Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς, τα παιδικά δωμάτια και τα γραφεία γεμίζουν ξανά με σχολικά είδη.
Κασετίνες, μαρκαδόροι, κόλλες, ξυλομπογιές, γόμες, μικρά πλαστικά εξαρτήματα και διάφορα αξεσουάρ βρίσκονται συχνά πάνω σε γραφεία ή στο πάτωμα.
Για ένα κατοικίδιο, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική.
Ένας σκύλος μπορεί να μασήσει έναν μαρκαδόρο, ενώ μια γάτα μπορεί να παίξει με ένα μικρό πλαστικό αντικείμενο και τελικά να το καταπιεί.
Η ASPCA προειδοποιεί ειδικά για την περίοδο επιστροφής στο σχολείο ότι ακόμη και είδη όπως οι μαρκαδόροι, τα μολύβια, οι ξυλομπογιές και οι κηρομπογιές, παρότι συνήθως δεν θεωρούνται ιδιαίτερα τοξικά, μπορούν να προκαλέσουν ερεθισμό, τραυματισμό ή απόφραξη του πεπτικού συστήματος αν καταποθούν.
Η τοξικότητα δεν είναι ο μόνος κίνδυνος
Η λέξη «τοξικό» μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε λάθος συμπέρασμα. Ένα προϊόν που δεν θεωρείται ιδιαίτερα δηλητηριώδες δεν σημαίνει ότι είναι ασφαλές για κατάποση.
Σύμφωνα με την ASPCA, οι συνηθισμένοι σχολικοί μαρκαδόροι, τα μολύβια, οι ξυλομπογιές και οι κηρομπογιές μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα εάν φαγωθούν, κυρίως λόγω του κινδύνου απόφραξης ή τραυματισμού στον οισοφάγο, το στομάχι ή το έντερο.
Το ίδιο ισχύει και για πολλά μικρά αντικείμενα που βρίσκονται καθημερινά στο παιδικό δωμάτιο.
Η Αμερικανική Κτηνιατρική Ιατρική Ένωση επισημαίνει ότι μικρά αντικείμενα όπως κουμπιά, νομίσματα, μικρά παιχνίδια, κοσμήματα, βίδες ή καρφιά μπορούν να καταποθούν από ένα περίεργο κατοικίδιο και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να χρειαστούν ακόμη και χειρουργική αφαίρεση.
Οι κόλλες θέλουν μεγαλύτερη προσοχή
Δεν είναι όλες οι κόλλες ίδιες. Η λευκή σχολική κόλλα μπορεί συνήθως να προκαλέσει γαστρεντερική ενόχληση και ερεθισμό στο στόμα όταν καταποθεί από σκύλο ή γάτα, ενώ οι διαφορετικές συνθέσεις – όπως ορισμένες ισχυρές ή ειδικές κόλλες – μπορεί να δημιουργήσουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οι κόλλες που διογκώνονται. Η ASPCA έχει προειδοποιήσει ότι ορισμένες πολυουρεθανικές κόλλες μπορούν να διογκωθούν στο στομάχι μετά την κατάποση και να δημιουργήσουν απόφραξη που μπορεί να χρειαστεί χειρουργική αντιμετώπιση.
Γι’ αυτό οι κόλλες δεν θα πρέπει να μένουν σε συρτάρι που ανοίγει εύκολα ή πάνω στο παιδικό γραφείο όταν δεν χρησιμοποιούνται. Ένα κλειστό ντουλάπι είναι πολύ ασφαλέστερη επιλογή.
Το μικρό πλαστικό αντικείμενο μπορεί να είναι μεγαλύτερο πρόβλημα
Τα σχολικά είδη δεν χρειάζεται να περιέχουν κάποια επικίνδυνη χημική ουσία για να αποτελέσουν κίνδυνο.
Καπάκια, μικρά εξαρτήματα από κασετίνες, πλαστικά διακοσμητικά, κομμάτια από γόμες και άλλα αντικείμενα που μπορούν να χωρέσουν στο στόμα ενός ζώου είναι πιθανές ξένες ύλες. Ο κίνδυνος αυξάνεται ιδιαίτερα στα κουτάβια και στα νεαρά ζώα, που εξερευνούν μεγάλο μέρος του περιβάλλοντός τους με το στόμα.
Η ασφαλέστερη πρακτική είναι απλή: ό,τι είναι αρκετά μικρό ώστε να καταποθεί δεν πρέπει να μένει στο πάτωμα ή σε σημείο όπου μπορεί να φτάσει το κατοικίδιο.
Η σχολική τσάντα δεν είναι αποθηκευτικός χώρος
Μια γεμάτη σχολική τσάντα που μένει ανοιχτή στο πάτωμα μπορεί να λειτουργήσει σαν μια μικρή συλλογή αντικειμένων που τραβούν την προσοχή ενός κατοικίδιου.
Μαρκαδόροι, γόμες, μολύβια, πλαστικά καπάκια, ψαλίδια και μικρά αξεσουάρ μπορεί να βρεθούν εύκολα στο στόμα ενός σκύλου ή μιας γάτας. Ακόμη και αν το ίδιο το αντικείμενο δεν είναι ιδιαίτερα τοξικό, η κατάποσή του μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα.
Μια καλή οικογενειακή συνήθεια είναι η σχολική τσάντα να μην αφήνεται στο πάτωμα όταν το παιδί επιστρέφει από το σχολείο. Τα σχολικά είδη μπορούν να μπαίνουν σε συγκεκριμένο σημείο και τα μικρά αντικείμενα να επιστρέφουν στην κασετίνα ή σε κλειστό συρτάρι.
Τι πρέπει να αλλάξει στην καθημερινότητα
Δεν χρειάζεται το σπίτι να μετατραπεί σε αποστειρωμένο χώρο. Χρειάζεται όμως να υπάρχουν μερικοί σαφείς κανόνες.
Οι κόλλες, οι μαρκαδόροι και τα υπόλοιπα σχολικά είδη πρέπει να αποθηκεύονται σε κλειστό και ασφαλές σημείο όταν δεν χρησιμοποιούνται. Το πάτωμα του παιδικού δωματίου χρειάζεται έναν γρήγορο έλεγχο μετά το διάβασμα ή τις χειροτεχνίες, ενώ οι κασετίνες και οι σχολικές τσάντες είναι προτιμότερο να μένουν μακριά από τα κατοικίδια.
Ακόμη σημαντικότερο είναι να μάθει και το παιδί ότι δεν αφήνουμε σχολικά είδη κάτω ή δίπλα στο ζώο. Η πρόληψη δεν αφορά μόνο τους γονείς· γίνεται ευκολότερη όταν αποτελεί μέρος της καθημερινής ρουτίνας του παιδιού.
Τι κάνουμε αν το κατοικίδιο καταπιεί κάτι
Αν υπάρχει υποψία ότι ένας σκύλος ή μια γάτα έχει καταπιεί σχολικό είδος, δεν είναι καλή ιδέα να περιμένουμε απλώς για να δούμε αν θα εμφανιστούν συμπτώματα.
Η ASPCA συνιστά επικοινωνία με κτηνίατρο όταν υπάρχει πιθανή έκθεση σε επικίνδυνη ουσία ή αντικείμενο. Αν είναι δυνατόν, οι ιδιοκτήτες θα πρέπει να κρατήσουν τη συσκευασία ή το προϊόν που μπορεί να καταναλώθηκε, ώστε ο κτηνίατρος να γνωρίζει ακριβώς περί τίνος πρόκειται.
Ιδιαίτερα αν το ζώο παρουσιάζει δυσκολία στην αναπνοή, κατάρρευση, σπασμούς, αιμορραγία ή άλλα σοβαρά συμπτώματα, χρειάζεται άμεση μεταφορά σε κτηνιατρικό νοσοκομείο.
Το σημαντικό είναι να μην επιχειρήσουμε αυθαίρετες θεραπείες στο σπίτι χωρίς κτηνιατρική οδηγία. Το τι πρέπει να γίνει εξαρτάται από το είδος του αντικειμένου ή της ουσίας, την ποσότητα και το ζώο που έχει εκτεθεί.
Μερικές συνήθειες αρκούν
Η επιστροφή στο σχολείο σημαίνει περισσότερα αντικείμενα μέσα στο σπίτι, όχι όμως ότι πρέπει να δημιουργήσει έναν νέο πονοκέφαλο για τους ιδιοκτήτες κατοικίδιων.
Ένα κλειστό συρτάρι για τα σχολικά είδη, μια θέση για τις σχολικές τσάντες, λίγα λεπτά τακτοποίησης μετά τις χειροτεχνίες και ένας γρήγορος έλεγχος του πατώματος μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις πιθανότητες ενός ατυχήματος.
Για ένα περίεργο κατοικίδιο, άλλωστε, ένα καινούργιο μολύβι ή ένα πλαστικό καπάκι δεν είναι «σχολικό είδος». Είναι απλώς κάτι καινούργιο που αξίζει να εξερευνήσει. Η ευθύνη για το τι θα βρεθεί μπροστά του παραμένει στους ανθρώπους.
