«Η κυβέρνηση μας ενημέρωσε το Νοέμβριο του 1997 μέσω των ΜΜΕ ότι είχαμε τεράστιο οικονομικό πρόβλημα και έπρεπε άμεσα να δανειστούμε πολλές χρήματα», θυμάται η Κιονγκ Σουνγκ Σουκ, τότε φοιτήτρια και τώρα καθηγήτρια πανεπιστημίου.
Λίγο μετά το ΔΝΤ έδινε το πράσινο φως για το μεγαλύτερο δάνειο που ειχε δώσει τότε της τάξης των 53,8 δισ ευρώ.
Για να δώσουν το δάνειο οι όροι ήταν επαχθείς. Αυξημένα επιτόκια, μεταρρυθμίσεις και σκληρή λιτότητα. Η ανεργία ξαφνικά τριπλασιάστηκε.
Οι Κορεάτες αντιμετώπιζαν την κρίση με ψηλά το κεφάλι. Τον Ιανουάριο του 1998 η κυβέρνηση ζήτησε από τους πολίτες να δωρίσουν τα χρυσαφικά τους για να αποπληρώσουν το δάνειο πιο γρήγορα.
Εκατομμύρια ανταποκρίθηκαν και πήγαν σε ειδικά σημεία που είχαν ορισθεί και έδωσαν ακόμα και τις βέρες τους για το καλό της πατρίδας. Αθλητές δώρισαν τα χρυσά μετάλλια που είχαν κερδίσει ή τα κύπελλα.
Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: Μέσα σε λίγους μήνες 227 τόνοι χρυσού συγκεντρώθηκαν και η αξία τους ξεπερνούσε τα 3 δισ. Και με αυτό το ποσό η Νότια Κορέα κατάφερε να αποπληρώσει το δάνειο – μαμούθ μέσα σε τρία χρόνια!
Η DW αναρωτιέται αν αυτό μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα για την Ελλάδα. Εξηγεί ο Ρολφ Λανγκαμερ αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Κιελ: Αυτό που χρειάζεται είναι να μεταφερθούν χρήματα από τον ιδιωτικό τομέα στο κράτος έτσι ώστε το Δημόσιο να μπορέσει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του.
Αυτό μπορεί να γίνει με πολλούς τρόπους: Ο πιο σωστός είναι μέσω της φορολόγησης. Μια άλλη πιθανότητα είναι να γίνει ανταλλαγή αποταμιεύσεων με ομόλογα.
Πάντως, όσοι γνωρίζουν καλά τους έλληνες σημειωνει το άρθρο πιστεύουν ότι δεν είναι απίθανο αν ζητηθεί από τον συγκεκριμένο λαό να σώσει την χώρα του με τον τρόπο που έκαναν οι Κορεάτες να μην το κάνει.
Πηγη: Deutche Welle
