνει μέρος της.
Και η πραγματική ετοιμότητα μιας οικογένειας δεν φαίνεται από το πόσο πολύ θέλει έναν σκύλο. Φαίνεται από το πόσο έτοιμη είναι να τον αγαπά και τις μέρες που δεν είναι καθόλου εύκολο.
