Αφησε χτες βράδυ την οργή της να ξεσπάσει κι αυτή ανέβαινε, ανέβαινε συνεχώς. Σαν τον Αραχθο τις προηγούμενες μέρες που έπνιξε την Αρτα.
Κι εκείνη αν είχε στα χέρια της το Γιώργο Παπανδρέου θα τον έπνιγε. Αλλά κι αυτά που είπε μάλλον χειρότερα ήταν. Τον χτύπησε στο σταυρό που λέμε, λέγοντας πως «ο Αντρέας δεν πίστευε πολιτικά τον Γιώργο. Όλες αυτές οι επιλογές που έκανε, τις περισσότερες τις τσαλάκωνε και τις πέταγε σ’ ένα καλάθι των αχρήστων. Θεωρούσε κακές και ανόητες τις επιλογές του γιου του».
Και τότε γιατί μας τον άφησε πεσκέσι; Δεν τον έκλεινε κι αυτόν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας; Τόσα και τόσα είχε βάλει εκεί μέσα ο μακαρίτης, χάθηκε να βάλει και το Γιωργάκη;
Ετσι, θα γλίτωνε το ΠΑΣΟΚ το οποίο το παλικάρι του το κληρονόμησε αρχικά και στο τέλος το τεμάχισε κι ας έλεγε ο πατέρας του «το ΠΑΣΟΚ, δεν χαρίζεται, δεν τεμαχίζεται, δεν κληρονομείτε». Κάνε παιδί να δει προκοπή δηλαδή, που λέτε κι εσείς οι νεοέλληνες.
Αλλά Αντρέα μου αυτός σε ξεπέρασε. Κατάφερε πολύ περισσότερα απ΄ όσα φοβόσουν. Διέλυσε τη χώρα.
Αχ, βρε Αντρέα τόσα παιδιά είχες. Στο Γιώργο βρήκες να αφήσεις το ΠΑΣΟΚ;
