Ίσως, στην πιο ευαίσθητη φάση τους μπαίνουν οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις, με αφορμή την υιοθέτηση του μαξιμαλιστικού και αναθεωρητικού «δόγματος» της «Γαλάζιας Πατρίδας» στο εθνικό δίκαιο της Τουρκίας, που προωθεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται να καταθέσει η Άγκυρα στις αρχές Ιουνίου στο Τουρκικό Κοινοβούλιο, με τις αναθεωρητικές και παράνομες αξιώσεις της, από τη στιγμή που γίνει νόμος του κράτους, δημιουργεί προϋποθέσεις για «αναβάθμιση της έντασης» και επί του πεδίου.
Η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και της ελληνικής κυριαρχίας σε 152 νησιά του Αιγαίου, τα ειδικά καθεστώτα που φέρεται να προβλέπει το νομοσχέδιο, όχι μόνο σε ελληνικά χωρικά ύδατα αλλά και σε εδάφη, με προβλέψεις ακόμη και για δικαιώματα σε εξορύξεις και έρευνες σε χωρικά ύδατα, που μονομερώς και παράνομα λογίζει η Τουρκία ότι είναι υπό την κυριαρχία τους, δημιουργούν μία εύθραυστη συνθήκη, και τορπιλίζουν διεθνείς συνθήκες αλλά και κάθε έννοια καλής γειτονίας.
Διπλωματικοί κύκλοι αλλά και πολιτικοί παράγοντες ανέμεναν ότι η Άγκυρα θα αντιδράσει στον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό και τα θαλάσσια πάρκα, όπως και στην ενίσχυση των στρατηγικών σχέσεων της Ελλάδας με «ισχυρούς παίχτες» της ευρύτερης περιοχής, και πέραν αυτής. Και φυσικά, και για την αμυντική βοήθεια που παρείχε η χώρα μας στην Κύπρο μετά την επίθεση με drone δέχτηκε στη βρετανική βάση της, και που έγινε προπομπός για να ακολουθήσουν και άλλες χώρες το παράδειγμα της Ελλάδας.
Αυτή όμως η απάντηση της ‘Άγκυρας, που συνιστά πρόκληση «γιγαντιαίου μεγέθους», μάλλον ξάφνιασε την Αθήνα…
Η ανάγνωση είναι περίπου «κοινή».
Ο Ερντογάν από τη μία πλευρά «παζαρεύει» για τα πλούσια κοιτάσματα στην ανατολική Μεσόγειο και από την άλλη «παζαρεύει» και με τις ΗΠΑ, και άλλες μεγάλες δυνάμεις, για το νέο ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, σε ένα μομέντουμ που κατά κοινή ομολογία, η χώρα του βρίσκεται υπό πίεση.
Η επιδίωξη του Ερντογάν για «γκρίζες ζώνες» και διχοτόμηση του Αιγαίου, απαιτεί και διπλωματική και επιχειρησιακή ετοιμότητα!
Απαιτεί όμως και συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, οι οποίες πρέπει να έχουν μία και μόνη επιλογή…. Να σταθούν με διάθεση συνεννόησης απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα, ως ένα «εθνικό χρέος» απέναντι στην πατρίδα.
Να διαμορφώσουν σε κλίμα συναίνεση την εθνική «γραμμή» της χώρας, μακριά από προεκλογικές σκοπιμότητες.
Με άλλα λόγια, απαιτείται όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση να σταθούν στο ύψος τους, χωρίς αστερίσκους.
