Η γάτα που γουργουρίζει στον καναπέ, ο σκύλος που μας περιμένει στην πόρτα, ακόμη και το κουνέλι ή το χάμστερ στο παιδικό δωμάτιο, είναι κατοικίδια που αποτελούν κομμάτι της οικογένειας για εκατομμύρια ανθρώπους.
Τι γίνεται όμως όταν η αγάπη για τα ζώα συναντά την… αλλεργία; Μπορούν να συνυπάρξουν ή η μόνη λύση είναι ο αποχωρισμός;
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στο ερώτημα απαντάει η κ. Σοφία Σολιδάκη, Αλλεργιολόγος Παίδων και Ενηλίκων, επιστημονικά υπεύθυνη Αλλεργιολογικού Τμήματος Μetropolitan General.
Τι προκαλεί αλλεργία;
Ένας συχνός μύθος είναι ότι οι τρίχες των ζώων ευθύνονται για τα συμπτώματα.
Στην πραγματικότητα, οι κύριοι «ένοχοι» είναι οι πρωτεΐνες που βρίσκονται στο σάλιο, στην πιτυρίδα (νεκρά κύτταρα του δέρματος) και στα ούρα των ζώων. Οι τρίχες λειτουργούν απλώς σαν «μεταφορείς», γιατί συγκρατούν αυτές τις ουσίες και τις διασπείρουν στον χώρο.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Οι γάτες συχνά προκαλούν πιο έντονα συμπτώματα, επειδή παράγουν μεγάλες ποσότητες μιας συγκεκριμένης πρωτεΐνης (Fel d1). Γι’ αυτό και η αλλεργία στη γάτα είναι πιο συχνή από ό,τι στον σκύλο.
Συμπτώματα που πρέπει να μας υποψιάσουν
• Συνεχές φτέρνισμα και μπούκωμα στη μύτη.
• Κνησμός ή κοκκίνισμα στα μάτια.
• Βήχας ή δύσπνοια, που μπορεί να δείχνει άσθμα.
• Δερματικά εξανθήματα μετά από επαφή με το ζώο.
Αν τα συμπτώματα εμφανίζονται και χειροτερεύουν στο σπίτι ή σε χώρους με ζώα, τότε η πιθανότητα αλλεργίας είναι μεγάλη.
Μύθοι και αλήθειες
• «Αν ξυρίσω το ζώο, δεν θα έχω αλλεργία» → Λάθος. Οι πρωτεΐνες δεν βρίσκονται μόνο στις τρίχες, αλλά και στο δέρμα και το σάλιο.
• «Υπάρχουν υποαλλεργικές φυλές» → Δεν υπάρχουν 100% υποαλλεργικά ζώα· απλώς κάποιες φυλές παράγουν μικρότερες ποσότητες αλλεργιογόνων.
• «Αν το ζώο ζει μόνο σε έναν χώρο του σπιτιού, δεν θα έχω πρόβλημα» → Τα αλλεργιογόνα μεταφέρονται εύκολα στον αέρα και κολλούν στα ρούχα και τα έπιπλα.
Τι μπορούμε να κάνουμε στην πράξη
Η λύση δεν είναι πάντα ο αποχωρισμός. Υπάρχουν μέτρα που μειώνουν σημαντικά την έκθεση:
• Συχνός καθαρισμός του σπιτιού με ηλεκτρική σκούπα με φίλτρο HEPA
• Καλός αερισμός των χώρων
• Πλύσιμο του ζώου (εκεί όπου είναι εφικτό) και τακτική περιποίηση
• Αποφυγή επαφής του κατοικίδιου με το υπνοδωμάτιο
Παράλληλα, η ιατρική αντιμετώπιση περιλαμβάνει:
• Αντιισταμινικά ή ρινικά σπρέι για έλεγχο των συμπτωμάτων
• Ανοσοθεραπεία (εμβόλια αλλεργίας), που στοχεύει στο να «εκπαιδεύσει» το ανοσοποιητικό να μην αντιδρά στα αλλεργιογόνα του ζώου.
Εχθροί ή φίλοι, λοιπόν;
«Οι αλλεργίες μπορεί να μας δυσκολεύουν, αλλά δεν χρειάζεται να βάλουν τέλος στη σχέση μας με τα ζώα. Με σωστή ενημέρωση και επιστημονική καθοδήγηση, μπορούμε να συνεχίσουμε να μοιραζόμαστε τη ζωή και την αγάπη τους», καταλήγει η κ. Σολιδάκη.
