Κάποτε το πιο δύσκολο πράγμα με ένα κατοικίδιο ήταν να μην σου φάει τις παντόφλες. Σήμερα είναι να μην σου… φάει τον μισθό.
Ανάμεσα σε λογαριασμούς που τρέχουν πιο γρήγορα απ’ ό,τι προλαβαίνεις να τους ανοίξεις, ράφια που αδειάζουν πριν καν τα χαζέψεις και ένα «θα το δούμε τον άλλο μήνα» που έχει γίνει μόνιμη απάντηση για τα πάντα, η σχέση ανθρώπου–ζώου μπαίνει σε μια ήσυχα δραματική φάση.
Γιατί ναι, τα κατοικίδια δεν έπαψαν να είναι αγάπη. Απλώς ενσωματώθηκαν αναπάντεχα στα… Excel των πάγιων εξόδων.
Υπάρχει μια καινούρια, άβολη ατάκα που εμφανίζεται όλο και πιο συχνά σε σπίτια που μέχρι χθες έβγαζαν μια αίσθηση θαλπωρής και γεμάτων σακουλών τροφής: «Μήπως πρέπει να σκεφτούμε τι θα κάνουμε με το σκυλί ή τη γάτα;»
Και δεν λέγεται ποτέ εύκολα. Δεν έχει τίποτα από την ψυχρότητα που υπονοεί η ίδια η πρόταση. Λέγεται χαμηλόφωνα, σχεδόν με ενοχή, σαν να ζητάς συγγνώμη από έναν… τοίχο που άκουσε κάτι που δεν έπρεπε.
Στην πραγματικότητα, κανείς δεν «θέλει να δώσει» το ζωάκι του. Δεν είναι κάτι σαν… unfollow. Δεν είναι ξεκαθάρισμα ντουλάπας.
Μοιάζει περισσότερο με εκείνη τη στιγμή που κοιτάς ταυτόχρονα το πορτοφόλι σου και το ζώο δίπλα σου, χωρίς να μπορείς να αποφασίσεις ποιο από τα δύο θα σε φέρει πρώτο αντιμέτωπο με τα όριά σου η ζωή.
Τα pet shops το έχουν ήδη καταλάβει. Οι premium τροφές… κοιτάζονται περισσότερο απ’ όσο αγοράζονται. Οι κτηνίατροι έχουν γίνει λίγο και financial advisors: «να το αφήσουμε για λίγο», «να πάμε σε πιο basic λύση», «να δούμε πώς πάει».
Οι λέξεις έχουν μαλακώσει, γιατί η πραγματικότητα δεν αντέχει άλλες αιχμές.
Και μέσα σε αυτή τη νέα, παράξενη κανονικότητα, τα ζώα συνεχίζουν να ζουν στο ίδιο χρονικό πλαίσιο με εμάς, χωρίς να μπορούν να καταλάβουν γιατί το «γεμίζω το μπολ» έγινε ξαφνικά «το μετράω προσεκτικά».
Η πιο σκληρή ειρωνεία; Τα κατοικίδια δεν άλλαξαν καθόλου. Είναι ακόμα εκείνα που σε περιμένουν στην πόρτα σαν να γύρισες από εξάμηνη αποστολή στο… διάστημα, ακόμα κι αν απλά κατέβηκες για ψωμί. Απλώς το «κόστος συμμετοχής» στο δικό τους σύμπαν ανέβηκε.
Κι έτσι εμφανίζεται ένα παράξενο δίλημμα της εποχής. Όχι αν αγαπάς το κατοικίδιό σου (…αυτό συνήθως δεν συζητιέται) αλλά αν συνεχίζεις να μπορείς να το στηρίξεις, χωρίς να φτάνεις να περικόπτεις από παντού αλλού. Και στο τέλος από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Μερικοί το παλεύουν μέχρι τέλους. Αλλάζουν τροφές, κόβουν εξόδους, κάνουν… mental math κάθε μήνα σαν να παίζουν παιχνίδι επιβίωσης! Άλλοι ψάχνουν λύσεις που πριν θα τους φαίνονταν αδιανόητες όπως προσωρινή φιλοξενία, υιοθεσίες «με βαριά καρδιά», βοήθεια από φίλους.
Κανείς δεν το παρουσιάζει ωραία. Γιατί δεν είναι.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την άβολη οικονομική προσγείωση στην πραγματικότητα, υπάρχει κάτι που μένει σταθερό και δεν κουνιέται με τίποτα… Το βλέμμα ενός ζώου δεν έχει καμία ιδέα από ακρίβεια ή ανατιμήσεις.
Δεν ξέρει από «δεν βγαίνει». Ξέρει μόνο από παρουσία. Την παρουσία του ανθρώπου για τον οποίο… γουργουρίζει ή κουνάει την ουρά!
