Ελλάδα

Όταν ο αγνοούμενος ράπερ φορούσε τη φανέλα με το «Νο10»

O αγνοούμενος ράπερ Lamanif, ως πιτσιρικάς ήταν ένας πολλά υποσχόμενος μπαλαδόρος που στα πρώτα του κιόλας βήματα βρέθηκε στην Γερμανία αλλά το όνειρο έσβησε νωρίς εξ αιτίας ενός τραυματισμού που τον έθεσε εκτός γηπέδων σε επίπεδο πρωταθλητισμού.

Ο Λάμπρος Μανιφάβας, ξεκίνησε από την τοπική ομάδα του Αχιλλέα Περαίας στη Θεσσαλονίκη, όταν ήταν μόλις 6 χρόνων και σε αυτήν την ομάδα έμεινε μέχρι 10 χρόνων. Στη διάρκεια αυτή συμμετείχε σε τουρνουά του εξωτερικού όπως στην Ισπανία, που η ομάδα του βγήκε πρώτη ανάμεσα σε πολλές άλλες ομάδες.

Από νωρίς περιζήτητος ποδοσφαιριστής

Στη συνέχεια στην ηλικία των 11 ετών πήγε στην ακαδημία της ομάδας του ΠΑΟΝΕ της συμπρωτεύουσας που βρισκόταν στη Γ’ εθνική και έμεινε εκεί μέχρι 15 χρόνων, όταν η ομάδα του πρωταγωνιστούσε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣΜ [Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας]. Τότε που φορούσε το «Νο10» στην πλάτη, που ήταν και το αγαπημένο του, λόγω και της θέσης του επιτελικού μέσου που του άρεσε να αγωνίζεται. Μετά από πρόσκληση της νεοσύστατης ομάδας του Ερμή Καλαμαριάς, μετακινήθηκε εκεί για έναν χρόνο και συμμετείχε στο τουρνουά της Αθήνας με ομάδες όπως ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός και άλλες μεγάλες ομάδες, όπου έλαμψε το άστρο του σε όλα τα παιχνίδια. Ταυτόχρονα ενδιαφέρθηκε και ο ΠΑΣ Γιάννινα στον οποίο έκανε μια εβδομάδα προπονήσεις με την Κ17 και τα πήγε πολύ καλά. Εκεί ζητήθηκε από τους γονείς του μικρού να τον εντάξουν στην ομάδα Κ17 για την επόμενη σεζόν.

Το camp στο Αννόβερο

Ωστόσο η τύχη χτύπησε την πόρτα του 16χρονου τότε Λάμπρου. Η ομάδα του Αννόβερου έκανε camp επιλογής και έτσι οι γονείς του νεαρού πήραν την απόφαση, λόγω ότι είχαν και συγγενείς στην Γερμανία να πάνε τον γιο τους για ένα δοκιμαστικό, μιας και τότε η δική του οικογένεια δεν είχε μεταναστεύσει ακόμη στη Γερμανία. Ήταν καλοκαίρι και ο Λάμπρος αφού τα πήγε πολύ καλά στις δοκιμές και συμπαρέσυρε μετά από τρεις μήνες και τους γονείς του στο Ανόβερο για μόνιμη εγκατάσταση. Καθημερινά, έκανε γύρω στην 1 ώρα απόσταση για να μετέχει στις προπονήσεις της νέας του ομάδας. Πλέον ο Λάμπρος Μανιφάβας, έφερνε σε πέρας όλες τις αντιξοότητες που του παρουσιάστηκαν ταξιδεύοντας στους δρόμους του ονείρου του και καθιερώθηκε ως «10άρι» και στο τμήμα της Κ17 του Αννόβερου.

rapper

Ο τραυματισμός και η αιτία του κακού

Ήρθε όμως ένας αναπάντεχος τραυματισμός που τον ανάγκασε να παραμείνει εκτός συναγωνισμού … Ήταν η περίοδος που οι γονείς του, αποφάσιζαν να συνεχίσουν τη ζωή τους ακολουθώντας διαφορετικούς δρόμους. Ο Λάμπρος όμως δεν το έβαλε κάτω, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων.

Εκεί συνέχισε το πάθος του αλλά ερασιτεχνικά, αγωνίστηκε με την ομάδα του Βελισσαρίου και τον Ιανουαρίου 2018 με τη φανέλα του Π.Α.Ο. Κρύας.

Βασίλης Χήτος

Σχόλια
Σχολίασε εδώ
50 /50
2000 /2000
Όροι Χρήσης. Το site προστατεύεται από reCAPTCHA, ισχύουν Πολιτική Απορρήτου & Όροι Χρήσης της Google.
Ελλάδα
Ακολουθήστε το Νewsit.gr στο Google News και ενημερωθείτε πρώτοι για όλη την ειδησεογραφία και τα τελευταία νέα της ημέρας
Ελλάδα: Περισσότερα άρθρα
Έφτασε στα δικαστήρια ο 23χρονος για τη δολοφονία του 20χρονου - Παραμένουν άγνωστα τα κίνητρα της επίθεσης, αναζητούνται ακόμη 2 άτομα
Το χρονικό της δολοφονίας, τα όσα ισχυρίστηκε ο 23χρονος στις αρχές και τα σοκαριστικά βίντεο ντοκουμέντο από τους δρόμους της Καλαμαριάς, λίγο μετά την επίθεση με το μαχαίρι
23χρονος
14
Φωτιά σε αυτοκίνητο μέσα σε μάντρα στην Πάτρα - Άγνωστος πέταξε φωτοβολίδα και εξαφανίστηκε
Στο σημείο έσπευσαν και επιχείρησαν 7 πυροσβέστες με 3 οχήματα, ωστόσο από την φωτιά καταστράφηκε ολοσχερώς το πολυτελές όχημα, ενώ σοβαρές υλικές ζημιές υπέστη ένα ακόμα ΙΧ
Πάτρα
Συγκλονίζει ο πατέρας του 18χρονου που σκοτώθηκε μετά από πτώση από μπαλκόνι στον Πύργο - «Η απουσία του άφησε κενό που δεν γεμίζει ποτέ»
«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το χαμόγελό του, τη δύναμή του, το πάθος του για τον αθλητισμό και τη ζωή. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ το παιδί που μας έκανε περήφανους κάθε μέρα» γράφει ο πατέρας του
Πύργος: Συγκλονίζει ο πατέρας του 18χρονου που σκοτώθηκε  μετά από πτώση από μπαλκόνι – «Η απουσία του άφησε κενό που δεν γεμίζει ποτέ»