Ο τίτλος του ιστορικού πολιτικού άρθρου εξακολουθεί να είναι επίκαιρος σε διαφορετικές βέβαια πολιτικές και οικονομικές συνθήκες σήμερα, καθώς μετά από 4 χρόνια σκληρής μνημονιακής λιτότητας η χώρα φαίνεται να βρίσκεται ξανά σχεδόν στο σημείο απ΄ όπου ξεκίνησε με τις αγορές να εξακολουθούν να είναι τουλάχιστον δύσπιστες για την πορεία του ελληνικού προγράμματος και τους σχεδιασμούς της ελληνικής κυβέρνησης.
Οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την πολιτικά έκρυθμη κατάσταση πολλοί και κυρίως:
– – Το κλίμα πολιτικής αστάθειας που καταγράφεται από την στιγμή που η χώρα βαδίζει σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια σε πρόωρες εκλογές λόγω της μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή
– – Οι κινδυνολογικές προσεγγίσεις της κυβέρνησης Σαμαρά περί bank run αν στις επερχόμενες εκλογές επικρατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ
– – Η σκληρή γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ για λόγους και εσωκομματικής κατανάλωσης περί μη αποδοχής τετελεσμένων στην περίπτωση «νέας συμφωνίας» (Μνημόνιο 3) κυβέρνησης-τρόικα
– – Η σπουδή του Μεγάρου Μαξίμου να οδηγήσει τη χώρα εκτός Μνημονίων και Τρόικας μία ώρα αρχύτερα, για να εξυπηρετήσει ως επί το πλείστον εκλογικούς σχεδιασμούς, χωρίς οι δανειστές και αγορές τις οποίες υπολογίζει ανέκαθεν να έχουν πειστεί ότι η Ελλάδα μπορεί να σταθεί ακόμη μόνη στα πόδια της
– – Οι δημοκοπήσεις, οι οποίες κατά μέσο όρο φέρνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται κατά 4-5 μονάδες μέσο όρο, γεγονός που από μόνο του εγείρει ενστάσεις για το κατά πόσο η κυβέρνηση Σαμαράς έχει την νομιμοποίηση να προχωρήσει σε “συμφωνίες” εν αγνοία της αντιπολίτευσης.
Σε όλα αυτά βέβαια πρέπει να προστεθεί και ο παράγων Ευρώπη και ιδίως το τμήμα που λέγεται «Ευρωζώνη» αφού δύο χώρες παλεύουν να μην πέσουν στα δίχτυα του Βερολίνου, μιλάμε για την Γαλλία και την Ιταλία, την ίδια ώρα που η Γερμανία με βάση τα αναθεωρημένα στοιχεία της οικονομίας της βαδίζει κι αυτή προς το δρόμο της ύφεσης με άγνωστες ακόμη τις γενικότερες συνέπειες.
Προφανώς για διαφορετικούς λόγους δανειστές και δανειζόμενοι βλέπουν τα όσα σχεδίασαν 4 χρόνια τώρα να γυρίζουν μπούμερανγκ με τα «γεράκια» των αγορών να έχουν μυρίσει και πάλι…φρέσκο αίμα.
Το Χρηματιστήριο και τα spread αντικατοπτρίζουν πράγματι την κατάσταση της οικονομίας αλλά στο επίπεδο των… «επαγγελματιών παικτών». Οι κοινοί θνητοί είμαστε και πάλι στο ίδιο έργο θεατές και αναρωτιόμαστε «τις πταίει». Μέχρι να ξαναπληρώσουμε το μάρμαρο!
