Και ξαφνικά τι έγινε και έγινε κομμάτια και θρύψαλα αυτός ο έρωτας, ο παράφορος; Φοβήθηκε ο Λάκης μην του πάρουν το… τσαντίρι και ξιφουλκεί κατά της κυβέρνησης λέγοντας “αν πάρετε τα σπίτια τελειώσατε”; Τον έπιασε ξαφνικός… σφάχτης για το σπίτι του φτωχού Ελληνα; Μακάρι. Πάντως, δεν ξέρω αν το δάκρυ που σκούπισε, χωρίς να τον καταλάβουν, ήταν από τη συγκίνηση για τα σπίτια των φτωχών που κινδυνεύουν ή του μπήκε σκουπιδάκι στο μάτι.
Τι έπαθε αλήθεια ο Λάκης και κραυγάζει από σκηνής “βλέπω το πολύ στραβό παρόν, δεν βλέπω κανένα μέλλον που θα ήθελα και δεν το βλέπει και κανένας Έλληνας”. Μήπως πήγε σε άλλον οφθαλμίατρο προσφάτως;
Και μάλιστα προσθέτει αφήνοντας υπονοούμενα “εγώ και μνήμη έχω και δεν θα μου τη σβήσουν τα κανάλια που λειτουργούν σαν γομολάστιχες στις μνήμες μου”.
Κι εμείς Λάκη μου μνήμη έχουμε. Μάλιστα, πάει πολύ πίσω, πολύ πριν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και δεν θα μας τη σβήσεις ούτε με φιλικές, ούτε με εχθρικές κορώνες, ούτε με κωλοτούμπες, ούτε με άλλα ακροβατικά αντάξια της Κομανέντσι, ούτε με πρώτο βραβείο για τις επιδόσεις στην τέχνη σου…
