«Τότε μέναμε μαζί με τη Σοφία Φαραζή. Τρώγαμε ένα πεϊνιρλί στα δύο. Ενώ το άγχος και η πίεση ήταν μεγάλη γιατί έλεγες με θέλει η δουλειά ή δεν με θέλει; Απλώς κάνω υπομονή και πίστη για κάτι που θα πιάσει τόπο ή δεν θα πιάσει; Η ανασφάλεια είναι τεράστια και δεν ξέρεις αν είναι παροδικό ή αν θα κρατήσει. Αλλά λίγο τα γκάζια της πρώτης νεότητας και του καθενός η πίστη του στον εαυτό του και η κάψα του καθενός που στην οποιαδήποτε δουλειά είναι η «πυρηνική του ενέργεια», που όσο δυνατό είναι αυτό το πράγμα, εκεί θα σε φτάσει. Την εικόνα με το πεϊνιρλί τη θυμάμαι γιατί…
«Δεν είχαμε λεφτά και τρώγαμε ένα πεϊνιρλί στα δύο με τη Σοφία Φαραζή»
«Η ανασφάλεια είναι τεράστια και δεν ξέρεις αν είναι παροδικό ή αν θα κρατήσει.»
