Τίτλοι τέλους μπαίνουν για την ελληνική υπηρεσία της Deutsche Welle, η οποία ολοκληρώνει τη λειτουργία της έπειτα από 62 χρόνια, κλείνοντας ένα ιστορικό κεφάλαιο που συνδέθηκε με τον απόδημο ελληνισμό στη Γερμανία, αλλά και με την ενημέρωση στα χρόνια της δικτατορίας. Τη συναισθηματική και πολιτική φόρτιση της είδησης αποτύπωσε σε ανάρτησή του ο Κώστας Μπακογιάννης, χαρακτηρίζοντας τη φωνή του σταθμού «παρηγοριά, ανάσα και δημοκρατία».
Όπως σημείωσε, για χιλιάδες Έλληνες μετανάστες που «στα πέτρινα χρόνια αναγκάστηκαν να φύγουν και να ξενιτευτούν». Στην ανάρτησή του, ο Κώστας Μπακογιάννης η ελληνική εκπομπή της Deutsche Welle υπήρξε «γέφυρα με την πατρίδα», ενώ κατά τη διάρκεια της χούντας αποτέλεσε «καθαρή φωνή δημοκρατίας» και στήριγμα του αντιδικτατορικού αγώνα.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Ο ίδιος προσέδωσε στην εξέλιξη έντονα προσωπική διάσταση, καθώς –όπως ανέφερε– ο πατέρας του υπήρξε ραδιοφωνική φωνή της Deutsche Welle, ρόλο για τον οποίο «ήταν πολύ υπερήφανος». «Για μένα είναι βαθιά προσωπικό. Ήταν η φωνή του πατέρα μου» επισημαίνει ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων, περιγράφοντας, μάλιστα, ότι ακόμη και σήμερα συναντά ανθρώπους που του λένε πως τον άκουγαν, θυμούνται τη φωνή του και του δίνουν κασέτες που είχαν γράψει για να ξανακούσουν τις εκπομπές.
Ο Κώστας Μπακογιάννης συνέδεσε επίσης τη διακοπή της ελληνικής υπηρεσίας με τη διαχρονική αξία της δημόσιας ραδιοφωνίας και της μνήμης που αφήνει πίσω της: «Ίσως τελικά αυτό να είναι το αποτύπωμα μιας ζωής: να μένει στη μνήμη των ανθρώπων», έγραψε, υπογραμμίζοντας ότι «κάτι από εκείνη τη φωνή συνεχίζει να σε συνοδεύει» ακόμη και μετά το τέλος κάθε εκπομπής.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Η ανάρτηση του Κώστα Μπακογιάννη
«Κάποιες φωνές δεν ήταν απλώς ραδιοφωνικές συχνότητες. Ήταν παρηγοριά, ανάσα, δημοκρατία.
Η είδηση με βρήκε στο Βερολίνο. Η ελληνική υπηρεσία της Deutsche Welle μετά από 62 χρόνια, ολοκληρώνει τη διαδρομή της. Για μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων που στα πέτρινα χρόνια αναγκάστηκαν να φύγουν και να ξενιτευτούν στη Γερμανία, ήταν γέφυρα με την πατρίδα. Στα χρόνια της δικτατορίας έγινε καθαρή φωνή δημοκρατίας και στήριγμα για τον αντιδικτατορικό αγώνα.
Για μένα είναι βαθιά προσωπικό. Ήταν η φωνή του πατέρα μου. Ο ίδιος ήταν πολύ υπερήφανος γι’ αυτόν τον ρόλο. Ακόμη και σήμερα συναντώ ανθρώπους που μου λένε ότι τον άκουγαν, που θυμούνται τη φωνή του, που μου χαρίζουν κασέτες που έγραφαν για να τις ξανακούσουν.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το αποτύπωμα μιας ζωής. Να μένει στη μνήμη των ανθρώπων, πολύ μετά το τέλος μιας, όποιας, εκπομπής. Και να νιώθεις ότι κάτι από εκείνη τη φωνή συνεχίζει να σε συνοδεύει».
