Για τον ρόλο που έπαιξε στη διαδρομή του ο Νίκος Κούρκουλος μίλησε ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης, καλεσμένος της εκπομπής «Στούντιο 4» της ΕΡΤ. Ο δημοφιλής ηθοποιός αναφέρθηκε στα πρώτα του βήματα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και τις δυσκολίες που συνάντησε.
Στη συγκινητική αναφορά του στον αξέχαστο Νίκο Κούρκουλο, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης λέει από τον καναπέ του «Στούντιο 4»:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Δεν έφυγα. Πάντα ήμουνα φευγάτος από την πρώτη στιγμή που μπήκα μέσα. Kάτι ειπώθηκε για τον Κούρκουλο, να ‘ναι καλά. Νιώθω άσχημα να το λέω, αλλά ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος με μια του λέξη, λίγο πριν τον χάσουμε, είπε: ”όχι, εγώ πιστεύω, ακόμα και αν δεν σε ξέρω, σε πιστεύω ακόμα και αν δεν σε ξέρω”. Ήτανε εποχές που πολλά πράγματα αλλάζανε, παίρναν άλλες μορφές».
Και πρόσθεσε: «Όχι σαν δεύτερος μπαμπάς μου. Υπήρξα ένα μικρό παιδί στο Εθνικό Θέατρο που πρώτη φορά μετά από δυσκολίες που είχα περάσει και έναν μοναχικό δρόμο, να είμαι με πολλά παιδιά, με άλλες νοοτροπίες, με άλλες συμπεριφορές, δεν μου ταίριαζαν. Με ανθρώπους, όχι μόνο με παιδιά. Θέλω να πω ότι όλοι μας βλέπαμε και βλέπουμε και θα βλέπουμε τα κακώς κείμενα. Εγώ ήμουν ένα παιδί αγνό, που μπαίνοντας στη σχολή του Εθνικού, μπαίνοντας δηλαδή σε έναν τέτοιο κόσμο, κάποια πράγματα με φοβίσανε. Με ξάφνιασαν, τα αρνήθηκα και προτίμησα να κάνω κάτι άλλο. Εκεί λοιπόν ήταν πέρασα πράγματι στη Φιλοσοφική, ήταν να πάω να γίνω ζωγράφος και μου ‘πε ο Κούρκουλος: ”όχι, δεν πας πουθενά, θα μείνεις εδώ”».
Αναφερόμενος ευρύτερα στον χώρο του θεάτρου, ο ηθοποιός σημείωσε: «Ο καθένας έχει τη διαδρομή του έχουν περάσει όλοι και όλες δυσκολίες σ’ αυτό το χώρο και ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια που μεταλλάσσεται μονίμως η θέση του εξουσιαστή με του εξουσιαζόμενου, συγγνώμη που το λέω έτσι. Υπάρχουν παιδιά που δεν τα μάθαμε καν, που ήταν υπέροχοι ηθοποιοί, που δεν τελειώσαν καν τη σχολή γιατί επιλέξανε να μην το πιάσουν στα χέρια τους αυτό το τόσο δύσκολο πράγμα. Να έχεις να κάνεις με ανθρώπους, όχι με τις ψυχές των θεατών ή τις καρδιές τους, ή τις νοοτροπίες τους, ή τις διαθέσεις τους, αλλά μ’ αυτούς που θα πρέπει να συνεργαστείς για να δώσεις στον κόσμο κάτι που έχεις φυλαγμένο γι’ αυτούς. Οπότε, αυτό λέω ότι κάποιος ήταν…».
«Εγώ ήμουνα πιο ευαίσθητος ή αν θέλεις πιο καλομαθημένος στο να μπω σε διαδικασία να καταπατήσω αξίες και ιδανικά μου, που δεν λέω ότι ο χώρος μας είναι χάλια. Είναι ένας υπέροχος χώρος με υπέροχους ανθρώπους που έχουν καταφέρει πάρα πολύ να το διαχειριστούνε πάρα πολύ όμορφα γιατί η αγάπη τους γι’ αυτό που κάνουν είναι μεγαλύτερη από τον εαυτό τους. Ίσως εγώ λοιπόν αγαπούσα… ήμαστε πολύ εγωιστές κάποιες φορές να υπερασπιζόμαστε παραπάνω τα πράγματα που αγαπάμε και στο τέλος τα χαλάμε ίσως και εμείς», κατέληξε ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης.
