Συγκινητικές στιγμές εκτυλίχθηκαν στη συνέντευξη Τύπου, με θέμα τις εξελίξεις στη δίκη για τα Τέμπη, το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης (08.04.2026) στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Από το νεκροταφείο κατευθείαν στην εκδήλωση πήγε ο Πάνος Ρούτσι, ο οποίος αποκάλυψε συγκλονισμένος ότι αν ζούσε ο γιος του, ο Ντένις, θα γιόρταζε τα γενέθλιά του.
Εκτός από τον Πάνο Ρούτσι, στη συνέντευξη Τύπου έδωσαν το «παρών», η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, καθώς και οι οικογένειες που εκπροσωπούν, των αδικοχαμένων στην τραγωδία στα Τέμπη, Αναστασίας Παπαγγελή, Έλενας Δουρμίκα και του τραυματία Αθ. Γεωργούση.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η εκδήλωση ξεκίνησε κατά τις 15:30, όμως ο Πάνος Ρούτσι κατέφθασε με μεγάλη καθυστέρηση.
Όταν πήρε τον λόγο, ήταν εμφανώς σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση καθώς στις 8 Απριλίου, ήταν τα γενέθλια του γιου του, Ντένις. Όπως έγινε αργότερα γνωστό, ο κύριος Ρούτσι ήταν αρκετές ώρες στο νεκροταφείο και αυτός ήταν ο λόγος της καθυστέρησης.
«Σήμερα θα σβήναμε τα κεράκια του, θα γελάγαμε, αλλά ήμουν στο νεκροταφείο. Ντένις, αν με ακούς, σε αγαπάμε πολύ»
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο Πάνος Ρούτσι ξεκίνησε λέγοντας ότι «έχω δύο μέρες να κοιμηθώ. Έχω δύο μέρες που προσπαθώ να βρω μία δικαιολογία σε όλο αυτό που γίνεται. Σήμερα, όπως είπε η γυναίκα μου, ο γιος μου θα έκλεινε τα 26. Θα σβήναμε τα κεράκια του. Θα γελάγαμε.
Θα έτρωγε ο Ντένις την τούρτα, έτσι όπως πάντα με το κουτάλι. Κατευθείαν από την τούρτα. Αλλά εγώ σήμερα ήμουν στο νεκροταφείο από το πρωί. Μέχρι την ώρα που ήρθα εδώ του έκανα παρέα. Όπως μου κάνει κι αυτός παρέα τη νύχτα».
Ο κύριος Ρούτσι συνέχισε δίνοντας τη δέσμευση ότι δεν θα σταματήσει τον αγώνα του μέχρι οι υπαίτιοι για την τραγωδία των Τεμπών να καταδικαστούν:
«Εγώ δεν θα πω τι έκανε αυτή η κυβέρνηση. Τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρουν πολύ καλά όλοι τι κάνανε. Εγώ θα σταθώ σε αυτό που έχω υποσχεθεί στο παιδί μου. Όποιοι κι αν είναι αυτοί, εγώ δεν θα σταματήσω όσο αναπνέω, μαζί με τους δικηγόρους, με τους συγγενείς, μαζί με τον κόσμο, να τους κυνηγάμε, όποιοι κι αν είναι, όσο ψηλά και να φτάνουν, θα πάνε εκεί που αξίζουν: στη φυλακή. Εκεί που αξίζουν. Γιατί ήτανε νέα παιδιά τα πιο πολλά. Και δεν είναι μόνο αυτά που φύγανε. Είναι και οι τραυματίες που τραβάνε μαρτύριο. Θέλω πάρα πολύ να πω στον κόσμο ένα μεγάλο ευχαριστώ, που είναι δίπλα μας αυτά τα τρία χρόνια. Και Ντένις, άμα με ακούς εκεί ψηλά, σε αγαπάμε πολύ. Είμαστε εδώ όλοι μαζί και δεν θα σταματήσουμε ποτέ. Ποτέ όμως».
