Οι επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες είναι άνθρωποι. Είναι οι άνθρωποί τους που περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας εκεί, που κοπιάζουν, που συζητούν τα προβλήματά τους, που γιορτάζουν τις χαρές, που μοιράζονται τις λύπες. Το ίδιο και στο εργοστάσιο της Βιολάντα.
Λίγες ώρες μετά την έκρηξη και την φωτιά στο εργοστάσιο Βιολάντα που στέρησε κατά τα δεδομένα 5 γυναίκες από τους δικούς τους ανθρώπους, που χώρισε μάνες με παιδιά, συντρόφους, γονείς, φίλους, συναδέλφους άρχισαν να συγκεντρώνονται έξω από το εργοστάσιο οι άνθρωποί του αλλά και οι συγγενείς των θυμάτων.
Με αγωνία προσπαθούσαν να μάθουν αν είναι όλοι ζωντανοί και στο άκουσμα της τραγωδίας παγωμάρα…
Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο πια και αυτό το γνωρίζουν όλοι αγκαλιασμένοι μπροστά στα αποκαΐδια. Σκούπιζαν τα μάτια τους απο τα δάκρυα που έρεαν και ταυτόχρονα σκέφτονταν ότι θα μπορούσαν να είναι οι ίδιοι ανάμεσα στα θύματα.
Μια τραγωδία σε πολλά επίπεδα, με τις γυναίκες που χάθηκαν να κρύβουν η κάθε μια τη δική τους ιστορία που έληξε άδοξα και με τραγικό τρόπο ένα βράδυ του Ιανουαρίου την ώρα της βάρδιας στα Τρίκαλα.
