Πριν από μερικά χρόνια ο ηθοποιός Στέφανος Ληναίος είχε δώσει μία σπάνια συνέντευξη στη δημόσια τηλεόραση και είχε μιλήσει για γνωστές και άγνωστες πτυχές τη ζωής του.
Τον σπουδαίο ηθοποιό, που «έφυγε» από τη ζωή το Σάββατο (18.04.2026), αποχαιρέτησαν σήμερα, Τετάρτη (22.04.2026) τα αγαπημένα του πρόσωπα στο αποτεφρωτήριο Ριτσώνας. Ο Στέφανος Ληναίος, μιλώντας στην εκπομπή «Μονόγραμμα» της ΕΡΤ2, είχε αναφερθεί στα δύσκολα χρόνια που πέρασε, στην καριέρα του στο θέατρο αλλά και στον γάμο του με την Έλλη Φωτίου. Η συνέντευξή του μεταδόθηκε από το «Στούντιο 4».
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
«Από κάποια πράγματα που ακούω μέσα μου τη φωνή της γενιάς μου, ακούω την πατρίδα μου τη μικρή που γεννήθηκα, τη Μεσσήνη, την παραλία της Καλαμάτας και τη μεσσηνιακή Μάνη που μεγάλωσα. Ακούω τους παιδικούς μου φίλους που οι περισσότεροι δυστυχώς “έφυγαν” και έμεινα εγώ μόνος να τους αντιπροσωπεύσω. Πέρασα δύσκολα χρόνια, όπως όλη η γενιά μου. Νομίζω όμως ότι είμαστε τυχεροί. Γιατί μεγαλώσαμε σε μια περιοχή πλούσια, μεσσηνιακός κάμπος. Γιατί όταν δραπέτευσα στην κυριολεξία από την πατρίδα μου – τελείωσα το σχολείο – μέσα σε ένα φορτηγό κρυμμένος κάτω από τσουβάλια πατάτες, γιατί κάναν έλεγχο τότε τα Τάγματα Ασφαλείας, ή οι οποίοι είχανε γίνει πλέον εθνοφρουροί και αρχίσει ο εμφύλιος… και γλίτωσα», είχε εξομολογηθεί ο Στέφανος Ληναίος.
«Με φιλοξένησαν εδώ οι φίλοι μου, ο Νίκος, κοντά στο σπίτι του, και πέρασα ένα διάστημα που κυκλοφορούσα παράνομα. Δεν μπόρεσα να μπω στο Πανεπιστήμιο λόγω κοινωνικών φρονημάτων. Τα κατάφερα μόνο και μπήκα στην Πάντειο. Δεν άντεξα πολύ, ένα χρόνο, γιατί για πολλούς και διαφόρους λόγους. Πρώτον, γιατί δε μπορούσα να πηγαίνω, φοβόμουνα. Αλλά δεύτερον, γιατί πια ανακάλυψα με τις παρέες που έκανα… Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Αλέκο Αλεξανδράκη, την Άννα Συνοδινού που τελείωναν τη Δραματική του Εθνικού. Και είδαν ότι είχα κάποιες ανησυχίες πνευματικές, έγραφα ποιήματα όπως όλοι οι Έλληνες, παίζαμε διάφορα σκετς αστεία… και μου ‘παν να δώσω στη δραματική σχολή. Δυστυχώς ούτε στο Εθνικό μπόρεσα να μπω, λόγω κοινωνικών φρονημάτων. Ήδη όμως στο θέατρο Κοτοπούλη είχα κάνει άπειρες αντικαταστάσεις. Αρρωσταίνει ο Κωνσταντάρας, αντικαθιστώ τον Κωνσταντάρα. Φεύγει ο Ηλιόπουλος από τις πρόβες και παίζω τον ρόλο του. Έτσι λοιπόν ψήθηκα, στην κυριολεξία πέφτοντας στα βαθιά νερά», συνέχισε να λέει στην αφήγησή του για τη ζωή του.
«Επίσης, εκείνη την εποχή δημιουργήσαμε με πάρα πολλούς ηθοποιούς την περίφημη “Δωδέκατη Αυλαία”, που έχει γράψει ιστορία, παρότι νομίζω τέσσερις παραστάσεις και έχουν εδώ δοθεί, τέσσερα χρόνια παίζαμε κάθε Μεγάλη Δευτέρα και Μεγάλη Τρίτη μονόπρακτα νέων συγγραφέων» υπογράμμισε.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Αμέσως μετά, ο Στέφανος Ληναίος αναφέρθηκε στη γνωριμία του με την Έλλη Φωτίου και την επιθυμία του για δημιουργία οικογένειας.
«Από το 1957 – 1958 περίπου, γνώρισα την Έλλη. Πάντοτε ήθελα να έχω έναν άνθρωπο στη ζωή μου που να μην κάνουμε μια οικογένεια απλώς, αλλά να συνδημιουργήσουμε. Είμαι τυχερός γιατί γνώρισα την Έλλη πολύ μικρή, και έτσι δέσαμε μαζί. Και στη ζωή και στη σκηνή», είχε πει χαρακτηριστικά.
Έπειτα, είχε μιλήσει για την κοινή τους πορεία και η Έλλη Φωτίου.
«Με τον Στέφανο είμαστε μια ολόκληρη ζωή μαζί. Τα περισσότερα βέβαια τα έχουμε ζήσει μαζί, μπορώ να πω τα έχουμε φτιάξει μαζί. Αυτό φαίνεται στο βιβλίο του “Το Ένα Ποτάμι Θάλασσα” και στο τρίτο αφήγημά του. Οι δυο ήρωες που παίζουνε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ουσιαστικά είναι ο Στέφανος κι εγώ», είχε αναφέρει η αγαπημένη του σύζυγος.
Στη ίδια συνέντευξη ο Στέφανος Ληναίος είχε μιλήσει και την απόφαση του ζευγαριού να μετακομίσει για μερικά χρόνια στο Λονδίνο.
«Αν κάτι θα ήθελα να πω, είναι για την αυτοεξορία μας στο Λονδίνο. Το 1967 που έγινε η δικτατορία, σχεδόν δεν υπήρχα, γιατί αποφάσισαν να μου απαγορεύσουν να παίξω στο ραδιόφωνο, μου σταμάτησαν τις εκπομπές, την τηλεόραση, παντού. Έτσι λοιπόν, στις 21 Αυγούστου, με το διαβατήριό μας, το πραγματικό μας όνομα, ο κύριος και η κυρία Μυτιληναίου – όπως είναι το πραγματικό μου επώνυμο – με το αυτοκίνητο περάσαμε τα σύνορα, φτάσαμε στο Λονδίνο», είχε πει.
«Στην αρχή πεινάσαμε, πουλήσαμε και τα τσιγάρα, αλλά μετά είχαμε την τύχη, μας πήρε το BBC. Και μου έδωσε μια συμμετοχή σε διάφορα πολιτιστικά, και πολλές φορές με βάζανε και διάβαζα και ειδήσεις», είχε αναφέρει ακόμα.
Επίσης είχε μιλήσει και για την επιστορφή στους στην Ελλάδα και τα θέατρα που έφτιαξαν με την Έλλη Φωτίου.
«Όταν γυρίσαμε από το Λονδίνο με την Έλλη, από την αυτοεξορία μας, περάσαμε μερικές μέρες στο κρατητήριο. Γιατί ήμουν μπλεγμένος με την υπόθεση Μίκη Θεοδωράκη. Έμενε δικαστήριο, αλλά με την αμνηστία βγήκα αμέσως. Η Έλλη ήρθε ένα εξάμηνο νωρίτερα, εγώ ήρθα ακριβώς στις 21 Απρίλη του 1970. Πέρασε ένα διάστημα που πια έπρεπε να κάνουμε κάτι. Δεν μπορούσαμε εύκολα, δεν είχαμε λεφτά, δεν είχαμε κανέναν. Όμως τα καταφέραμε, και από μικρά δάνεια φίλων νοικιάσαμε πρώτα το θέατρο Όρβο. Και έτσι από τον Οκτώβρη του ’70 μέχρι και τον Μάιο του ’71, παρουσιάσαμε στο θέατρο Όρβο πέντε έργα. Τρία στην πρώτη σκηνή και δύο στη δεύτερη σκηνή. Χαίρομαι γιατί είχαμε πολύ καλούς ηθοποιούς στην ομάδα που φτιάξαμε, τον Γιώργο τον Μιχαλακόπουλο, τον Θόδωρο τον Έξαρχο, τη Μαρμαρινού, πολλούς καλούς ηθοποιούς. Τον επόμενο χρόνο πια, ήρθαμε στο θέατρο Άλφα. Έτσι κλείνουμε εδώ 42 χρόνια στο θέατρο “Άλφα”. Πέρασα πολλά στάδια. Πολιτικά, κομματικά, σωματειακά. Πώς άντεξα; Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι κλείνουμε 50 χρόνια γάμου. Φτιάξαμε μια καλή ζωή και φτιάξαμε και δυο πολύ καλά παιδιά. Τη Μαργαρίτα και τον Αλέξη», είχε εξομολογηθεί ο Στέφανος Ληναίος.
«Και θέλω να τελειώσω αισιόδοξα. Οι άνθρωποι που άλλαξαν τον κόσμο, οι πιο δυνατοί άνθρωποι είναι αυτοί, που έστω και μόνοι, μένουν όρθιοι. Πιστοί στις ιδέες τους, δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους. Και αιώνες τώρα, πάνω σε αυτούς ακουμπάνε όλοι οι πεσμένοι και σιγά – σιγά ορθώνουν το ανάστημά τους», είπε στο τέλος της συνέντευξής του ο Στέφανος Ληναίος.
Ο Στέφανος Ληναίος έζησε έναν μεγάλο έρωτα με την Έλλη Φωτίου, ενώ άνοιξε το δικό του θέατρο, το θέατρο Άλφα και ασχολήθηκε με την πολιτική. Η τελευταία του δημόσια εμφάνιση ήταν το 2024.
