Το πολιτικό σύστημα, οι συνδικαλιστές, οι συντεχνίες, αλλά και το σύνολο σχεδόν των πολιτών αγνόησαν ότι πρώτα δημιουργείς την πίτα και μετά τη μοιράζεις. Στην αντίθετη περίπτωση κάνεις οικονομική πολιτική με δανεικά. Αν στο μείγμα προσθέσουμε τη διαφθορά, την εξαχρείωση και το τέρας της γραφειοκρατίας μπορούμε να δούμε γιατί η γενιά της μεταπολίτευσης απέτυχε να προικοδοτήσει τη χώρα με μια βιώσιμη και ανταγωνιστική οικονομία. Επίσης, κατανοούμε γιατί στο παρελθόν, αλλά και σήμερα, προβάλλεται λυσσαλέα αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις.
Το κακό, όμως, δεν είναι όσα έγιναν στο παρελθόν, ούτε οι αντιδράσεις των συντεχνιών.
Το άσχημο, αλλά και επικίνδυνο είναι ότι σήμερα υπάρχουν υπουργοί και πολιτικά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος που επιλέγουν να μοιράσουν χωρίς προηγουμένως να δημιουργήσουν, υπουργοί και στελέχη που δεν αντιλαμβάνονται πόσο μεγάλη απειλή για τη χώρα αντιπροσωπεύει η φαύλη κατάσταση του παρελθόντος, δηλαδή η άσκηση οικονομικής πολιτικής με δανεικά.
Δεν αντιλαμβάνονται το πολύ απλό “ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος”. Το πολιτικό κόστος, τα… ψηφαλάκια ή το μικροσυμφέρον της εκλογικής πελατείας είναι το μεγάλο εμπόδιο; Δεν αντιλαμβάνονται οι αφελείς ότι το πολιτικό κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο αν η κυβέρνηση αποτύχει να ανατάξει την οικονομία, να απαλλάξει το Δημόσιο από τη γραφειοκρατία, να κάνει ανταγωνιστική την οικονομία, να πατάξει τη διαφθορά και να εκσυγχρονίσει τη χώρα.
Αν αυτά δεν συμβούν, τότε οι πολιτικοί (όχι μόνο του κυβερνώντος κόμματος) δεν θα βρίσκουν στην κάλπη ούτε τη δική τους ψήφο. Το τελευταίο είναι μικρό κακό. Δεν έχασε η… Βενετιά βελόνι.
Το πραγματικά δυσάρεστο και καταστροφικό θα είναι να μην προχωρήσουν οι ριζικές μεταρρυθμίσεις ούτε τώρα και να αποτύχει η κυβέρνηση στην υλοποίησή τους.
Είναι το μεγάλο διακύβευμα του Αλέξη Τσίπρα και μιας κυβέρνησης που διατυμπανίζει ότι είναι βαθιά μεταρρυθμιστική, αλλά δυστυχώς καθυστερεί τις μεταρρυθμίσεις περιμένοντας πρώτα τη συμφωνία με τους …Θεσμούς. Αν αυτό είναι πρόσχημα ή όχι δεν έχει καμία, μα καμία σημασία γιατί το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Μεταρρυθμιστική ξηρασία…
Και μιλάω για πρόσχημα γιατί υπάρχουν μεταρρυθμίσεις που δεν απειλούν τη σταθερότητα της οικονομίας, τα δημόσια οικονομικά ή το τραπεζικό σύστημα, οπότε υπάρχει δυνατότητα να προωθηθούν άμεσα και γρήγορα, να στείλουν μήνυμα, να δημιουργήσουν κλίμα, να συνεισφέρουν στην ανατροπή της μιζέριας.
Παραδείγματα άφθονα. Καιρός να πιάσει η κυβέρνηση τον ταύρο από τα κέρατα. Ας το κάνει γρήγορα πριν αφηνιάσει γιατί τότε δεν τη σώζουν ούτε οι καλύτεροι ταυρομάχοι.
