Μόλις έγινε γνωστό ότι παρά το «καλό κλίμα» στις συναντήσεις των αντιπροσώπων ΗΠΑ – Κίνας που αφορούσαν την πολυδιαφημισμένη επίσκεψη Τράμπ στην Κίνα στα τέλη του Μάρτη, η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με δήλωση του Τραμπ, ζήτησε αναβολή της επίσκεψης για ένα τουλάχιστον μήνα.
Ο ΥΠΟΙΚ των ΗΠΑ κ. Μπέσεντ έσπευσε να διαψεύσει τα βρετανικά ΜΜΕ που «γράφουν» ότι αναβάλλεται το ταξίδι λόγω της άρνησης της Κίνας να … βοηθήσει τον Τράμπ με τον Ιράν. Υποστήριξε ότι «εάν η συνάντηση για κάποιο λόγο επαναπρογραμματιστεί, θα επαναπρογραμματιστεί (σ.σ. λόγω προβλημάτων) υλικοτεχνικής υποστήριξης. Ο πρόεδρος θέλει να παραμείνει στην Ουάσινγκτον για να συντονίσει την πολεμική προσπάθεια και όπως ξέρετε, το ταξίδι στο εξωτερικό σε μια εποχή όπως αυτή μπορεί να μην είναι το βέλτιστο…». Αξιοσημείωτο ότι οι Global Times της Κίνας αξιολογούν και δημοσιεύουν τα «νέα» αυτά σαν πρώτη είδηση σήμερα, δίπλα σε ειδικό άρθρο για τον σταθεροποιητικό ρόλο τη Κίνας στην διεθνή κατάσταση.
Τελικά τι ακριβώς συμβαίνει; Τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα ανεξάρτητα από το πως τα «εξηγούν» οι πολιτικοί.
Ο Τράμπ είχε προγραμματίσει και προετοίμαζε εδώ και πολύ καιρό την επίσκεψη στην Κίνα. Οι σχετικές συζητήσεις προχωρούσαν σε «καλό κλίμα», ενώ είχε γίνει γνωστό τελευταία ότι η Ουάσιγκτον είχε ζητήσει την μεσολάβηση της Κίνας για την εξασφάλιση της διέλευσης των πλοίων από το αποκλεισμένο στενό του Ορμούζ.
Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι τυπικά και λογιστικά ο μεγάλος «χαμένος» από την διακοπή της κυκλοφορίας στο Ορμούζ είναι η Κίνα που απορροφά τις μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου από την παραγωγή τον Κόλπο και ειδικά από το Ιράν.
Ξαφνικά όμως και χωρίς να έχει αλλάξει κάτι στα όσα συμβαίνουν στον Κόλπο, ο Τράμπ δηλώνει ότι ζήτησε αναβολή της επίσκεψης.
Το μόνο που μπορεί να έχει «μεσολαβήσει» είναι η μη ανταπόκριση της Κίνας στο αμερικανικό αίτημα, παρά το προφανές οικονομικό συμφέρον της Κίνας, η οποία έχει πάρει θέση κατά του πολέμου στο Ιράν… Λίγο πολύ αυτό έφεραν στο προσκήνιο οι FT και BBC, βασισμένοι και στις δηλώσεις του Τράμπ…
Και το ερώτημα που προκύπτει ευθέως είναι «και τώρα τι;».
Οι ΗΠΑ με το Ισραήλ, ξεκίνησαν έναν αιματηρό και «ακριβό» πόλεμο στην Μέση Ανατολή, με φανερό στόχο, όπως αναφέρει το Τζέφρι Ζάκς από τις ΗΠΑ, να «κυριαρχήσουν άμεσα στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου».
Επιχείρησαν να τον επεκτείνουν, μετά τις πρώτες «δυσκολίες», ζητώντας από τις χώρες της Ε.Ε. να εμπλακούν άμεσα και από την Κίνα, να «βοηθήσουν» στο να αφοπλιστεί το Ιράν από το μεγάλο όπλο, που δεν είναι τα πυρηνικά, αλλά η ασφαλής διέλευση του πετρελαίου από τα Στενά του Ορμούζ.
Η απάντηση και των δύο, της Ε.Ε. λόγω του εσωτερικού κατακερματισμού συμφερόντων και της Κίνας λόγω της σταθερής στρατηγικής της συμμαχίας με το Ιράν, προς το παρόν είναι ένα σαφές «όχι».
Που σημαίνει ότι δύο «μέτωπα», εισέρχονται πλέον σε μία νέα φάση σχέσεων και ανισορροπιών.
Η «σχέση» με την ΕΕ κατά συνέπεια και με το ΝΑΤΟ, δηλαδή και με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τις εξελίξεις στον πόλεμο στην Ουκρανία.
Και η σχέση – μείζονος σημασίας – των ΗΠΑ με την Κίνα και το μέλλον της Ταϊβάν…
Δεν είναι ούτε πρόκειται λοιπόν για μία απλή αναβολή ενός ταξιδιού λόγω προβλημάτων «υλικοτεχνικής υποστήριξης».
Κάτι έχει αλλάξει στην… ζυγαριά. Και θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί.
Ειδικά στην Ανατολική Μεσόγειο καθώς ο πόλεμος έτσι κι αλλιώς θα συνεχίζεται…
