Τα «συμβάντα», διεθνή και εγχώρια έρχονται με τέτοια συχνότητα και ταχύτητα που τα πρωτοσέλιδα πολύ γρήγορα – όπως και οι υπεύθυνοι – ξεχνούν τα σημαντικά του χθες.
Κάπως έτσι συμβαίνει και στο πολύπαθο οροπέδιο Λασιθίου.
Οι καταρρακτώδεις βροχές πριν ένα περίπου μήνα πλημμύρισαν τον σπαρμένο κάμπο, χωρίς να έχουν ευχερή διέξοδο, ούτε προς την ανέκαθεν φυσική οδό, τον «Χώνο», ούτε από το έργο αποστράγγισης που έφραξε την φυσική διέξοδο για να οδηγεί τα νερά προς το πολυδιαφημισμένο Φράγμα του Αποσαλέμη, που ενισχύει την υδροδότηση του Ηρακλείου.
Γιατί; Γιατί το νερό βρήκε κλειστή την φυσική του δίοδο προς τον Χώνο, όπως και εκείνη προς το Φράγμα, αφού και στην περίπτωση αυτή είχαμε την γνωστή κατάσταση που συνήθως έχουμε με τις φραγμένες… «σχάρες» των δρόμων στους δήμους.
Ακόμα και σήμερα κανείς δεν έχει δώσει «εξηγήσεις» γιατί το νερό δεν μπορούσε να φύγει από το περιβόητο «έργο» προς το Φράγμα ή γιατί σε περίπτωση που κάτι τέτοιο ήταν, όπως και συνέβη, αδύνατο, να μη υπάρχει σαν βαλβίδα υπερχείλισης η φυσική του διέξοδος προς τον Χώνο. Με αποτέλεσμα ο μεγάλος όγκος του νερού να πλημμυρίσει το οροπέδιο και να καταστρέψει ότι ήταν έτοιμο για συλλογή μαζί με αυτούς που τα καλλιεργούσαν.
Αυτά είναι ερωτηματικά που ακόμα περιμένουν απάντηση, αλλά ελάχιστη σημασία έχουν προς το παρόν για τους γεωργούς και τους καλλιεργητές του Οροπεδίου. Αυτοί ακόμα και σήμερα του Αγίου Δημητρίου, όχι μόνο βλέπουν τα νερά να είναι στα 2 – 3 εκατοστά κάτω από την επιφάνεια του χώματος, όχι μόνο βλέπουν τις πατάτες να έχουν μετατραπεί σε μία σάπια λάσπη που αρχίζει να «βρωμάει» σαν σάπιο κρέας στα χωράφια, όχι μόνο έχουν χάσει τις καλλιέργειες που θα τους εξασφάλιζαν τον σπόρο για τις επόμενες σπορές, όχι μόνο βλέπουν τα μηχανήματά τους παραμένουν μισοθαμένα μέσα στην λάσπη, αλλά ταυτόχρονα αντιμετωπίζουν και την απειλή του κυνηγητού από τα χρέη και τις υποχρεώσεις προς ιδιώτες και κυρίως το δημόσιο κάθε μέρα που περνάει! Οι περιβόητες έκτακτες αναστολές πληρωμών σε σημαντικό τους μέρος «εκκρεμούν» !
Κάποιος γνωστός με καλλιέργειες λίγες δεκάδων στρεμμάτων (που είναι μεγάλη έκταση για το οροπέδιο) λαχανικών, ειδικά της περίφημης πατάτας οροπεδίου, αλλά και καλλιεργειών για ζωοτροφές, μου μετέφερε απελπισμένος ότι δεν τολμάει ούτε να κατέβει προς το Ηράκλειο με το αγροτικό αυτοκίνητο, γιατί «αν με σταματήσει η τροχαία, μπορεί να με πάει μέσα από απλήρωτες υποχρεώσεις, αφού δεν έχουμε παραδώσει τίποτα για να μπορούμε να πληρώσουμε…».
Και οι αποζημιώσεις; «Ακόμα περιμένουμε, όπως και τους γεωπόνους για να δούμε αν και πότε τα χωράφια θα μπορούν να ξανα-καλλιεργηθούν σ’ αυτό τον τόπο, που ήταν ένας παράδεισος για όποιον έμπαινε πριν δύο μήνες στο οροπέδιο…».
Σήμερα προφανώς δεν είναι ενας «ξεχασμένος» παράδεισος αφού οι υπεύθυνοι έχουν φροντίσει να τον κάνουν μία επίγεια «κόλαση» για όσους είχαν την τύχη να ζούν και να βιοπορίζονται σ’ αυτό το παράδεισο.
Ασφαλώς δεν είναι παρηγοριά για τους «πνιγμένους» ακόμα και σήμερα στην λάσπη κατοίκους του Οροπεδίου το γεγονός ότι και σε άλλα μέρη της χώρας, από την Θεσσαλία μέχρι την Εύβοια ή την Πελοπόννησο υπάρχουν και άλλοι «ξεχασμένοι» που περιμένουν…
