Εκλογές τώρα ή τον Ιούνιο; Ποιοι φτιάχνουν σενάρια;

Κάποιοι μιλούν για εκλογές με στόχο την εσωκομματική αντιπολίτευση, μέσω ενίσχυσης της “προεδρικής πλειοψηφίας”, άλλοι ωστόσο βλέπουν περισσότερα κομμάτια στο “παζλ”.
Όλα δείχνουν ότι από τη μεριά των δανειστών το παιχνίδι θα παιχτεί μέχρι τέλους με ασφυκτική χρηματοδοτική πίεση. Μέχρι τον Ιούνιο η χώρα θα κινείται μόνο με τα άκρος απαραίτητα. Κάπως έτσι η πίεση για υποχώρηση από τις κόκκινες γραμμές θα μέρα την ημέρα θα αυξάνεται και κάπως έτσι θα γίνεται όλο και πιο ορατό ένα αδιέξοδο για την κυβέρνηση.
Ήδη πάντως η κυβέρνηση δείχνει να μιλά για έναν επώδυνο μεν, έντιμο δε συμβιβασμό ώστε να παραμείνει η χώρα στη ζώνη του ευρώ.
Το “έντιμος” ωστόσο μεταφράζεται σε ανυποχώρητη στάση σε ασφαλιστικό, εργασιακά και φόρους και έτσι διαφαίνονται και κάποια πεδία ρήξης.
Με την εσωκομματική “αντιπολίτευση”, όπως εκφράζεται από τον Π. Λαφαζάνη να λέει ότι δεν υπάρχει θέμα υποχώρησης σε κάποιες κόκκινες γραμμές, και άλλες φωνές, Λαπαβίτσας, Χρυσόγονος κλπ να μιλούν ξεκάθαρα για προσφυγή σε κάλπες, πολλοί βλέπουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Και εάν ίσως το εσωκομματικό μέτωπο μπορεί να αντιμετωπιστεί το Μαξίμου σε καμία περίπτωση δεν επιθυμεί να φανεί έναντι του λαού ότι υποχωρεί.
Κάπως έτσι υπάρχουν ερωτήματα για τι μπορεί να συμβεί τις αμέσως επόμενες ημέρες μετά από μια αποτυχία για συμφωνία στο Euroworking Group ή τι θα συμβεί τον Ιούνιο εάν διαφανεί ότι μια συμφωνία προϋποθέτει επώδυνες υποχωρήσεις.
Βέβαια τα σενάρια περί εκλογών πολλές φορές διαρρέονται με μόνο στόχο την άσκηση πίεσης και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό…
Βασικό βέβαια παραμένει το ερώτημα της πραγματικής χρησιμότητας των εκλογών. Εάν οι εταίροι συνεχίσουν να έχουν άκαμπτη στάση και η χώρα συνεχίσει να ξύνει τον πάτο του βαρελιού για λίγη ρευστότητα το διακύβευμα ποιο θα είναι;