Το ερώτημα που θέτει ο τίτλος του σημερινού σημειώματος είναι σχηματικό και ασφαλώς η απάντηση είναι πολύ εύκολη. Θέτει όμως ένα δεύτερης ανάγνωσης ερωτηματικό που δεν είναι χωρίς σημασία.
Αυτό που θεώρησε ως πλέον σημαντικό για να μιλήσει ο J. Dimon, τo αφεντικό της JP Morgan, λίγες ώρες πριν λήξει το τελεσίγραφο του Τραμπ για την ολοκληρωτική … καταστροφή του Ιράν, ήταν φαινομενικά τουλάχιστον άσχετο με τον πόλεμο στο Ιράν. Υποστήριξε με δήλωσή του ότι η κατάσταση στο λεγόμενο σκιώδες χρηματοπιστωτικό σύστημα και ειδικά στο private credit είναι πολύ χειρότερη από αυτή που νομίζουμε και ότι οι «ζημιές» θα είναι πολύ μεγαλύτερες από όσο λέγεται και γράφεται, ότι μπορούν να είναι… Διάλεξε να μιλήσει γι’ αυτό την ίδια στιγμή που στο Ιράν και στην Μέση Ανατολή πύκνωναν οι βομβαρδισμοί εν όψη της λήξης του τελεσιγράφου, που είχε θέσει ο Τράμπ και οι αγορές χτυπούσαν …κόκκινο.
Από την άλλη, με λίγες ώρες διαφορά από τις δηλώσεις του J Dimon (όπως τις μετέφερε το CNBC), ο Τράμπ λίγο πριν λήξει το τελεσίγραφό του, ανακοίνωσε την επίτευξη «εκεχειρίας», την οποία με την μεσολάβηση του Πακιστάν, είχε ζητήσει η Ουάσιγκτον – σύμφωνα με τους NYT – με δέκα σημεία συμφωνίας που είχε προτείνει η Τεχεράνη. Και τα δέχτηκε η Ουάσιγκτον.
Οι αγορές «τιμολόγησαν» αμέσως την εκεχειρία με προσωρινή έστω ανακούφιση επιτρέποντας στο πετρέλαιο να πέσει λίγο κάτω από τα 100 δολάρια το βαρέλι.
Αυτομάτως οι αναλυτές των αγορών ανάπνευσαν… βαθιά, καθώς η κίνηση αυτή απομάκρυνε έστω και προσωρινά την εκτίμηση για αύξηση των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες, λόγω των πληθωριστικών πιέσεων που δημιουργούσε το πετρέλαιο και ο αποκλεισμός του Ορμούζ.
Μια λογική «σύνδεση» ανάμεσα στα συμβαίνοντα στα στενά του Ορμούζ και τις δηλώσεις του J Dimon περνάει αναγκαστικά από αυτό που το Bloomberg εξακολουθεί να σημειώνει ως τον σημαντικότερο οικονομικό παράγοντα στις εξελίξεις, τον πληθωρισμό και τα επιτόκια.
Γιατί; Γιατί μία σημαντική άνοδος του πληθωρισμού λόγω της ενεργειακής κρίσης και του πετρελαίου, θα υποχρέωνε την Fed σε αύξηση των επιτοκίων, δηλαδή θα άναβε το φυτίλι για «εκρηκτικές» εξελίξεις στο σκιώδες χρηματοπιστωτικό σύστημα και το private credit των τρισεκ. Δολαρίων, με ζημιές «πολύ μεγαλύτερες από όσες πιστεύουμε» σύμφωνα με την JP Morgan.
Τι πέτυχε η εκεχειρία; Σύμφωνα με το Bloomberg «αποφεύχθηκε προς το παρόν το χειρότερο σενάριο…».
Ποιο θα ήταν (και παραμένει) αυτό; Μια αναγκαστική αύξηση των επιτοκίων λόγω πληθωρισμού ο οποίος σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις έτσι κι αλλιώς θα έχει διάρκεια. Ήδη τα όσα έχουν γίνει μέχρι στιγμής έχουν απομακρύνει προς το παρόν το ενδεχόμενο αύξησης επιτοκίων. Αλλά ταυτόχρονα έχουν απομακρύνει με μεγαλύτερη βεβαιότητα τις προσδοκώμενες μέχρι πριν μερικούς μήνες μειώσεις των επιτοκίων στις οποίες προσδοκούσαν οι αγορές και ειδικά τα υπό ασφυκτική πίεση private credit funds.
Με άλλα λόγια θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι η επισφαλής «εκεχειρία» στον Κόλπο που αποδέχθηκε ο Τράμπ, κατά J Dimon, απομάκρυνε το ενδεχόμενο μιας εκρηκτικής κατάστασης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα και ζημιές «πολύ μεγαλύτερες από όσες νομίζουμε…».
Η «εκεχειρία» όμως – για όσο διαρκεί – είχε και κάποιες άλλες συνέπειες. Καταργούνται πλέον οι κυρώσεις δέκα ετών προς το Ιράν και όπως διαπιστώνει το Bloomberg και οι ΝΥΤ, η Τεχεράνη θα ελέγχει πλέον τα στενά του Ορμούζ με διόδια (2 εκ. δολ) ασφαλούς διέλευσης για όσα τάνκερ αποφασίζουν να περάσουν. Και επιπλέον διατηρεί υπό τον έλεγχό του την διαδικασία εμπλουτισμού ουρανίου για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας…
Τόσο κοστίζει η «μη αύξηση» των επιτοκίων άραγε;
