Κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος πέφτει νεκρός από αστυνομικά πυρά, επαναλαμβάνεται το ίδιο έργο. Πριν στεγνώσει το αίμα, αρχίζει η προσπάθεια να βρεθούν οι λόγοι που θα κάνουν τον θάνατό του να μοιάζει αναπόφευκτος. Η συζήτηση μεταφέρεται από τη σφαίρα που έφυγε από το υπηρεσιακό όπλο στη ζωή εκείνου που τη δέχτηκε.
Σαν να υπάρχει μια άτυπη κλίμακα ανθρώπινης αξίας. Σαν κάποιοι να δικαιούνται περισσότερη προστασία από άλλους. Σαν η παραβατικότητα, η απειθαρχία ή μια λανθασμένη απόφαση να αρκούν για να μειώσουν το βάρος μιας ανθρώπινης ζωής.
Η κρατική εξουσία, όμως, κρίνεται ακριβώς από τη διαχείριση της δύναμης που διαθέτει. Όσο μεγαλύτερη η ισχύς, τόσο αυστηρότερη η υποχρέωση αυτοσυγκράτησης. Η οπλοφορία του αστυνομικού δεν αποτελεί άδεια αφαίρεσης ζωής αλλα ευθύνη που υπόκειται σε διαρκή έλεγχο.
Κι όμως, τα τελευταία χρόνια η εικόνα της αστυνομικής βίας μοιάζει να κανονικοποιείται. Υπέρμετρη χρήση βίας σε διαδηλώσεις. Καταγγελίες για αυθαιρεσίες σε προσαγωγές και συλλήψεις. Περιστατικά που προκαλούν εύλογα ερωτήματα για την αναγκαιότητα και την αναλογικότητα της χρήσης όπλων. Κάθε νέο συμβάν αντιμετωπίζεται σαν μια μεμονωμένη εξαίρεση, μέχρι να έρθει το επόμενο.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η πολιτική και κοινωνική ανοχή. Αντί η απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής να προκαλεί σοκ, γεννιέται ένα κύμα επιδοκιμασίας. «Καλά του έκαναν». «Ας σταματούσε». «Κάτι θα είχε κάνει». Φράσεις που μετατρέπουν τη θανατηφόρα βία σε αποδεκτό εργαλείο επιβολής της τάξης.
Όταν μια κοινωνία αρχίζει να χειροκροτεί τον θάνατο αντί να απαιτεί διερεύνηση, το πρόβλημα ξεπερνά κατά πολύ το εκάστοτε περιστατικό. Αφορά τη σχέση της με τη δημοκρατία. Αφορά το πόσο εύκολα αποδέχεται ότι η κρατική βία μπορεί να λειτουργεί χωρίς ουσιαστικό έλεγχο.
Η αστυνομία σε μια δημοκρατία οφείλει να υπόκειται στον αυστηρότερο έλεγχο από όλους. Η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με σιωπή ούτε με συγκάλυψη. Χτίζεται με διαφάνεια, ανεξάρτητη διερεύνηση κάθε φορά που ασκείται θανατηφόρα βία.
Μια δημοκρατία αποδεικνύει την ισχύ της όταν έχει το θάρρος να ελέγχει τα ένστολα και ένοπλα όργανά της. Γιατί η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι μόνο η σφαίρα που αφαιρεί μια ζωή. Είναι η στιγμή που μια κοινωνία παύει να συγκλονίζεται από αυτήν και την αποδέχεται ως κατι το κανονικό.
