Από τις «γραμμές» αυτές έχουμε επισημάνει και στο πρόσφατο παρελθόν «σημάδια» που συνήθως αποτελούν προ-εόρτια κρίσεων ρευστότητας. Τα σημάδια αυτά έχουν αρχίσει να πυκνώνουν στον ορίζοντα και καλό είναι να δει κανείς συνολικά αυτή την «εικόνα», αλλά και να παρακολουθεί την εξέλιξη της κάθε συνιστώσας αυτής της ακολουθίας. Στις αγορές οι αναλυτές ξέρουν ότι υπάρχει ένας άγραφος κανόνας που λέει πως πριν από κάθε μεγάλη κρίση ρευστότητας – και συνήθως άμεσης αντίδρασης των Κεντρικών Τραπεζών – εμφανίζονται τα ακόλουθα σημάδια: οι αποδόσεις των κρατικών και εταιρικών ομολόγων ανεβαίνουν, η συμπεριφορά των Funds αλλάζει με βασικό χαρακτηριστικό την δραστική μείωση των «εξαγορών», οι επενδυτές θεσμικοί και μη αποσύρονται από τις αναδυόμενες αγορές και οι Κεντρικές Τράπεζες συνήθως βρίσκονται μπλεγμένες σε μία διελκυστίνδα μεταξύ πληθωρισμού και οικονομικής επιβράδυνσης.

Αν προσέξει κανείς τα όσα συμβαίνουν τώρα στην κάθε μία από αυτές τις «κατηγορίες» θα διακρίνει εύκολα πολλά ανησυχητικά να συμβαίνουν…

Στα περιβόητα μεγάλα private credit funds είχαμε θορυβώδεις απώλειες με την Blue Owl, την HPS, λόγω απόσυρσης επενδυτών με μαζικές εξαγορές μεριδίων, είχαμε το ισχυρό παράδοξο της απαγόρευσης εξαγορών για τρία χρόνια από την UBS σε funds στο real estate. Και πάμπολλα άλλα επεισόδια μικρότερης αλλά όχι λιγότερο σημαντικής κλίμακας διεθνώς. Αιτήματα εξαγοράς που ξεπερνούν τα 13 δισ. δολάρια σε 24ωρα και κάμποσα δις σε μπλοκαρισμένες εξαγορές λόγω αδυναμίας ανταπόκρισης των private credit funds.

Ταυτόχρονα οι αποδόσεις των κρατικών ομολόγων έχουν αρχίσει να «σπάνε» τις κόκκινες γραμμές τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην ΕΕ – ακόμα και το ελληνικό δεκαετές έχει ανέβει και πιάσει και πάλι επίπεδα 4% και πάνω – με ανάλογης κλίμακας αυξήσεις στο κόστος του ιδιωτικού χρέους. Και όλα αυτά χωρίς να καταφέρουν να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους οι Κεντρικές Τράπεζες. Στις ΗΠΑ ο Τραμπ υποχρεώθηκε επανειλημμένα να κάνει μπρος – πίσω σε πολιτικές που είχε εξαγγείλει για να συγκρατήσει τις αποδόσεις όταν αυτές έπαιρναν εκρηκτικές διαστάσεις.

Στην Ασία, με σημείο αναφοράς την Ιαπωνία (βάση του carry trade), εντοπίζεται μία κατάσταση πολλαπλών κινδύνων. Σε Κορέα και Ιαπωνία εκτόξευση αποδόσεων ομολόγων, προειδοποιήσεις για το ενδεχόμενο επεμβάσεων στην αγορά, ανοικτές πιέσεις στα νομίσματα και μαζικές εκροές (όπως δείχνουν τα στοιχεία του IIF) κεφαλαίων από τις ασιατικές αγορές (52 δισ., ποσό ρεκόρ σε ένα μήνα). Με τις χώρες που πλήττονται περισσότερο να είναι αυτές που εξαρτώνται από τις εισαγωγές πετρελαίου (Ταιβάν, Κορέα, Ινδία…).

Παρ’ όλα αυτά, σ’ αυτό το περιβάλλον της ολοένα και ισχυρότερης πληθωριστικής πίεσης (με κινητήριο μοχλό την ενεργειακή κρίση τιμών και επάρκειας), φαίνεται ότι ο κίνδυνος κρύβεται ένα βήμα… πιο πίσω από τον πληθωρισμό, στην οικονομική επιβράδυνση, η οποία καταγράφεται στις διακυμάνσεις της καμπύλης των ομολόγων.

Σ’ αυτό το περιβάλλον το σύστημα φαίνεται να εγκυμονεί σαφείς κινδύνους μιας νέας κρίσης ρευστότητας. Με προφανείς συνέπειες στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και στα δημόσια οικονομικά.

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο «πυροκροτητής» αυτής της κρίσης; Ο επικεφαλής (CEO) της Shell μόλις πρόσφατα προειδοποίησε ότι ο Απρίλιος είναι ο μήνας στον οποίο περιμένει ότι η ενεργειακή κρίση χειρότερη εκείνης του 2022 θα χτυπήσει την Ευρώπη, κρίση όχι μόνο τιμών αλλά και επάρκειας. Η JP Morgan έδωσε επίσης τον δικό της «χρησμό» για τσουνάμι εξελίξεων μέσα στο δίμηνο Απριλίου – Μαΐου. Και ο πόλεμος στον Κόλπο, αυτός με τον οποίο άρχισαν όλα, καλά κρατεί…