Ουσιαστικά, δηλαδή, στη διάρκεια και αμέσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, μόνο στην ΕΣΣΔ, κατάφεραν να κατασκευάσουν ολοκληρωμένα και λειτουργικά υποθαλάσσια όπλα.
Σχεδόν μισό αιώνα πριν, οι ειδικές μονάδες του σοβιετικού Πολεμικού Ναυτικού άρχισαν να χρησιμοποιούν το πιστόλι SPP-1 των 4,5-mm και το αυτόματο APS, διαμετρήματος 5,66 mm. Και τα δύο, αν και ήταν αποτελεσματικά κάτω από το νερό, δεν πυροβολούσαν το ίδιο καλά έξω από το νερό. Η βολή τους έξω ήταν αποτελεσματική μέχρι τα 50 μέτρα. Ο «χρόνος ζωής» των υποβρύχιων όπλων ήταν μικρός, και στον αέρα δεν ξεπερνούσε τις 180 βολές.
