Υπάρχει η άποψη πως «το θέατρο αντιγράφει τη ζωή». Ωστόσο, στη συγκεκριμένη περίπτωση η ζωή -ή πιο σωστά η τηλεόραση- μοιάζει να έχει αντιγράψει το θέατρο.
Η ιστορία στην παράσταση «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», που έχει ανέβει στο θέατρο «Εν Αθήναις», (Ιάκχου 19, Γκάζι, Αθήνα) μοιάζει να ξεπηδά από μια γωνιά της αμερικανικής Μεγάλης Ύφεσης μόνο και μόνο για να μας τρίψει στη μούρη πόσο λίγο έχουν αλλάξει τα πράγματα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η νουβέλα του Horace McCoy δεν έχει ποτέ την ευγένεια να μας χαϊδέψει. Αντίθετα, μας τραβάει από το γιακά και μας βάζει να κοιτάξουμε κατάματα την ανθρώπινη φθορά, την απελπισία, την εξάντληση — τα υλικά δηλαδή από τα οποία πλάθονται σήμερα… τα ριάλιτι επιβίωσης. Ποιος ξέρει; Ίσως ο πρώτος που σκέφτηκε και δημιούργησε τη συγκεκριμένη τυπολογία τηλεοπτικού προγράμματος να είχε διαβάσει τη νουβέλα.
Γιατί, αν το καλοσκεφτεί κανείς, ο χορός αντοχής του McCoy, με τα ζευγάρια που παλεύουν να σταθούν όρθια χορεύοντας μέχρι να λιποθυμήσουν, δεν διαφέρει ιδιαίτερα από τα σύγχρονα τηλεοπτικά ριάλιτι επιβίωσης, με τους διαγωνιζόμενους σε «παιχνίδια» με λίγο πείνα, λίγο λάσπη, λίγο τεχνητή ένταση, αλλά πολύ —μα πάρα πολύ— κάμερα.
Η παράσταση στο Εν Αθήναις το πιάνει αυτό όχι ως εύκολο σχόλιο, αλλά ως υποδόριο υπαινιγμό. Δεν σου το λέει ξεκάθαρα, μα το νιώθεις κάθε φορά που βλέπεις τους χαρακτήρες να λυγίζουν, να σέρνονται, να πιστεύουν πως η «νίκη» —όπως και στα ριάλιτι— είναι το μοναδικό εισιτήριο για κάτι καλύτερο. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει βραβείο, δεν υπάρχει έπαθλο, μόνο η αλήθεια ότι μερικές φορές ο κόσμος σου ζητά να συνεχίσεις, όταν το μόνο που θέλεις είναι να σταματήσεις.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η μετάφραση και διασκευή από τους Δημήτρη Καρατζιά – Μάνο Αντωνιάδη, στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Καρατζιάς, πατά πάνω σε αυτήν την αντιπαράθεση με ακρίβεια χειρουργική: Η ατμόσφαιρα αποπνικτική, αλλά όχι πομπώδης· η σκληρότητα διαχειρισμένη με μέτρο, σχεδόν με στοργή — σαν να σε προειδοποιεί ότι το θέαμα που παρακολουθείς δεν είναι τόσο μακριά από το ζάπινγκ της καθημερινότητάς σου.
Οι ηθοποιοί αποδίδουν όχι απλώς την κόπωση των σωμάτων, αλλά με σπάνια ακρίβεια και την ψυχική διάβρωση που βλέπεις και στα ριάλιτι, όταν ο άνθρωπος γίνεται χαρακτήρας… και ο χαρακτήρας προϊόν. Οι εξαιρετικές ερμηνείες από τον 17μελή θίασο είναι τόσο σωματικές, τόσο εξαντλητικά βιωματικές, που κυριολεκτικά σε κάνουν να νιώθεις τον ιδρώτα και το βάρος του αγώνα πάνω στη σκηνή. Η χημεία τους δε, λειτουργεί σαν ένας δεύτερος αόρατος χορός που απογειώνει την παράσταση.
Και εκεί, μέσα στις χαραμάδες της παράστασης, εμφανίζεται η πιο αιχμηρή αλήθεια, δια στόματος του διοργανωτή και παρουσιαστή του Μαραθώνιου χορού, Ρόκι Γκράβο, που… αποσαφηνίζει στον διαγωνιζόμενο Ρόμπερτ Σάιβερτεν πως: «Διαγωνισμός είναι για εσάς. Για τους θεατές είναι σόου. Ίσως για εμάς είναι διαγωνισμός, αλλά για αυτούς είναι σόου. Τι νομίζεις; Ότι έρχονται για να δουν εσάς να χορεύετε; Να μοιάζετε με χολιγουντιανό ζευγάρι; Δεν δίνουν δεκάρα για το ποιος θα κερδίσει το έπαθλο. Τη δυστυχία σας θέλουν να δουν. Εσάς να καταρρέετε κάθε βράδυ για να νιώσουν λίγο καλύτερα για τον εαυτό τους. Ότι βρίσκονται κάπως σε καλύτερη μοίρα.»
Η παράσταση στο θέατρο Εν Αθήναις, με έναν δικό της εκσυγχρονισμένο παλμό, μας θυμίζει ότι η εποχή μας δεν απέχει —τουλάχιστον τηλεοπτικά— και πολύ από εκείνη του 1932, όπου δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μάστιζε την «Αμερική της Μεγάλης Ύφεσης», διεκδικούσαν μία θέση στους «Μαραθώνιους χορούς» με κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και τη δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατούσε ο χορός!
Βέβαια τώρα… δεν «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», αλλά τα βγάζουν σε prime time και περιμένουν, αγωνίζονται… να «αντέξουν» για τα νούμερα, ενώ εμείς χειροκροτούμε κάθε φορά που τα βλέπουμε να καταρρέουν. Και αυτή η παράσταση έχει το θάρρος να μας το πετάξει κατάμουτρα.
Μπορεί η φράση να είναι… κλισέ, αλλά δεν πρέπει να χάσετε αυτή την παράσταση… ούτε ως θεατές… ούτε ως τηλεθεατές…!
Κι αν νομίζετε ότι τα ριάλιτι δείχνουν την αλήθεια, πηγαίνετε να δείτε αυτή την παράσταση. Γιατί μετά από αυτό, ούτε το «συμβούλιο του νησιού» δεν θα σας φαίνεται τόσο τραγικό. Ή τόσο… αθώο!
Ηθοποιοί / Διανομή
Νίκος Ιωαννίδης / Ρόκι Γκράβο, ο διοργανωτής – παρουσιαστής του Μαραθώνιου Χορού
Αντώνης Αντωνίου / Ρόλο Πίτερς, το δεξί χέρι του Γκράβο, κριτής του Μαραθωνίου
Δήμητρα Κολλά / Έλεν Tάρκι, η νοσοκόμα του Μαραθωνίου
Γιάννα Σταυράκη / κα. Τζοάννα Λέυντεν, η no1 θεατής του Μαραθωνίου
Αγάπη Παπαθανασιάδου / κα. Τζέυ Φράνκλιν Χίγκμπυ, πρόεδρος της Ένωσης Μητέρων για την Προστασία της Ηθικής / Η Σερβιτόρα του Μαραθωνίου / Γυναίκα που αποχωρεί στην 1η Σκηνή
Γιώργος Σεϊταρίδης / Ρόμπερτ Σάιβερτεν, ο διαγωνιζόμενος με το νούμερο 67
Τριανταφυλλιά Ταμπαλιάκη / Γκλόρια Μπίτι, η διαγωνιζόμενη με το νούμερο 67
Θάνος Κρομμύδας / Τζόελ Τζίραρντ, ο διαγωνιζόμενος με το no 6, ο ηθοποιός / Αστυνομικός
Ορνέλα Λούτη / Άλις Λεμπλάνκ, η διαγωνιζόμενη με το no 65, η ηθοποιός
Στέφανος Κακαβούλης / Χάρι Κλάιν, ο διαγωνιζόμενος με το no 37, ο ναύτης
Χριστίνα Σαμπανίκου / Σερλ Κλέιτον, η διαγωνιζόμενη με το no 37
Νικόλας Μπράβος / Τζέημς Μπέιτς, ο διαγωνιζόμενος με το no 13, ο άντρας της εγκύου
Όλγα Θανασιά/ Ρούμπι Μπέιτς, η διαγωνιζόμενη με το no 13, η έγκυος
Ευάγγελος Ανδρέας Εμμανουήλ / Μάριο Πετρόνε, ο διαγωνιζόμενος με το no 04, ο δραπέτης
Παρασκευή Αλίρη / Τζουν Χάμπορν, η διαγωνιζόμενη με το no 04, η σταρλετίτσα
Σωτήρης Μεντζέλος / Κιντ Καμ, ο διαγωνιζόμενος με το no 71, ο ξυλουργός
Αλεξάνδρα Γαϊδατζή / Μάτι Μπερνς, η διαγωνιζόμενη με το no 71 / κα. Ουίλλιαμ Γουάλας Γουίχαερ, αντιπρόεδρος της Ένωσης Μητέρων για την Προστασία της Ηθικής
Συντελεστές
Συγγραφέας: Horace McCoy
Μετάφραση, διασκευή: Δημήτρης Καρατζιάς – Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Καρατζιάς
Πρωτότυπη μουσική / Ηχητικό τοπίο / Τραγούδια – Στίχοι: Μάνος Αντωνιάδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης
Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας – Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Χορογράφος: Ναταλία Βαγενά
Φωτογραφίες promotion: Νίκος Ζαχαρόπουλος
Βοηθός Φωτογράφου: Όλγα Ανδιάρη
Φωτογραφίες παράστασης: Χριστίνα Φυλακτοπούλου
Αφίσα: Γιάννης Κεντρωτάς
Trailer : ORKI Productions
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Λάμπρος Τζώρας, Ελένη Μαζνώκη
Κατασκευή μάσκας: Ελένη Σουμή
Μοδίστρα: Trungel -Nagy Mònika
Εκτυπώσεις / Στάμπες: NtsPrints
Πρόγραμμα παράστασης / κείμενο: Εκδόσεις Αιγόκερως
Επικοινωνία / Προώθηση παράστασης: Νταίζη Λεμπέση
Οργάνωση παραγωγής: Δήμητρα Γεωργοπούλου
Παραγωγή: ΤΕΑΜ VAULT ΑΜΚΕ
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 στο θέατρο Εν Αθήναις, (Ιάκχου 19, Γκάζι)
Πληροφορίες (11:00 – 14:00 & 17:00 – 21:00) : 213 0356472, 6951832070
Δάρκεια: 150′ (με 10΄ διάλειμμα)
Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους (σκληρό λεξιλόγιο, γυμνό, σκηνές βίας & σεξ)
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 18 ευρώ
Μειωμένο Εισιτήριο**: 15 ευρώ (Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ /Άνω των 65 ετών / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας).
