Τα επόμενα 24ωρα ασφαλώς οι πληροφορίες και οι «διαρροές» από την διήμερη συνάντηση του κινέζου και του αμερικανού προέδρου στο Πεκίνο, μαζί με τις «αναγνώσεις» των αποτελεσμάτων της επίσκεψης που η κάθε πλευρά θα δώσει στα ΜΜΕ, θα συνθέσουν ένα ερμηνευτικό κώδικα για την συνάντηση Τραμπ – Ξι.
Σε κάθε περίπτωση όμως με τα υπάρχοντα επίσημα δεδομένα της συνάντησης κάποια συμπεράσματα, αλλά και πολλά ερωτηματικά μπορούν να συναχθούν άμεσα.
Για παράδειγμα, το γεγονός ότι δεν υπήρξε το παραμικρό απρόβλεπτο «επεισόδιο», από αυτά που συνηθίζεται να συνοδεύουν τις εμφανίσεις του αμερικανού Προέδρου ακόμα και σε επίσημες επισκέψεις, είναι μία απόδειξη του γεγονότος ότι η σοβαρότητα με την οποία ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει την ατζέντα της επίσκεψης ο Τράμπ δεν άφηνε κανένα περιθώριο… απόκλισης.
Στο Πεκίνο δίπλα στον κινέζο πρόεδρο ήταν απόλυτα «προεδρικός» και καθόλου… Τράμπ.
Ένα δεύτερο στοιχείο που προκύπτει από την κινεζική πλευρά και τα βασικά κυβερνητικά σχόλια, είναι το πλαίσιο, στο οποίο αυτή η πρωτοφανής «σοβαρότητα» του Τραμπ ήταν υποχρεωμένη να… πειθαρχήσει.
Η συζήτηση των δύο προέδρων ακολούθησε μία συγκεκριμένη «πειθαρχία» σε τέσσερις βασικούς στόχους συνεργασία. Όπως αναφέρθηκε από πλευράς Πεκίνου, υπήρξε σταθερή επιδίωξη για «συνεργασία ως βασικό πυλώνα», για σταθερότητα σχέσεων «με ανταγωνισμό εντός των κατάλληλων ορίων», για σταθερότητα σχέσεων «με διαχειρίσιμες διαφορές» και επιδίωξη «σταθερότητας με αναμενόμενη ειρήνη».
Σύμφωνα με το Πεκίνο αυτές οι «τέσσερις σταθερές» καθορίζουν το «σαφές και εφικτό σχέδιο για τις σχέσεις Κίνας-ΗΠΑ».
Το μόνο σημείο στο οποίο μπορεί να πει κανείς ότι η κατάσταση κάπως… ξέφυγε και μάλιστα από πλευράς Πεκίνου, ήταν η αναφορά της κινεζικής πλευράς ότι το ενδεχόμενο «κακής διαχείρισης» από πλευράς ΗΠΑ της υπόθεσης της Ταϊβάν θα οδηγούσε σε σύγκρουση τις δύο πλευρές (!).
Αλλά και αυτό ακόμα δεν προκάλεσε καμία αξιοσημείωτη αντίδραση από πλευράς Ουάσιγκτον και Τράμπ, σε σημείο που να… αποσιωπηθεί σαν θέμα στις αμερικανικές επίσημες ανακοινώσεις.
Γιατί; Μία πιθανή απάντηση είναι ότι ήδη η κινεζική πλευρά έχει ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό, ότι παρ’ ότι θεωρεί την Ταϊβάν ιστορικά κινεζική επικράτεια, η προσέγγιση απορρόφησής της δεν προϋποθέτει πολεμική βία, αλλά παραμένει η ίδια με εκείνη που η Κίνα ακολούθησε με το Χογκ Κόγκ…
Όσον αφορά το θέμα της Τεχνητής Νοημοσύνης τίποτα προς το παρόν δεν έχει διαρρεύσει, αλλά η παρουσία όλων των ηγετών των αμερικανικών κολοσσών στο Πεκίνο, δεν πρέπει να υποτιμηθεί όσο αφορά την δρομολόγηση νέων σχέσεων «με ανταγωνισμό εντός των κατάλληλων ορίων». Και προφανώς αυτό συμπεριλαμβάνει συναλλαγές που έχουν να κάνουν με την «μετρημένη» τροφοδοσία της Δύσης με τις κινεζικά ελεγχόμενες σπάνιες γαίες.
Για τον πόλεμο στον Κόλπο αυτό που μπορεί να υποθέσει κανείς είναι ότι το Πεκίνο – με δεδομένο το ενδιαφέρον του για την απελευθέρωση των ροών πετρελαίου και φυσικού αερίου από τα Στενά του Ορμούζ – έχει «αναλάβει» ένα ρόλο που ενώ δεν ακυρώνει τις υπάρχουσες «διαχειρίσημες διαφορές» με τις ΗΠΑ, θα επιδιώξει την «σταθερότητα με αναμενόμενη ειρήνη».
Κάπου εδώ τελειώνουν και τα πιθανά συμπεράσματα και αρχίζουν τα ερωτηματικά.
Γιατί παραμένει ερωτηματικό το κατά πόσο οι εν δυνάμει «συμφωνίες» στο Πεκίνο από την πλευρά Τράμπ μπορούν να υποστηριχθούν και να εφαρμοσθούν από τον ίδιο γυρίζοντας στις ΗΠΑ. Τόσο όσο αφορά στην Μέση Ανατολή με δεδομένη την στάση Νετανιάχου, όσο και μέσα στις ΗΠΑ, απέναντι στους δημοκρατικούς αλλά και τους δικούς του ρεπουμπλικάνους ενόψει των επερχόμενων ενδιάμεσων εκλογών…
Από την «σχολή» του Πεκίνου μπορούμε ασφαλώς να περιμένουμε ότι κάθε σημείο της εν δυνάμει συμφωνίας με τον Τραμπ έχει συζητηθεί και έχουν οριοθετηθεί και οι κόκκινες γραμμές της σε κάθε σημείο που αφορά την κρίση στον Κόλπο, δεδομένης της επίσκεψης του ιρανού ΥΠΕΞ στο Πεκίνο λίγες ημέρες πριν από τον Τράμπ.
Μένει να δούμε το αν το ίδιο – πολύ αμφίβολο – ισχύει και για την άλλη πλευρά με το Ισραήλ.
Κάποια από αυτά τα ερωτηματικά, ίσως απαντηθούν άμεσα από τα γεγονότα των επόμενων ημερών…
