Ειδικότερα:
– για το Μέγαρο Μαξίμου η «προίκα» των 11,6 δισ. ευρώ μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εργαλείο για τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, καθώς επιθυμεί το σημαντικό αυτό ποσό να διαγράψει σημαντικό μέρος του δημόσιου χρέους ώστε να καταστεί διαχειρίσιμο και βιώσιμο, κάτω δηλαδή από το 120% του ΑΕΠ με ορίζοντα το 2020, με τους δανειστές ωστόσο να βλέπουν αυτό το ποσό ως κύριο άξονα της «προληπτικής γραμμής πίστωσης»
– για τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα καθώς υποστηρίζει ότι «τα χρήματα του ΤΧΣ έχουν ήδη εγγραφεί στο δημόσιο χρέος και έχουν ήδη επιβληθεί σκληρά μέτρα γι’ αυτά και δεν είναι δυνατόν να ζητάνε κι άλλα μέτρα οι δανειστές, χωρίς να δίνουν άλλα λεφτά», με την Κουμουνδούρου να θεωρεί παράλληλα ιδανικό σενάριο το να παραμείνουν τα 11,6 δισ. ευρώ «παγωμένα» στο ΤΧΣ και αν γίνουν εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ σχηματίσει κυβέρνηση, τότε να αποτελέσει άλλο ένα πεδίο διαπραγμάτευσης με τους εταίρους με σκοπό την υλοποίηση όσων έχει υποσχεθεί μέχρι στιγμής
Εν ολίγοις για την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση η διαχείριση των 11, 6 δισ. ευρώ θα αποτελέσει το νέο πεδίο για την επόμενη μετωπική σύγκρουση, καθώς και οι δύο πλευρές θεωρούν ότι πρόκειται για ένα πολύτιμο “εργαλείο” ενόψει των εκλογών και της υλοποίησης της εκ διαμέτρου αντίθετης στρατηγικής τους.
