Σύμφωνα με τον ίδιο, η Αυστρία δεν συμμετείχε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως κράτος, καθώς, κατά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, είχε καταληφθεί από το Γερμανικό Ράιχ, το Μάρτιο του 1938 (σσ με την εισβολή των στρατευμάτων του Χίτλερ στη χώρα στις 12 Μαρτίου 1938 και την προσάρτησή της στη ναζιστική Γερμανία), χάνοντας με τον τρόπο αυτό την “ικανότητα ενεργειών”, αλλά παραμένοντας ωστόσο “υποκείμενο Διεθνούς Δικαίου”.
Την “ικανότητα ενεργειών” η Αυστρία επανέκτησε το 1945, περιορισμένη, μεν, αρχικά, με την αποκαλούμενη Συνθήκη Ελέγχου, πλήρως, δε, από το 1955, με την υπογραφή της λεγόμενης Κρατικής Συνθήκης, συμπληρώνει.
Κατά την άποψη του Αυστριακού καθηγητή, το ό, τι η Αυστρία δεν συμμετείχε ως κράτος στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αποδεικνύεται από τον χαρακτηρισμό της Συνθήκης του 1955, ως “Κρατική Συνθήκη”, που αφορά την “αποκατάσταση μιας ανεξάρτητης και δημοκρατικής Αυστρίας”, άρα η ίδια επανακτούσε τότε την ανεξαρτησία της ως κράτος.
Όπως επισημαίνει, δεν γινόταν λόγος για “Συνθήκη Ειρήνης” , όπως είχε συμβεί, για παράδειγμα, στις Συνθήκες του 1947 με την Ιταλία, την Ουγγαρία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Φινλανδία, ενώ, επιπλέον, ήδη, το 1943 στη Μόσχα, οι Σύμμαχοι διαπίστωναν ότι η Αυστρία υπήρξε η πρώτη ελεύθερη χώρα που είχε πέσει θύμα του Χίτλερ και πως η χώρα αυτή δεν ίσχυε ως εχθρικό κράτος, στη βάση των άρθρων 53 και 107 του Καταστατικού Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.
Για τους λόγους αυτούς, συμπληρώνει, η Αυστρία δεν ήταν ούτε τμήμα του Γερμανικού Ράιχ ούτε μπορεί να είναι διάδοχο κράτος του και επιπλέον οι νικήτριες δυνάμεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχουν ζητήσει από την Αυστρία πολεμικές επανορθώσεις, κάτι που καταγράφεται κατηγορηματικά στο άρθρο 21 της Κρατικής Συνθήκης του 1955: “Από την Αυστρία δεν απαιτούνται επανορθώσεις που προκύπτουν από την ύπαρξη μιας πολεμικής κατάστασης στην Ευρώπη μετά την 1 η Σεπτεμβρίου του 1939”.
Σε σχέση με το κατοχικό δάνειο, που απέσπασε από την Ελλάδα η ναζιστική Γερμανία το 1942, αυτό δεν μπορεί, κατά την άποψη του καθηγητή Γκέρχαρντ Χάφνερ, να αφορά την Αυστρία, διότι τότε αυτή υπήρχε μεν ως ξεχωριστό υποκείμενο Διεθνούς Δικαίου, ωστόσο δεν είχε την “ικανότητα ενεργειών” και άρα δεν μπορεί να τεκμηριωθεί συμμετοχή της στο κατοχικό δάνειο. Επιπλέον, επειδή η Αυστρία δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι νομικός διάδοχος του Γερμανικού Ράιχ, δεν μπορεί να τεκμηριωθεί νομικά καμία συμμετοχή της στο δάνειο αυτό, σημειώνει ο Αυστριακός καθηγητής.
Στην ίδια συνέντευξή του ο Γκέρχαρντ Χάφνερ, επισημαίνει ότι το αυστριακό κράτος δεν μπορεί να επιβαρύνεται με εγκλήματα πολέμου από “Αυστριακούς”, καθώς οι Αυστριακοί βρίσκονταν τότε στη υπηρεσία του Τρίτου Ράιχ και ενεργούσαν ως όργανά του, ούτως ώστε αυτές οι ενέργειές τους να καταλογίζονται στο Τρίτο Ράιχ, ωστόσο, παρ΄όλα αυτά τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας, τεκμηριώνουν μια ατομική ποινική ευθύνη. Συμπερασματικά, ο Αυστριακός καθηγητής τονίζει ότι, πέραν των νομικών πτυχών, η Αυστρία έχει αναλάβει την ηθική ευθύνη της και έχει καταβάλει εθελοντικά αποζημιώσεις σε πολίτες τρίτων χωρών, όπως σε πρώην εργάτες καταναγκαστικών έργων ή σκλαβιάς, που υπέστησαν ζημίες από τα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Πηγή: ΑΠΕ
