Εδώ και πάνω από μια δεκαετία, η Ευρωπαϊκή Ένωση ζει σε ρυθμούς συνεχών αναταράξεων: η κρίση της ευρωζώνης, η αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου, η παγκόσμια πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία και, βεβαίως, οι θητείες του Ντόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάθε μία από αυτές τις κρίσεις χαρακτηρίστηκε «υπαρξιακή» και συνοδεύτηκε από τολμηρές υποσχέσεις για άμεση αντίδραση. Όμως, όπως επισημαίνει το Bloomberg, οι Ευρωπαίοι ηγέτες συχνά προτίμησαν να αναβάλουν τις αποφάσεις, αφήνοντας τον χρόνο να περνά.
Μέχρι σήμερα, το μπλοκ των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατάφερε να βγει σχετικά αλώβητο από αυτές τις κρίσεις. Ωστόσο, η κατάσταση μπορεί να αλλάξει: τα λαϊκιστικά και εθνικιστικά κινήματα κερδίζουν έδαφος πλέον σε χώρες πολύ πιο ισχυρές από την Ουγγαρία ή τη Σλοβακία.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Μακροπρόθεσμα, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρεθεί εξαρτημένη από τις ΗΠΑ και την Κίνα, αδυνατώντας να ανταγωνιστεί σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ένα μπλοκ παραλυμένο απέναντι στις προκλήσεις
Η πρόσφατη εμπορική συμφωνία με την Ουάσινγκτον αποτυπώνει αυτήν την τάση: οι Ευρωπαίοι προτίμησαν τον «λιγότερο κακό» συμβιβασμό χωρίς να εξετάσουν σοβαρά αντίμετρα. Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και απέναντι στη Ρωσία: ο Τραμπ υπόσχεται ενέργειες που δεν υλοποιούνται, ενώ η Ευρώπη μένει αδρανής – παρότι η πρόσφατη είσοδος drones στον πολωνικό εναέριο χώρο έδειξε πόσο σοβαρή είναι η απειλή.
Σύμφωνα με το Bloomberg, το πρώτο βήμα για ουσιαστικές λύσεις είναι η αναγνώριση του προβλήματος. Ωστόσο, πολλοί αξιωματούχοι στις Βρυξέλλες εξακολουθούν να ελπίζουν σε μια επιστροφή σε «έναν κόσμο που θα βασίζεται σε κοινά αποδεκτούς κανόνες». Μια ψευδαίσθηση, όπως υπογράμμισε ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Ντράγκι, ο οποίος αυτήν την εβδομάδα προειδοποίησε ότι «οι κυβερνήσεις δεν έχουν κατανοήσει τη σοβαρότητα της στιγμής».
Έναν χρόνο μετά τη δημοσίευση της έκθεσής του για την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, οι συστάσεις του παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεκπλήρωτες.
