Τα τελευταία χρόνια γίνονται συχνά-πυκνά αναφορές στον ομογενειακό τύπο Αυστραλών γυναικών που ψάχνουν να βρουν τον Έλληνα πατέρα τους. Όλες τους, σχεδόν, γεννήθηκαν στα χρόνια της μαζικής ελληνικής μετανάστευσης στην Αυστραλία.
Η περίπτωση της Αν Μαίρη Ράιαν, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο “Νέο Κόσμο” είναι ενδεικτική:
“Αυτό που γνωρίζω για τον πατέρα μου είναι ότι είναι Έλληνας και το όνομά του είναι Κίμων. Βρισκόταν στην Benalla (της Βικτώριας) τo 1955, ήταν γύρω στα 20 και εργαζόταν στο Austral Cafe του θείου του Γιώργου Καλδή. Η μητέρα μου Ίνγκριντ, συνομήλική του, μόλις είχε έλθει από τη Γερμανία με τους γονείς της. Τραυματισμένη από τις φοβερές εμπειρίες του πολέμου, διψούσε για αγάπη και τις χαρές της ζωής. Ερωτεύτηκε, όπως θα πει, παράφορα τον νεαρό Κιμ και έμεινε έγκυος. Όταν εκείνος το πληροφορήθηκε, τρομοκρατήθηκε και το έβαλε στα πόδια. Έφυγε με το πρώτο τραίνο για τη Μελβούρνη και από τότε η μητέρα μου ούτε τον είδε ούτε άκουσε να γίνεται λόγος γι’ αυτόν”.
Και συνεχίζει η ίδια:
“Γεννήθηκα στις 18 Μαΐου 1956. Οι γονείς της μητέρας μου αποφάσισαν ότι έπρεπε να με δώσουν για υιοθεσία. Ήταν μια διαδικασία που γινόταν τότε χωρίς δεύτερη σκέψη, μιας και δεν υπήρχε η κοινωνική ούτε και η κρατική στήριξη που υπάρχει σήμερα για τις άγαμες μητέρες.
Όταν ο Τζορτζ και η Φίλις Κίζελ με υιοθέτησαν δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή να μου αποκρύψουν την αλήθεια.
Εκπαιδευτικός δευτεροβάθμιας παιδείας, σήμερα, έγγαμη και μητέρα τριών κοριτσιών, θα πει ότι “η ανάγκη να γνωρίσω τον φυσικό μου πατέρα γίνεται όλο και πιο επιτακτική. Στην ουσία ποτέ δεν τον έχω βγάλει από τη σκέψη μου κι ας μην τον έχω γνωρίσει ποτέ. Κάθε Έλληνα που συναντώ αναρωτιέμαι μήπως τον ξέρει, μήπως είναι συγγενής του. Φοβάμαι μήπως φύγει από τη ζωή και δεν τον γνωρίσω ποτέ. Θέλω να πω ότι δεν ζητώ τίποτε άλλο παρά να τον δω και να γνωρίσω τα παιδιά του, αν έχει κάνει οικογένεια. Η σκέψη ότι μπορεί να έχω αδέλφια που δεν τα ξέρω με τρελαίνει”.
