Ο κόσμος, λιγότερο ή περισσότερο, εξακολουθεί να βρίσκεται στο σόκ της «εικόνας» από τους βομβαρδισμούς στο Ιράν, την δολοφονία του ιρανού προέδρου Χαμενεΐ, ή των παιδιών στο βομβαρδισμένο σχολείο της Τεχεράνης. Ταυτόχρονα όμως η κοινή ανθρώπινη σκέψη, καθώς οι εντυπώσεις από το πρώτο σόκ υποχωρούν, έχει αρχίσει να σχηματίζει τα πρώτα ερωτηματικά για το που βρισκόμαστε πλέον και σε τι είδους κόσμο ζούμε την επόμενη ημέρα.

Τα ερωτηματικά είναι… πλέον εκκωφαντικά.

Και θα μπορούσε να πει κανείς ότι καταρρέουν μπροστά τους, όλα τα προσχήματα και οι «εξηγήσεις», με τις οποίες αυτό που συμβαίνει, επιχειρείται να δικαιολογηθεί σαν μία κατάσταση μέσα στην οποία μπορούμε… ήσυχα, να εξακολουθούμε να ζούμε.

Πριν λίγους μήνες στην Βενεζουέλα οργανώθηκε και πραγματοποιήθηκε η απαγωγή του προέδρου της μαζί με την σύζυγό του, μέσα από το σπίτι τους. Και τώρα βρίσκονται σε φυλακή στις ΗΠΑ!

Πριν από λίγα 24ωρα ο πρόεδρος του Ιράν Χαμενεΐ, ενός καθεστώτος που υπάρχει από το 1979 στο Ιράν, δολοφονήθηκε στο σπίτι του μαζί με την οικογένειά του, στο σπίτι του στη πρωτεύουσα της χώρας του την Τεχεράνη!

Δεν ξέρουμε ασφαλώς τι ακολουθεί, ούτε μπορούμε να κάνουμε προβλέψεις, αλλά αν αυτό είναι που «επιτρέπεται» να κάνουν οι ΗΠΑ, όπου το αποφασίζουν, το ερώτημα που εύκολα αναδύεται στο μυαλό των ανθρώπων, είναι το τι τότε «εμποδίζει» την Ρωσία να ολοκληρώσει αυτό που στοχεύει στην Ουκρανία ή την Κίνα στην Ταϊβάν; Και όχι μόνο αυτές τις χώρες, αλλά και πολλές ανάλογες δημόσια δηλωμένες «απαιτήσεις» χωρών στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, όπως γίνεται στην Γάζα ή τώρα στον Λίβανο και την Συρία.

Θα μπορούσε μάλιστα κανείς εύκολα να υποθέσει ότι ειδικά, τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα, έχουν ιστορικά παρόντες «λόγους» να δικαιολογούν τις δικές τους επιδιώξεις πολύ περισσότερο από ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στο… Ιράν.

Και τα ερωτήματα αυτά δεν είναι… αφελή, ούτε υποθετικά.

Είναι πολύ πραγματικά και εμπεδωμένα στην τρέχουσα πραγματικότητα τόσο από την πλευρά των εν δυνάμει υποκειμένων, όσο και από τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί μέχρι σήμερα.

Θα μπορούσε δικαιολογημένα κατά συνέπεια να «τρομάξει» κανείς μπροστά στο γεγονός, ότι όσα έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν στην Μέση Ανατολή και ειδικά στο Ιράν και την περιοχή του Κόλπου, «επιταχύνουν» με ανεξέλεγκτο τρόπο και ρυθμό, ανάλογες εξελίξεις τόσο στα όρια της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου, όσο πέρα από αυτά. Και μάλιστα πολύ σύντομα.

Και όποιος αμφιβάλλει ας ξαναρίξει μία ματιά στην τρομερή δεκαετία του ’70.

Πολλές φορές από τα Οικονοκλαστικά έχουμε επισημάνει το γεγονός ότι η δεκαετία μας μοιάζει ολοένα και περισσότερο με την δεκαετία του ’70. Μοιάζει ολοένα και περισσότερο στην οικονομία, την πολιτική, τις γεωπολιτικές ανατροπές, αλλά στο πολύ… χειρότερο.