Μία ακόμη Εξεταστική Επιτροπή ολοκληρώνεται χωρίς κοινό πόρισμα, επιβεβαιώνοντας την πάγια αρνητική κοινοβουλευτική παράδοση που θέλει τα κόμματα να καταλήγουν σε ξεχωριστές πορισματικές εκθέσεις στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η πρώτη έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα είναι το κοινό πόρισμα ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς, στο οποίο υποστηρίζεται ότι «το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αποτελεί μια απλή διοικητική αστοχία» και ότι «οι πολιτικές ευθύνες των αρμόδιων υπουργών είναι σαφείς». Στο ίδιο κείμενο προτείνεται η παραπομπή σε Προανακριτική Επιτροπή των δύο πρώην υπουργών Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη, για:
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
(i) συνέργεια σε κατάχρηση κατά των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και
(ii) ηθική αυτουργία στην τέλεση κατάχρησης κατά των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης
(με επίκληση του άρθρου 22 παρ. 1 του Κανονισμού EPPO και των σχετικών διατάξεων της Οδηγίας (ΕΕ) 2017/1371).
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Κατά το πόρισμα, τα παραπάνω αδικήματα υπάγονται στο εθνικό δίκαιο και τυποποιούνται ως:
- συνέργεια σε κακουργηματική απιστία κατά των οικονομικών συμφερόντων της Ε.Ε., από κοινού και κατ’ επανάληψη, με ζημία άνω των 120.000 ευρώ (άρθρο 390 παρ. 1 και 2 ΠΚ, σε συνδυασμό με άρθρο 47 ΠΚ),
- ηθική αυτουργία σε κακουργηματική απιστία κατά των οικονομικών συμφερόντων της Ε.Ε., επίσης από κοινού και κατ’ επανάληψη, με ζημία άνω των 120.000 ευρώ (άρθρο 390 παρ. 1 και 2 ΠΚ, σε συνδυασμό με άρθρο 46 παρ. 1 ΠΚ),
- καθώς και για οποιοδήποτε άλλο αδίκημα προκύψει κατά τη διενεργηθησόμενη προκαταρκτική εξέταση.
Το κοινό πόρισμα ΣΥΡΙΖΑ – Νέας Αριστεράς αριθμεί περίπου 68 σελίδες και συνυπογράφεται από τους βουλευτές Βασίλη Κόκκαλη, Αλέξανδρο Μεϊκόπουλο, Κωνσταντίνο Μπάρκα (ΣΥΡΙΖΑ) και Ζεϊμπέκ Χουσεΐν (Νέα Αριστερά). Το κείμενο αναπτύσσεται σε τέσσερα κεφάλαια.
Στην πορισματική έκθεση, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ περιγράφεται ως «βαθιά πολιτική υπόθεση, με σαφές αποτύπωμα εξουσίας και ευθύνης», η οποία –όπως υποστηρίζεται– εκτείνεται πέρα από επιμέρους πρόσωπα και αφορά το σύνολο της κυβερνητικής περιόδου της Νέας Δημοκρατίας. Γίνεται λόγος για σύστημα τεχνητής δημιουργίας «επιλεξιμότητας», παράκαμψης ελέγχων και διανομής κοινοτικών ενισχύσεων σε εικονικούς ή μη δικαιούχους, με πιθανή ζημία εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πραγματικών αγροτών.
Οι συντάκτες του πορίσματος υποστηρίζουν ακόμη ότι οι μαρτυρίες, οι νόμιμες συνακροάσεις και το διαβιβαστικό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν περιγράφουν «μεμονωμένη απόκλιση», αλλά «συστηματική πρακτική με διοικητική συνέχεια και πολιτική ανοχή», με αναφορές σε αξιοποίηση δημόσιας γης ως μηχανισμού κατανομής ενισχύσεων, αποδυνάμωση ελεγκτικών μηχανισμών και απουσία θεσμικής θωράκισης παρά τις προειδοποιήσεις.
Ως προς τις πολιτικές ευθύνες, το κοινό πόρισμα αναφέρει ότι ο Μάκης Βορίδης, κατά τη θητεία του, δεν διασφάλισε ουσιαστική εποπτεία ούτε επέβαλε αποτελεσματικούς ελέγχους, ενώ –κατά την αποτίμηση των συντακτών– δεν ανέκοψε ένα σύστημα που δημιουργούσε τεχνητές προϋποθέσεις λήψης ενισχύσεων. Για τον Λευτέρη Αυγενάκη υποστηρίζεται ότι, αντί να προχωρήσει σε εξυγίανση, διατήρησε πλαίσιο διοικητικής αστάθειας, με πιέσεις για αποδεσμεύσεις μπλοκαρισμένων ΑΦΜ και πληρωμές ενώ εκκρεμούσαν έλεγχοι.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο «Επιτελικό Κράτος», με τους συντάκτες να θέτουν –όπως σημειώνουν– «αμείλικτα» ερωτήματα: είτε η κυβέρνηση γνώριζε για αδυναμίες, καταγγελίες και τον κίνδυνο δημοσιονομικών διορθώσεων χωρίς να παρέμβει, άρα φέρει πολιτική ευθύνη ανοχής, είτε δεν γνώριζε, οπότε –κατά την ίδια επιχειρηματολογία– καταρρέει το αφήγημα του επιτελικού, αποτελεσματικού κράτους. «Όταν η εξουσία συγκεντρώνεται, συγκεντρώνεται και η λογοδοσία», αναφέρεται χαρακτηριστικά.
Στο πλαίσιο αυτό, το κοινό πόρισμα καταλήγει ότι η σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής (Προανακριτικής), σύμφωνα με το άρθρο 86 του Συντάγματος και το ισχύον πλαίσιο περί ευθύνης υπουργών, συνιστά «θεσμική αναγκαιότητα», όχι –όπως επισημαίνεται– για πολιτική εκμετάλλευση, αλλά για πλήρη και σε βάθος διερεύνηση των ενδείξεων. «Η Δημοκρατία δεν συμβιβάζεται με σκιές. Και η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις — όχι σιωπή», καταλήγουν.
